غزل شمارهٔ ۳۷۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ابرادریاب۱۰ بیت

ببند چشم و خط هرکتاب را دریابز وضع این دو نقط انتخاب را دریاب

جهان خفته به هذیان ترانه‌ها داردتوگوش واکن و تعبیر خواب را دریاب

هزار رنگ من و ما ودیعت نفسی‌ستدو دم قیامت روز حساب را دریاب

بهار می‌گذرد مفت فرصت است ای شیخقدح به خون ورع زن شراب را دریاب

شرارکاغذ و پرواز ناز جای حیاستدماغ عالم پا در رکاب را دریاب

قضا ز خلقت بی‌حاصلت‌ نداشت غرضجز اینکه رنگ جهان خراب را دریاب

غبار جسم حجاب جهانی نورانی‌ستز ننگ سایه برآ آفتاب را دریاب

چه نکته‌ها که ندارد کتاب‌خاموشینفس بدزد و سؤال و جواب را دریاب

درون آینه بیرون نشسته است اینجابه جلوه‌گر نرسیدی نقاب را دریاب

اگر جهان قدح از باده پرکند بیدلتو تردماغی چشم پرآب را دریاب

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تفسیر عمیق تجربیات انسانی و جهان هستی می‌پردازد. شاعر از خواننده می‌خواهد که با بستن چشم و درک عمیق به حقایق زندگی و جهان، از خواب غفلت بیدار شود. او به بررسی مسائل روحانی و معنوی دعوت می‌کند و به زیبایی‌های نهفته در زندگی، رنگ‌ها و تغییرات اشاره می‌کند. شاعر به اهمیت لحظات ناب زندگی و فرصت‌هایی که از بین می‌روند، تأکید می‌کند و از خواننده می‌خواهد ارزش آن‌ها را دریابد. همچنین، او می‌گوید که جاهایی در زندگی وجود دارند که می‌توان به عمق بیشتر آگاهی پیدا کرد و از سطح ظاهری عبور کرد تا به حقیقت دست یافت. در انتها، شاعر به این نکته می‌رسد که در درون ما شناخت و درک عمیق‌تری از زندگی و جهان وجود دارد و با کمی تأمل می‌توان به آن دست یافت.