غزل شمارهٔ ۱۹۴۸

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ندرپربسمل۱۰ بیت

تا بست ادب نامهٔ من در پر بسملپرواز گرفته‌ست شکن در پر بسمل

یاد تب شوقی ‌که ز سامان تپیدنآسودگیم داشت سخن در پر بسمل

فرصت هوس افتاد رم آهنگ شرارمطرز نو من گشت‌ کهن در پر بسمل

دل محو شهادتگه نازیست که اینجاخون در رگ موجست و کفن در پر بسمل

ای شوق ‌کرا نیست تپشهای محبتسرتا قدم من بشکن در پر بسمل

بیتابی ساز نفس از دود خموشیستای عافیت آتش مفکن در پر بسمل

شبگیر فنا هم چقدر داشت رساییعمریست‌ که داریم وطن در پر بسمل

هر جا دم تیغ تو گل افشان خیالیستفرشست چو طاووس چمن در پر بسمل

ای راهروان منزل تحقیق بلندستباید قدمی چند زدن در پر بسمل

بیدل هوس ‌آرایی پرواز که داردمحو است غبار تو و من در پر بسمل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و اضطراب وجودی اشاره دارد. شاعر از پرواز و پر بسمل (پرنده‌ای که در حال نابودی است) سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که چگونه آرزوها و شوق‌ها در دل او موج می‌زنند. او به یاد دوران‌های گذشته و عشق‌های نافرجام اشاره می‌کند و به تضاد بین آرامش و تب و تاب درونی‌اش پرداخته است. در نهایت، به جستجوی حقیقت و شناخت در زندگی اشاره کرده و از غبار فراموشی و موانع پیش رو سخن می‌گوید. شعر مملو از تصاويری است که نشان دهنده‌ی جستجوی آزادی و زیبایی در میان مشکلات است.