غزل شمارهٔ ۲۱۶۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن (مجتث مثمن مخبون)قافیه: ارندارم۱۲ بیت

می‌ام به‌ ساغر اگر خشک شد خمار ندارمخزان‌گمست به باغی‌که من بهار ندارم

هوس چه ریشه‌ کند در زمین شرم دمیدنچو تخم اشک عرق واری آبیار ندارم

محبت از دل افسرده‌ام به پیش که نالدقیامت است‌ که من سنگم و شرار ندارم

به حیرتم چه‌ کنم تحفهٔ نوید وصالشنگه بضاعتم و غیر انتظار ندارم

به بحر عشق چه سازند زورق طاقتکنارجو ست طلب ، لیک من‌کنار ندارم

کرم‌ کنی اگرم قابل کرم نشناسیکه خاک تا نشوم شکر حقگذار ندارم

تو خواه سر خط ‌گبرم نویس خواه مسلماننگینِ بیحِسَم ، از هیچ نقش عار ندارم

ز سحرکاری نیرنگ عشق دم نتوان زدبرون نجسته‌ام از خلوتی‌که بار ندارم

مگر کند غم نایابی‌ام کدورتی انشاسراغم از که طلب می‌کنی غبار ندارم

فتاده‌ام به خم و پیچ عبرتی‌که مپرسیدبرون بحر شنا دارم اختیار ندارم

دگر میفکنم ای وهم در گمان تعینکه من اگر همه غیرم به غیر یار ندارم

حباب و کلفت اسباب بیدل این چه خیالستبجز خمی‌ که به دوش من است بار ندارم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر احساسی و غم‌انگیز بیانگر ناتوانی انسان در عشق و جدایی است. شاعر به خمار و بی‌حالی خود اشاره می‌کند و از فقدان عشق و محبت سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که در دنیای بدون عشق، زندگی یکنواخت و بی‌معنا است. شاعر از درد و غم خود گله‌مند است و تلاش می‌کند در فضایی پر از عشق و احساس زنده بماند، اما به نظر می‌رسد که از آن دور است. همچنین اشاره به تمایز میان نشانه‌های ظاهری عشق و حس واقعی آن می‌کند و می‌گوید که تنها یک عشق حقیقی می‌تواند او را از این وضعیت نجات دهد. در نهایت، او به اشتباهات و سؤتفاهمات خود در این مسیر اشاره دارد و نشان می‌دهد که علی‌رغم تمامی تلاش‌ها، همچنان در جستجوی عشق واقعی است.