غزل شمارهٔ ۲۱۵۰
سرشک بیخودم عیش می ناب دگر دارمز مژگان تا چکیدن سیر مهتاب دگر دارم
به تاراج تحیر دادهام آیینه و شادمکه در جوش صفای خانه سیلاب دگر دارم
گهی خاکم، گهی بادم، گهی آبم، گهی آتشچو هستی در عدم یک عالم اسباب دگر دارم
درین گلشن من و سیر سجود ناتوانیهاکه چون بید از خم هر برگ محراب دگر دارم
نگاهم در نقاب حیرت آیینه میبالدچراغ بزم حسنم برق آداب دگر دارم
دماغ عرض بیتابی ندارد سرخوش حیرتوگرنه در دل آیینه سیماب دگر دارم
ز خون آرزو صدرنگ میبالد بهار مننهال باغ یأسم ریشه در آب دگر دارم