غزل شمارهٔ ۱۲۸۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: امیتوانرساند۱۴ بیت

پر مفلسم به من چه نوا می‌توان رساندجایی نرفته‌ام که دعا می‌توان رساند

دورم ز وصل یار به خود هم نمی‌رسمیاران مرا دگر به‌ کجا می‌توان رساند

پوشیده نیست آنهمه‌ گرد سراغ منچشمی چو آبله ته پا می‌توان رساند

یار از نظر چو مصرع برجسته می‌رودفرصت بدیهه‌جوست مرا می‌توان رساند

ای ساکنان میکده ننگ ترحم استما را اگر به خانهٔ ما می‌توان رساند

نقش خیال عالم آب است خوب و زشتکز یک عرق دماغ حیا می‌توان رساند

شام و سحر کمینگه حُسن اجابت استآیینه‌ای به دست دعا می‌توان رساند

در عالمی‌که ضبط نفس راهبر شودبی‌مرگ بنده را به خدا می‌توان رساند

بیمغزی هوس الم جاه می‌کشدمکتوب استخوان به هما می‌توان رساند

پی‌کرده است گم به چمن خون بیدلانآبی به باغبان حنا می‌توان رساند

گل در بغل به یاد جمال تو خفته‌ایماز خاک ما چمن به جلا می‌توان رساند

ما بوالفضول ‌کعبه و بتخانه نیستیماین یک دماغ در همه جا می‌توان رساند

عهدی نبسته‌ایم به فرصت درین چمناز ما سلام‌گل به وفا می‌توان رساند

بید‌ل دماغ ناز فلک پر بلند نیستگرد خود اندکی به هوا می‌توان رساند

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به مشکلات و دردهای خود اشاره می‌کند و احساساتش را درباره دوری از محبوبش بیان می‌کند. او می‌گوید که در سختی‌ها و بی‌پولی به دعا و امید نیاز دارد و احساس می‌کند که از همه‌چیز دور شده است. او به جستجوی حیات و زیبایی زندگی می‌پردازد، ولی به نظر می‌رسد که فرصت‌ها از دست رفته‌اند و یاران و دوستانش نمی‌توانند کمکی به او بکنند. در نهایت، شاعر بر این باور است که حتی در شرایط سخت و دشوار هم امید دعا و وصل با معشوق وجود دارد و به زیبایی‌هایی که در زندگی وجود دارد، اشاره می‌کند.