غزل شمارهٔ ۴۲۰

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اشیحیرت۷ بیت

چوگوید آینه‌ام شکر خوش معاشی حیرتزجلوه باج‌گرفتم به بی‌تلاشی حیرت

به مکتبی‌که ادب وانگاشت سر خط نازتنخواند جوهرآیینه جز حواشی حیرت

هزار آینه طاووس می‌پرم به خیالتبهشت‌کرد جهان را چمن تراشی حیرت

شبی در آینه، سیر شکوه حسن توکردمنمی‌رسم به‌خود اکنون ز دور باشی حیرت

به غیر محو شدن قدردان جلوه چه داردگلاب بزم توایم از نیاز پاشی حیرت

به علم و فضل منازیدکاین صفاکده داردبه قدر جوهر آیینه بدقماشی حیرت

در آن مکان‌که به‌صیقل رسد حقیقت بیدلترحم است به حال جگرخراشی حیرت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و معجزه‌ی عشق و حیرت اشاره دارد. او از آینه به عنوان نمادی از خودشناسی و بازتاب زیبایی‌های محبوبش سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که زیبایی محبوبش او را در حیرت و شگفتی فرو برده است و حس می‌کند که هرچه بیشتر به این زیبایی نگاه کند، بیشتر از خود دور می‌شود. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که ادب و علم نمی‌توانند به اندازه حیرت و جذب زیبایی روح او را جلا ببخشند. در نهایت، شاعر از حالتی از احساس و درد ناشی از عشق سخن می‌گوید که در آن حقیقت در خویش را می‌بیند.