غزل شمارهٔ ۹۶۵
ستمکشی که به جز گریهاش نشاید و خنددقیامت است که چون زخم لب گشاید و خندد
هوسپرستی این اعتبار پوچ چه لازمکه همچو صفر به درد سرت فزاید و خندد
چو شمع منصب وارستگی مسلم آنکسکه تیغ حادثه تاجش ز سر رباید و خندد
درین زیانکده چندان کف فسوس نساییکه جوش آبله آیینهات نماید و خندد
شرار کاغذ و آمال ماست توام غفلتکه زندگی دو نفس بیشتر نپاید و خندد
حذر ز صحبت آنکس که بیتأمل معنیبه هر حدیث که گویی ز جا درآید و خندد
خطاست چشم گشودن به روی باخته شرمیکه هر برهنه که بیند به پیشش آید و خندد
جه ممکن است شود منفعل ز غیبت یاراندهن دریده قفاییکه باد زاید و خندد
مثال عبرت اشیا درین بساط تحیرکمینگر است که کس آینه زداید و خندد
درین جنونکده این است ناگزیر طبایعکه نالد و تپد و گرید و سراید و خندد
دلگرفتهٔ بیدل نیافت جای شکفتنمگر چو صبح ازین خاکدان برآید و خندد