غزل شمارهٔ ۱۱۸۸

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: رنباشد۱۱ بیت

مکتوب شوق هرگز بی‌نامه‌بر نباشدما و ز خویش رفتن قاصد اگر نباشد

هرجا تنید فطرت یک حلقه داشت‌ گردوندر فهم پرگار حکم دو سر نباشد

خاشاک را در آتش تاکی خیال پختنآنجاکه جلوهٔ اوست از ما اثر نباشد

مغرور فرصت دهر زین بیشتر مباشیدبست وگشاد مژگان شام و سحر نباشد

برقی ز دور داردهنگامهٔ تجلیای بیخودان ببینید دل جلوه‌گر نباشد

ما را به رنگ شبنم تا آشیان خورشیدباید به دیده رفتن‌گر بال و پر نباشد

هرچندکار فرداست امروز مفت خودگیرشاید دماغ وطاقت وقت دگر نباشد

زاهد ز وضع خلوت نازکمال مفروشافسردن ازکف خاک چندان هنر نباشد.

آیینه خانهٔ دل آخر به زنگ دادیمزین بیش آه ما را رنگ اثر نباشد

خواهی به خلق روکن خواهی خیال او کندر عالم تماشا بر خود نظر نباشد

آسودگی مجویید از وضع اشک بیدلاین جوهر چکیدن آب‌گهر نباشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عواطف و تفکرات شاعر درباره زندگی، عشق و فهم عمیق انسان‌ها می‌پردازد. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که ارتباطات عاطفی باید باشد تا احساسات به درستی منتقل شوند و تجربیات فردی از یکدیگر تاثیر می‌پذیرند. او همچنین به ناپایداری زمان و فرصت‌های زندگی اشاره می‌کند و اینکه نباید از زمان موجود غافل شد. شاعر تأکید می‌کند که هرکس باید به دنبال معنای عمیق‌تری از زندگی باشد، نه تنها در جستجوی ظواهر و دلخوشی‌های گذرا. به عبارت دیگر، او به اهمیت خوداندیشی و درک عمیق راجع به خود و جهان پیرامون تأکید می‌کند. در نهایت، او تاکید می‌کند که نباید به راحتی از آثار احساسات خود غافل شد و باید جدی‌تر به آن‌ها توجه کرد.