غزل شمارهٔ ۲۰۶۸
وداع دورگرد عرضهٔ آرام رم کردمسحر گل کردم و کار دو عالم در دو دم کردم
روا کم دارد اطوارم که گردد در دل رسوااگر آهم هوس سر کرد هم در دل علم کردم
وداع حرص راه حاصل آرام وا داردعسل گل کرد هر گه کام دل مسرور سم کردم
سحرگه مطلع اسرار آهم در علو آمددل آسوده را مردود درگاه الم کردم
هوس مگمار در احکام اعمال الم حاصلحصول سکهٔ دل کو، طلا و مس درم کردم
دل آوارهام طور رم آسودهای دارداگر گرد ملال آورد صحرا را ارم کردم
طمع واکرد هرگه راه احرام دل طامعصدا را در سواد سرمه سردادم عدم کردم
اگر آگاه حالم مرگ هم گردد که رحم آردکه مردم در ره اما درد دل آواره کم کردم
مآل عمر بیدل داد وهمم داد آسودمدو دم درس هوسها گرم کردم، سرد هم کردم