غزل شمارهٔ ۷۳۴
جهان ز جنسِ اثرهای این و آن خالیستبه هرزه وهم مچینید، کاین دکان خالیست
گرفته است حوادث، جهاتِ امکان راز عافیت چه زمین و چه آسمان خالیست
به رنگِ چنبرِ دف در طلسمِ پیکر مابه هرچه دست زنی منزلِ فغان خالیست
ز شُکرِ تیغِ تو، یارب چهسان برون آیددهانِ زخمِ اسیری که از زبان خالیست
اگرچه شوقِ تو لبریزِ حیرتم داردچو چشمِ آینه، آغوشِ من همان خالیست
ترشحی به مزاجِ سحابِ فیض نماندکه آستینِ کریمان چو ناودان خالیست
به چشمِ زاهدِ خودبین، چه توتیا و چه خاککه از حقیقتِ بینش چو سرمهدان خالیست
کدام جلوه که نگذشت زین بساطِ غرورتو هم بتاز که میدانِ امتحان خالیست
فریبِ منصبِ گوهر مخور که همچو حبابهزار کیسه در این بحرِ بیکران خالیست
ز چاکِ دانهٔ خرما، شد اینقدر معلومکه از وفا دلِ سختِ شکرلبان خالیست
گهر ز یأس، کمر بر شکستِ موج نبستدلیکه پر شود از خود، ز دشمنان خالیست
به جیبِ توست، اگر خلوتی و انجمنیستبرون ز خویش کجا میروی؟ جهان خالیست
به همزبانیِ آن چشمِ سرمهسا، بیدلچو میلِ سرمه، زبان من از بیان خالیست