غزل شمارهٔ ۲۱۲۰
به صد وحشت رفیق آه بی تاثیر گردیدمز چندین رنگ جستم تا پر این تیر گردیدم
به دوش شعله چندین دود بست امید خاکستربه صبحی تا رسم مزدور صد شبگیر گردیدم
براین خوان هوس از انفعال ناگواراییبه هر جا نعمتی دیدم ز خوردن سیر گردیدم
حیا کو تا بشوید سرنوشت غم نصیبم راکه با این نقش رنج خامهٔ تقدیر گردیدم
غبارم را خط نارسته پنهان داشت از یادشبه گرد خاطرش گردیدم اما دیر گردیدم
ندیدم باریاب آستان عفو طاعت رادر جرات زدم منت کش تقصیر گردیدم
چو رنگم نی بهاری بود در خاطر جوش گلبه امید شکستی گرد صد تعمیر گردیدم
خیال دی بر امروزی که من دارم شبیخون زدجوانی داشتم تا یادم آمد پیرگردیدم
به ایجاد نم اشکی قیامت کرد نومیدیکشیدم نالهها تاکلک این تصویرگردیدم
صدای پر فشان عالم آزادیام بیدلکز افسردن غبارکوچهٔ زنجیرگردیدم