غزل شمارهٔ ۶۱۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اراینهاست۱۲ بیت

در آن بساط‌که حسنت دچار آینه استبهشت آینهٔ انتظار آینه است

ز نقش پای تو، کایینه‌دار آینه استبساط روی زمین را بهار آینه است

اگر ز جوهر نظاره نیست دام به دوشچرا ز روی تو حیرت شکار آینه است

به یاد جلوه‌، نظر باختیم‌، لیک چه سودکه این‌گل از چمن انتظار آینه است

به دستگاه صفاکوش‌، گر دلی داریهمین فروغ نظر اعتبار آینه است

توان ز ساده‌دلی گشت نسخهٔ تحقیقکه خوب و زشت جهان درکنارآینه است

صفای دل طلبی، دیده در خم مژه گیرنمد، زگردکدورت حصار آینه است

به قدر شرم‌گل افشاند، بی‌نقابی حسنعرق به عالم شوخی بهار آینه است

کدورت از دم هستی‌، کشد دل آگاهنفس به چشم تامل غبار آینه است

چراغ انجمن شوق جزتحیرنیستنهان پردهٔ دل آشکار‌آینه‌است

به روی‌کار نیاید، هنر، ز صاف‌دلانکه عرض جوهر خود، زنگبار آینه است

ز نقش‌های بد و نیک این جهان بیدلدلی‌که صاف شود، در شمار آینه است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر در وصف زیبایی و جاذبه‌های آینه و نقش آن در شناخت و تماشا است. شاعر می‌گوید که زیبایی از طریق آینه بازتاب می‌شود و بهشت نیز خود نوعی آینه است. او به تلاش‌های دل و دلبستگی‌های انسانی اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر انسان‌ها از زیبایی‌های ظاهری دور شده‌اند، هنوز هم حیرت و شگفتی از زیبایی موجود است. شاعر به این نکته اشاره دارد که در این دنیای پر از خوبی و بدی، انسان باید دل خود را پاک کند تا بتواند واقعیت‌ها را به درستی ببیند. او همچنین به صافی دل و ضرورت آن در درک زیبایی‌ها پرداخته و می‌گوید که عشق و احساسی که با چشم دل دیده می‌شود، از اهمیت بالایی برخوردار است. در نهایت، وی تأکید می‌کند که زیبایی‌ها فقط در دل‌های صیقل خورده قابل درک است و انسان باید به درک عمیق‌تری از حقیقت برسد.