غزل شمارهٔ ۱۰۵۵

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ربرونارد۱۴ بیت

من و حسنی‌که هرجا یادش از دل سر برون آردبه دوش هرمژه صد شمع چشم تر برون آرد

کمینگاه دو عالم حسرتم امید آن دارمکه فیض جلوه یک اشکم نگه‌پرور برون آرد

زگرمیهای لعلش گر دل دریا خبرگرددحباب‌آسا به لب تبخاله ازگوهر برون آرد

به صحرای قیامت قامتش‌ گر فتنه انگیزدبه رنگ‌گردباد آه از دل محشر برون آرد

ز پاس ناله بر بنیاد عجز خویش می‌لرزممباد این شعله از خاکستر من سر برون آرد

که دارد زین دبستان هوس غیر از خیال منورق‌گردانی رنگی‌که صد دفتر برون آرد

در این محفل سراغ عشرت دیگر نمی‌یابممگر خمیازه بالد بر خود و ساغر برون آرد

به‌گلشن‌گر دهد عرض ضعیفی ناتوان اوبه ناز صد رگ ‌گل پهلوی لاغر برون آرد

ز فیض آبله دارد جنونم اوج اقبالیکه‌گر بر خاک ره ساید قدم افسر برون آرد

ز بحر بی‌کناری ناامیدی در نظر دارمنم اشکی که غواصش سر ازگوهر برون آرد

ندامت سازکن هرجا کنی تمهید پیداییکه بوی‌گل به صد چاک ازگریبان سر برون آرد

غم اسباب دنیا چیده‌ای بر دل از این غافلکه آخر تنگی این خانه‌ات از در برون آرد

به‌توفان‌حوادث‌چاره‌ها خون‌شدکنون‌صبریبه ساحل‌کشتی ما را مگر لنگر برون آرد

صفاها آخر از عرض هنر زنگار شد بیدلز غفلت تا به‌کی آیینه‌ات جوهر برون آرد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عمیق و حسرتی که از عشق و انتظار در دل دارد، می‌پردازد. او به حسنی اشاره می‌کند که هر جا یادش آید، شمعی در دلش روشن می‌شود. احساس دل‌تنگی و آرزو دارد که یک اشک او بتواند فیضی به همراه داشته باشد. در ادامه، شاعر از شدت عشقش صحبت می‌کند و تصاویری از قیامت و فتنه‌ها به تصویر می‌کشد. او از ناله و عجز خود می‌گوید و ترس از آنکه شعله عشقش از خاکستر دلش سر برآورد. همچنین به دیگران اشاره می‌کند که در این دنیای پر از غم و ناملایمات، او تنها خیال و آرزوهای خود را دارد. شاعر به ناکامی‌های زندگی اشاره می‌کند و امیدوار است که با وجود تمام مصائب، ممکن است راهی برای رهایی پیدا کند. شاعر در نهایت توانایی خود در هنر و عشق را نه یک موفقیت، بلکه یک دلتنگی و اشتیاق می‌داند و از غفلت دنیا صحبت می‌کند که باعث می‌شود به یاد نداشته باشد که زندگی در حقیقت تنگناهایی را به همراه دارد.