غزل شمارهٔ ۱۸۳۹
اگر چو غنچه میسر شود شکستن خویشتوان شنید صدای ز دام جستن خویش
مقیم منزل تحقیق گشتن آسان نیستبده غبار دو عالم به باد جستن خویش
خموش گشتم و سیر بهار دل کردمدر بهشت گشودم چو لب ز بستن خویش
به رنگ شمع در این انجمن جهانی رابه سر دواند هوای ز پا نشستن خویش
خیال دوست به هر لوح نقش نتوان بستبه آب حیرت آیینه هست شستن خویش
چه ممکن است تسلی به غیر قطع نفسز ناله نیست رها تار بی گسستن خویش
ز دود تنگ فضای سپند این محفلبه دوش ناله گرفتهست بار جستن خویش
در این محیط که جز گرد عجز ساحل نیستمگر چو موج ببندید برشکستن خویش
چو گل نه صبح کمینیم و نی بهار پرستشکفتهایم ز پهلوی سینه خستن خویش
کمند صید حواس است گوشهگیری هانشستهایم چو مضمون به فکر بستن خویش
شکنج دام بود مفت عافیت بیدلچو بوی گل نکنی آرزوی رستن خویش