غزل شمارهٔ ۳۷۶
نیام آنکه به جرأت وصف لبت رسدم خم و پیچ عنان ادبز تاًمل موج گهر زدهام در حسن ادا به زبان ادب
ز حقیقت حرمت و پاس حیا به مزاج غرضهوسان چه اثرکهگرسنهٔ نان طمع نخورد قسم نمک سر خوان ادب
اگرت ز تردد ننگ طلب دل جمع شود سر و برگ غناز غبار کساد متاع هوس نرسی به زیان دکان ادب
قدمت زه دامن شرم نشد که به معنی کعبه نظر فکنیبه طواف در تو رسد همهکس چو تو پا نکشی ز مکان ادب
همه عمر به مکتب کسب فنون دل بیخبر تو تپید به خوننشد آنکه رسد دو نفس سبقت ز معلمی همهدان ادب
تب و تاب مراتب عجز رسا به چه ناله کند دل خسته اداکه اگربه قلم ره خط سپرم همه نقطه دمد ز بنان ادب
زترانهٔ حیرت بیدل من به چه نغمه تپد رگ ساز سخنکه تری شکند دم عرض نفس پر و بال خدنگ کمان ادب