غزل شمارهٔ ۵۷۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ستهاست۱۰ بیت

برروی ما چوصبح نه‌رنگی شکسته استگردی ز دامن تپش دل نشسته است

بی‌آفتاب وصل تو بخت سیاه مامانند سایه آینهٔ زنگ بسته است

زاهد حذر ز مجلس مستان‌که موج میصد توبه را به یک خم ابرو شکسته است

در بزمگاه عشق هوس را مجال نیستتا شعله‌گرم جلوه شود دود جسته است

در خلوتی‌که حسن تو دارد غرور نازحیرت زچشم‌آینه بیرون نشسته است

نومیدی‌ام ز درد سر آرزو رهاندآسوده‌ام که رشتهٔ سازم گسسته است

تا چند با درشتی عالم نساختناین باغ را اگر ثمری هست خسته است

آزاد نیستی همه‌گر بی‌نشان شویعنقا هم اززبان خلایق نرسته است

ما لاف طاقت از مدد عجز می‌زنیمپرواز ما چو رنگ به بال شکسته است

آزاد ظالم از اثر دستگاه اوستبیدل به خون نشستن خنجرزدسته است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالتی از عشق و جدایی پرداخته است. شاعر به احساسات پریشان خود اشاره می‌کند که در نبود معشوقش، تمام رنگ و زیبایی زندگی‌اش از بین رفته است. او از زاهدان که در جمع مستان حضور دارند، می‌خواهد که از این مجلس دوری کنند، زیرا تا بی‌نهایت توبه‌اش به خاطر زیبایی معشوق شکسته می‌شود. شاعر همچنین بیان می‌کند که در بزم عشق، جایی برای هوس نیست و همه چیز تحت تاثیر ناز معشوق است. او از ناامیدی‌هایش سخن می‌گوید و آرزو دارد از دردهایش خلاص شود. در نهایت، شاعر به عدم آزادی و قدرت خود اعتراف می‌کند و به اثرات ظلم و ستم اشاره می‌کند. به طور کلی، این شعر دردی عمیق و تمنای رهایی از غم عشق را به تصویر می‌کشد.