غزل شمارهٔ ۷۰۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اریهست۱۴ بیت

تا ز جنس تب وتاب نفس آثاری هستعشق را با دل سودازده‌ام‌‌کاری هست

کو دلی‌کز هوس آرایش دکانش نیستدر صفا خانهٔ هر آینه بازاری هست

خلقی آفت‌کش نیرنگ خیال است اینجاهیچ‌کس نیست خر، اما، همه را باری هست

خاک‌گشتیم و زتأثیر خیال تو هنوزدل هر ذرهٔ ما چشمهٔ دیداری هست

ماو من هیچ‌کم از نعرهٔ منصوری نیستتانفس هست حضور رسن و داری‌هست

ای دل ابرام مکن چشمش اگر جان طلبداز مروت مگذر خاطر بیماری هست

باعث قتل من از لاله‌رخان ‌هیچ مپرساینقدر بس‌، که بگویند گنهکاری هست

آتش حسن‌که در دیر خیال افتاده‌ستشمع هم سوختهٔ قشقه وزناری هست

زخم ما را اثر اندود تبسم مپسندکه درتن موج‌گهرگرد نمک‌زاری هست

به‌که درپیش لبت عرض خموشی نبردطوطیی راکه ز شکر سرگفتاری هست

بارب از پرتو دیدار نگردد محروممحفل حیرت ما آینه مقداری هست

عمر در ضبط نفس صید رسایی داردتا توانی به‌گره‌گیر اگر تاری هست

همچو آن نغمه‌که از تار برون می‌آیداگر از خویش روی جادهٔ بسیاری هست

تاب خورشید جمالش چو نداری بیدلدر خیال خط او سایهٔ دیواری هست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و تأثیرات عمیق عشق بر دل و جان انسان می‌پردازد. شاعر از شدت عشق و آرزوهایش سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که عشق مستلزم وجود دل خالی از هوس و ریا است. خداوند در این دنیا آفتی به نام خیال را به وجود آورده که انسان‌ها را به اشتباه می‌اندازد. با وجود اینکه همه درگیر این دنیای پر از نیرنگ هستند، هر ذره از وجود ما به یاد معشوق است. شاعر به جدایی و دوری از معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که عشق و زیبایی او موجب زخم دل و سوزش جانش شده است. در نهایت، شاعر به پیوستگی عشق و زندگی و اهمیت همواره جستجوی دیدار معشوق تأکید می‌کند.