غزل شمارهٔ ۲۱۳۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)قافیه: رم۱۴ بیت

همچو آیینه تحیر سفرمصاحب خانه‌ام و در به درم

از بهار و چمنم هیچ مپرسبه خیال تو که من بیخبرم

یاد چشم تو جنونها داردهرکجایم به جهان دگرم

شعله‌ام تا نشود خاکسترآرمیدن نکشد زیر پرم

زبن جنونزار هوس آبله وارچشم پوشیده‌ام و می‌گذرم

این چمن عبرت‌ گلچینی داشتچید دامن ز تبسم سحرم

احتیاجم در اظهار نزدخشکی لب نپسندید ترم

فقرم از ننگ هوسها دور استبیضه نشکست‌کلاهی به سرم

شور بیکاری‌ام آفاق گرفتبهله زد دست تهی بر کمرم

دل ز تشویش جسد می‌بالدصدف آبله دارد گهرم

جنس آتشکده بیداغی نیستمفت آهی‌که ندارد جگرم

ره نبردم به در از کوچهٔ دلتک و پوی نفس شیشه‌گرم

انفعال آینه‌پرداز من استعرقی می‌کنم و می‌نگرم

من نه زان گمشدگانم بیدلکه رسد باد به‌ گرد اثرم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس حیرت و سردرگمی خود در زندگی اشاره می‌کند. او خود را مانند آیینه‌ای می‌داند که در آن تنها جنون و بی‌خبری از زیبایی‌های بهار و چمن مشهود است. یاد عشق و چشم معشوقش به او شور و هیجان می‌بخشد، اما او در طلب آرامش است و می‌خواهد از آتش اشتیاقش نسوزد. شاعر در برابر هوس‌ها و نیازهای خود دچار ضعف و فقر است و احساس می‌کند که غم و بیکاری او را احاطه کرده است. او در دل خود تنش و تشویش را دارد و به دنبال راهی برای فرار از این وضعیت است، اما نمی‌تواند. در نهایت، او خود را از گمشدگانی نمی‌داند که اثری از خود بر جای گذاشته‌اند، بلکه به دنبال ساختن خود و شناختن حقیقت وجودی‌اش است.