غزل شمارهٔ ۹۱۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ابداد۱۱ بیت

تا عرق‌،‌گلبرگ حسنت یک دوشبنم آب دادخانهٔ خورشید رخت ناز بر سیلاب داد

کس به ضبط دل چه پردازد که عرض جلوه اتحیرت آیینه را هم جوهر سیماب داد

در محبت غافل از آداب نتوان زبستنحسن‌ گوش حلقه‌های زلف را هم تاب داد

نرگس مست بتان را وانکرد از خواب نازآنکه عاشق را چو شبنم دیده بیخواب داد

هرزه جولان بود سعی جستجوهای امیدیاس گل‌کرد و سراغ مطلب نایاب داد

می‌تپد خلقی به خون از یاد استغنای نازبیش ازین نتوان دم تیغ تغافل آب داد

خواب امنی در جهان بی‌تمیزی داشتمچشم واکردن سرم در عالم اسباب داد

داشت غافل سرکشیهای شباب از طاعتمقامت خم‌گشته یاد ازگوشهٔ محراب داد

اضطراب‌شعله عرض مسند خاکستر استهرکه رفت ازخویش عبرت بر من بیتاب داد

استقامت در مزاج عافیت خون کرده‌امرشتهٔ امید من نگسسته نتوان تاب داد

بی‌طراوت بود بیدل‌ کوچه‌باغ انتظارگریهٔ نومیدی آخر چشم ما را آب داد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و عشق می‌پردازد و احساسی عمیق از شوق و ناامیدی را به تصویر می‌کشد. او به عرق گلبرگ سخن می‌گوید که نشانه‌ای از زیبایی و حیات است و همچنین به مجذوب‌کنندگی و جذابیت معشوق اشاره دارد. شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که در عشق، باید از آداب و قواعد معمول غافل شد و به صورت آزادانه به ابراز احساسات پرداخت. عشق و ناز معشوق چنان قوی است که می‌تواند خواب را از چشمان عاشق برباید. در نهایت، شاعر به تلخی ناامیدی و انتظار در عشق اشاره می‌کند و از درد و رنجی که از سرکشی و غفلت ناشی می‌شود، سخن می‌گوید. احساس عمیق تنهایی و غم در پایان شعر به وضوح حس می‌شود.