غزل شمارهٔ ۲۰۶۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ککردم۹ بیت

ز تحقیق نقوش لوح امکان رفع شک کردمبه چشمم هر چه زین صحرا سیاهی کرد حک کردم

ز وحشت بس که بودم بی‌دماغ سیر این گلشنشرر فرصت نگاهی با تغافل مشترک کردم

مطیع بی‌نیازی یافتم افلاک و دورانشخم ابروی استغنا بر این فیلان‌ کجک کردم

خیال نامداری امتحانی داشت از عبرتسیاهی بر نگین مالیدم و سنگ محک کردم

به کیش الفت از بس قدردان نشئهٔ دردمبه هر زخمی که مرهم خواست تکلیف گزک کردم

چو موج گوهرم یکسر نفس‌ شد حرف خاموشیصف رنگ ادب تا نشکند شوخی کمک کردم

غرور کبریایی داشتم در ملک آزادیز بار دل خمیدم تا تواضع با فلک کردم

قناعت احتراز از تشنه کامی دارد ای منعمتو کردی شور دیگر حرص من هم ‌کم نمک ‌کردم

به جرم سرکشیدن شعلهٔ من داغ شد بیدلکمندی بر سماک انداختم صید سمک کردم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات و تجربیات شاعر درباره عالم و زندگی می‌پردازد. او از طریق نقوش و نشانه‌ها به تأملاتی می‌پردازد که به او شک می‌دهد و در دلش سیاهی را حک می‌کند. شاعر از وحشت و ناتوانی خودش در مواجهه با زیبایی‌های زندگی سخن می‌گوید و از فرصت‌هایی که با بی‌توجهی از دست داده، یاد می‌کند. او احساس می‌کند که با قبول شرایط، به نیازهای خود پاسخ داده و از بار مشکلات کم کرده است. شاعر همچنین به تجربیات و درس‌های زندگی اشاره می‌کند و قبول می‌کند که برای رسیدن به آرامش باید تواضع را پیشه سازد. سرانجام، او به قناعت و پرهیز از حرص اشاره کرده و ابراز می‌دارد که بر اثر مشکلات، نتوانسته به تمام خواسته‌های خود دست یابد.