غزل شمارهٔ ۹۸۷
درین ره تا کسی از وصل مقصد کام برداردز رفتن دست میباید به جای گام بردارد
در اینگلشن ز دور فرصت عشرت چه میپرسیکه می خمیازه گردیده است تا گل جام بردارد
من آن صیدم که در عرض تماشاگاه تسخیرمز حیرت کاسهٔ دریوزه چشم دام بردارد
به تکلیف بلندی خون مکن مشت غبارم رادماغ نیستی تا کی هوای بام بر دارد
به صد مصر شکر نتوان قناعت با شکر بستنکرم مشکل که از طبع گدا ابرام بردارد
دل آهنگ گدازی دارد و کمظرفی طاقتکبابم را مباد روی آتش و خام بردارد
ندامت ساقی است اینجا به افسوسی قناعت کنمگر دستی که بر هم سوده باشی جام بردارد
درین بازار سودی نیست جز رنج پشیمانیسحر هرکس دکانی چیده باشد شام بردارد
هواپیمای عنقا شهرتی مپسند همت رانگین بینشان حیف است ننگ نام بردارد
به رنگی سرگران افتادهایم از سختجانیهاکه دشواراست قاصد هم زما پیغام بردارد
هوس تسخیر معشوقان بازاری مشو بپدلکسی تا کی پی این وحشیان رام بردارد