غزل شمارهٔ ۱۲۴۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انمنمیکشد۱۲ بیت

چو شمع هیچکس به زیانم نمی‌کشددر خاک و خون به غیر زبانم نمی‌کشد

دارد به عرصه‌گاه هوس هرزه‌تاز حرصدست شکسته‌ای‌ که عنانم نمی‌کشد

سیرشکبشه‌رنگی من‌کم زسرمه نیستعبرت چرا به چشم بتانم نمی‌کشد

تصوبر خودفروشی لبهای خامشمجز تخته هیچ جنس دکانم نمی‌کشد

ناگفته به حدیث جفای پری‌رخاناین شکوه تا به مهر دهانم نمی‌کشد

شمشیربرق جوهرآهم ولی چه سوداز خودگذشتنی به فسانم نمی‌کشد

شهرت نواست ساز زمینگیری‌ام چو شمعهرچند خار پا به سنانم نمی‌کشد

مشت خسی ستمکش ‌یأسم ‌که موج هماز ننگ ناکسی به ‌کرانم نمی‌کشد

در پردهٔ ترنگ‌، پری‌خیز نغمه‌ای‌ستدل جز به‌ کوی شیشه ‌گرانم نمی‌کشد

چون تیشه پیکر خم من طاقت‌آزماستمفت مصوری‌ که ‌کمانم نمی‌کشد

رخت شرار جسته ندانم ‌کجا برمدوش امید بار گرانم نمی‌کشد

بیدل ز ننگ طینت بیکار سوختمافسوس دست من ز حنا نم نمی‌کشد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق و دردناک خود صحبت می‌کند. او به تنهایی و بی‌کسی خود مانند شمعی اشاره می‌کند که هیچ کس به او توجه نمی‌کند و نمی‌کشد. در حالی که در دنیا پر از حرص و طمع است، او احساس می‌کند که کنترل و توانایی بر روی زندگیش را از دست داده است. شاعر از زیبایی و عشق خود رنج می‌برد و به ناامیدی اشاره می‌کند که حتی کلماتش قادر به بیان این دردها نیستند. به نوعی، او در جستجوی چیزی است که دلش را شاد کند، اما شرایط و مشکلات زندگی‌اش مانع از این می‌شود. در پایان، او احساس پشیمانی و سوختن از ننگ و ناکامی را بیان می‌کند و می‌گوید که دستش از عمل نیک هم باز مانده است.