غزل شمارهٔ ۱۱۲۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ارنالهمیگیرد۱۲ بیت

نه هستی از نفس‌هایم شمار ناله می‌گیردعدم هم از غبار من عیار ناله می‌گیرد

نمی‌دانم دل آزرده‌ام یا شوق مایوسمکه هرجا ‌می‌روم راهم غبار ناله می‌گیرد

بم و زیر دگر دارد نوای ساز مشتاقاننفس دزدیدن اینجا اختصار ناله می‌گیرد

عرق گل کرده‌ام از شرم مطلب لیک استغناهمان چون موج اشکم آبیار ناله می‌گیرد

نینگیزد چرا دود از سپند ناتوان مننیستانها در آتش خار خار ناله می‌گیرد

اگر مطلق عنان گردد سپاه اضطراب دلدو عالم شوخی یک نی‌سوار ناله می‌گیرد

ادب هرچند محو سرمه گرداند غبارم راجنون شوق راه انتظار ناله می‌گیرد

فنا مشکل که گردد پرده‌دار ناکسیهایمخس من آتش از رنگ بهار ناله می‌گیرد

شکست ساز هم آهنگها دارد در این محفلچوکامل شد خموشی اشتهار ناله می‌گیرد

نمی‌دانم که را گم کرده است آغوش امیدمکه حسرت عالمی را در کنار ناله می‌گیرد

ز خاکسترگذشت افسانهٔ داغ سپند منهنوزم آرزو شمع مزار ناله می‌گیرد

فلکتازی‌ست بیدل ترک وضع خویشتن‌ داریکه هرکس رفت از خود اعتبار ناله می‌گیرد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود و کشمکش‌های درونی‌اش سخن می‌گوید. او به حالتی آمیخته از ناامیدی و اشتیاق اشاره می‌کند که به دنبال هر جا می‌رود، غم و ناله او را همراهی می‌کند. شاعر از شرم و ضعف خود در برابر عشق و آرزوهایش می‌گوید و به تکرار درد و رنجی که از وجودش ناشی می‌شود اشاره می‌کند. او به ناپایداری دنیا و فقدان امید پرداخته و در نهایت، ناله‌ی وجودی‌اش را که ناشی از آرزوها و ناکامی‌هاست، به تصویر می‌کشد. به‌طور کلی، شعر بیانگر حس یأس و تلاطم در زندگی است.