غزل شمارهٔ ۱۷۹۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارمکش۱۲ بیت

به پیری از هوس زندگی خمار مکشسپیدکشت سرت دیگر انتظار مکش

تعلق من وما ننگ جوهر عشق استچو اشک گوهر غلتان دل به تار مکش

چوشمع خط امان غیر نقش پای تو نیستز جوش رنگ به اطراف خود حصار مکش

ز دیده می‌چکد آخر جهان چو قطرهٔ اشکتو این گهر به ترازوی اعتبار مکش

جهان بی‌سر و پا بر تپش غلو دارداگرتو سبحه نه‌ای سر به این قطار مکش

به دشت و در همه سوکاروان دردسر استهزار ناقه ستم می‌کشد تو بار مکش

مباد باز فتد حرص درتلاش جنونزپای هرکه در این ره نشست خار مکش

به رنج‌کلفت تمکین غنا نمی‌ارزدچو موج‌گوهر از آسودگی فشار مکش

ز وضع عافیتت بوی ناز می‌آیدبه بحر غرق شو و منت‌کنار مکش

به حرف و صوت تهی‌گشتن از خود آسان نیستچو سنگ محمل اوهام بر شرار مکش

چو تخم راحت بی‌ربشگی غنیمت‌گیرسر فتاده ز نشو و نما به دار مکش

اگر ز دردسر هستی آگهی بیدلنفس چو خامهٔ تصویر زینهار مکش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساساتی عمیق درباره عشق، پیری و رنج می‌پردازد. شاعر به مخاطب می‌گوید که از خواسته‌های زودگذر زندگی دوری کند و به جای آن عشق واقعی را درک کند. او تأکید می‌کند که تعلقات دنیوی و حرص و طمع ننگین‌اند و نباید دل را به آن‌ها آویخت. زندگی پر از درد و رنج است و تلاش برای رسیدن به سعادت حقیقی نیازمند رهایی از دغدغه‌های دنیوی است. شاعر به نوعی از مخاطب می‌خواهد که به عمق وجود خود نگاهی بیندازد و از سطحی‌نگری دوری کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که راحتی و آسایش در زندگی به راحتی به دست نمی‌آید و برای رسیدن به آن باید سختی‌ها را تحمل کرد.