غزل شمارهٔ ۱۶۰۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: نگبرگردید۱۱ بیت

چه شدکه قاصد امید لنگ برگردیدزمان وصل قریب است رنگ برگردید

به عرصه‌ای ‌که نشان یقین بود منظورنشاید از سرکیش خدنگ برگرذید

به پاس غیرت مردی اگر نظر باشدبه فتح هم نتوان بعد جنگ برگردید

به قتل من چقدر سعی داشت مژگانشکه آخر این دم تیغ فرنگ برگردید

نگاهش ازکجک سرمه بس{‌جنونی نیستزه عزم فتنه دم این پلنگ برگردید

حذر ز عبرت‌ کار جهان‌ که خلق آنجابه باغ رفت و زکام نهنگ برگردید

کمین تیغ اجل فرصتی نمی‌خواهدمحرف است زمانی‌ که رنگ برگردید

تنزه از هوس جسم باکدورت ساختعنان جهد صفاها به زنگ برگردید

وداع الفت این باغ‌کن‌که رنگ بهارز بس فضای طرب دید تنگ برگردید

گذشته‌ام به شتابی ز خود که نتوانمبه صد هزار قیامت درنگ برگردید

به خواب راحت‌کهسار پا زدی بیدلکه از صدای تو پهلوی سنگ برگردید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات و افکار عمیق خود درباره عشق و جدایی پرداخته است. او به قاصدی اشاره می‌کند که به امید وصل بازگشته، اما به دلایل مختلف، امیدش به رنگی تیره بدل شده است. شاعر از مسیری که نشان دهنده یقین است، صحبت می‌کند و به این نکته می‌پردازد که نمی‌توان از موقعیتی که به آن رسیده‌اند، عقب‌نشینی کرد. همچنین به تلاش‌های معشوقه‌اش در قتل او اشاره دارد و به این نکته می‌پردازد که مرگ و زمان به راحتی فرصتی برای بازگشت به گذشته نمی‌دهند. او در نهایت به تنهایی و سختی‌های زندگی اشاره می‌کند و خاطرنشان می‌سازد که گذشت زمان و تغییر شرایط، اجتناب‌ناپذیر است. این شعر به احساس حسرت و عدم توانایی در بازگشت به گذشته می‌پردازد.