غزل شمارهٔ ۱۰۴۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: میدارد۱۱ بیت

غرور قدرت اگر بازوی خمی داردبه ملک بی‌خللی خاتم جمی دارد

گذشتن از سر جرأت‌ کمال غیرت ماستنفس تبسم تیغ تنک دمی دارد

ز انفعال مآل طرب مبان ایمنحذرکه خندهٔ این صبح شبنمی دارد

مگر ز عالم اضداد بگذری ورنهبهشت هم به مقابل جهنمی دارد

گر از حقیقت این انجمن خبرگیریهمین غم است‌ که تخمیر بی‌غمی دارد

خطا به‌گردن مستان نمی‌توان بستنطریق بیخبری لغزش‌ کمی دارد

ورق سیه نکنی‌، سر نپیچی از تسلیمبه هوش باش‌ که خط جبین نمی دارد

ز جوش لاله ‌رخان پرکنید آغوشمبه قدر حوصله هر زخم‌، مرهمی دارد

نسیم مژدهٔ وصل‌که می‌دهد امروزچو غنچه تنگی از آغوش من رمی دارد

چه رنگها که نبستیم در بهار خیالطبیعت پر طاووس‌، عالمی دارد

مباش غافل ارشاد گمرهی بیدلجهان غول به هر دشت آدمی دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره رفتار انسانی و پیچیدگی‌های روحی و اجتماعی آن سخن می‌گوید. شاعر به غرور و قدرت اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که گذشتن از خودبینی و نشان دادن غیرت، نشانه‌ای از کمال است. او به پرهیز از ناامیدی و غم اشاره می‌کند و از دلیلی که باعث رنج و غم در زندگی می‌شود، صحبت می‌کند. شاعر بر لزوم اطاعت و تسلیم به حقایق زندگی تأکید می‌کند و می‌گوید که هر شخصی ممکن است درگیر اشتباهات و لغزش‌های خود شود. او در نهایت به زیبایی‌های زندگی و تنگی ارتباطات در عشق اشاره می‌کند و هشدار می‌دهد که از واقعیت‌های زندگی غافل نشویم، چرا که زندگی همواره چالش‌ها و غول‌های خاص خود را دارد.