غزل شمارهٔ ۱۸۵۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: نمحظوظ۱۰ بیت

نمی‌شود کس ازین عبرت انجمن محظوظمگر چو شمع‌ کنی دل به سوختن محظوظ

در جنون زن و از کلفت لباس برآچه زندگیست که باشد کس از کفن محظوظ

نفس نمانده هنوز از ترانه‌های املچو دود شمع خموشی به ما و من محظوظ

جهان قلمرو امن است اگر توان گردیدچو طبع‌کر به اشارت ز هر سخن محظوظ

ز دور گردی تمییز خلق کم دیدیمکه کس نرفته به غربت شد از وطن محظوظ

درین بساط نیفتاد چشم عبرت مابه رفتنی که توان شد ز آمدن محظوظ

ز تردماغی وضع ادب مگوی و مپرسز یوسفیم به بویی ز پیرهن محظوظ

کراست وسوسهٔ هستی از حضور عدمنشسته‌ایم به خلوت در انجمن محظوظ

ز رقص بسملم این نغمه می‌خورد بر گوشکه عالمی است به این رنگ پر زدن محظوظ

به فهم عالم بیکار اگر رسی بیدلبه حرف و صوت نیابی کسی چو من محظوظ

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عبرت و تجربه زندگی می‌پردازد و به نوعی تلنگری است برای یادآوری اهمیت سوختن و فدا شدن در مسیر حقیقت. شاعر از نگاه به زندگی‌هایی که به ظاهر خوشایند هستند، انتقاد می‌کند و تأکید می‌کند که محظوظ شدن واقعی، ناشی از درک عمیق و آگاهی از زوایای پنهان زندگی است. او به تضاد بین ظاهر و باطن اشاره می‌کند و می‌گوید که بسیاری از انسان‌ها در عذاب هستند اما به زندگی خود ادامه می‌دهند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که در این دنیا، فهم واقعی و عمیق از زندگی کمیاب است و باید به عمق مسائل توجه کرد تا بتوان بهره‌مند شد.