غزل شمارهٔ ۲۵۸۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یدهرو۱۲ بیت

ای بسمل طلب پی خون چکیده روچون اشک هر قدر روی از خود دویده رو

فرصت در این‌ بهار پر افشان وحشت استهمچون نگه به هر گل و خاری رسیده رو

تا چند هرزه از در هر کوچه تاختنیک قطره خون شو و ز گلوی بریده رو

امروزت از امل پی فردا گرفته استای غافل از غزل به خیال قصیده رو

سعی شرار اینهمه فرصت شمار نیستیک پر زدن به همت رنگ پریده رو

ای بیخبر ز قامت پیری چه شکوه استعمری‌ست بار می‌کشی اکنون خمیده رو

زبن گرد تهمتتی که نفس نام کرده‌اندچون صبح دامنی که نداری کشیده رو

کورانه چند در پی عصیان قدم زدنشایدکه بازگردی از این راه دیده رو

بی‌وحشتی رهایی ازین باغ مشکل استاز بوی‌ گل به خویش فسونها دمیده رو

زین خاکدان عروج تو در خورد وحشت استبر نردبان صبح ز دامان چیده رو

قاصد پیام ما نفس واپسین ماستگر محرمی ز آینه چیزی شنیده رو

بیدل به هر طرف کشدت کاتب قضامانند خامه یک خط بینی‌کشیده رو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به مسائلی چون عشق، زندگی و هراس از مرگ اشاره دارد. شاعر از طلب خون و اشک‌هایی که از دل می‌ریزد صحبت می‌کند و به بهار اشاره می‌کند که فرصتی برای زندگی و شادی است. او به افراد یادآور می‌شود که فرصت‌ها را از دست ندهند و به غفلت نروند. زندگی و پیری را به صورت رمزآمیز توصیف می‌کند و به فردی که در جستجوی آزادی است، هشدار می‌دهد که فرار از مشکلات آسان نیست. در نهایت، شاعر از تقدیر و قضا سخن می‌گوید و این که همه ما بر روی خطی که سرنوشت برایمان کشیده، حرکت می‌کنیم.