غزل شمارهٔ ۲۰۶۱
من خاکسار گردن ز کجا بلند کردمسر آبله دماغی ته پا بلند کردم
در و بام اوج عزت چقدر شکست پستیکه غبار هرزه تاز من و ما بلند کردم
ز فسونگه تعین نفسی ز وهم گل کردچو سحر دماغ اقبال به هوا بلند کردم
ز کجا نوای هستی در انفعال وا کردکه هزار دست حاجت چو گدا بلند کردم
صف غیرت خموشی علمی نداشت در کاربه چه سنگ خورد مینا که صدا بلند کردم
طلب گدا طبیعت نشناخت قدر عزتخم پایهٔ اجابت به دعا بلند کردم
ره وهم زیر پا بود تک وهم دور فهمیدکه به رنگ شمع گردن همه جا بلند کردم
سر و کار خودسری ها ادب امتحانیی داشتعرق نگونکلاهی ز حیا بلند کردم
سحری نظر گشودم به خیال سرو نازیز فلک گذشت دوشم مژه تا بلند کردم
به هزار ناز گل کرد چمن نیاز بیدلکه سر ادب به پایش چو حنا بلند کردم