غزل شمارهٔ ۱۱۵۹
سَحَرِ طلوعِ گلِ دعا که مرادِ اهلِ هِمَم رسددلِ سردِ مردهٔ حرص را همه دودِ آه و اَلَم رسد
هوس حلاوه حرص و کد سحر و گل دگر آوردکه دم وداع حواس کس کمر و کلاه و علم رسد
دل طامع و گلهٔ عطا، دم گرم و سرد سوالهاکه دهد مراد گدا مگر مدد دوام کرم رسد
سر حرص و مصدر دردسر مسرا گل گهر دگرکه هلاک حاصل مال را همه دم ملال درم رسد
سر و کار عالمِ مردهدم هوس مطالعه کرد کمکه علوّ گرد هوا علم همه در سواد عدم رسد
دل سادهٔ هوس و هوا همه را مسلم مدعاره دور گرد امل اگر گره آورد گهرم رسد
که دهد مصالح کام دل که دمد دگر گل طالعمسحر ار دمد رمد آورد، عسل ار دهد همه سم رسد
رگ و هم علم و عمل گسل، مگسل حلاوه درد دلکه مراد اگر همه دل رسد، دل درد و حوصله کم رسد
رم طور مصرع بیدلم، دم و دود سلسلهام رساکمک دو عالم امل دمد که سراسر علمم رسد