غزل شمارهٔ ۶۷۹
شهید خنده زخمم که تیغ همدم اوستکباب گلشن داغم که شعله شبنم اوست
شکار ناز غزالیست، ناتوان دل منکه رنگ دهر به فتراک بستهٔ رم اوست
تو را به ملک ملاحت سزد سلیمانیاز آن نگین تبسم که غنچه خاتم اوست
به برق تیغ تو نازمکه در بهار خیالهزار صبح تجلی مقابل دم اوست
چه ممکن است ززلفت برون تپیدن دلکه حسن هم ز اسیران حلقهٔ خم اوست
ز تنگی دلم اندیشه میتپد در خونچگونه محشر غم در فضای مبهم اوست
بهار خاک به این رنگ و بو چه امکان استنفس در آینهٔ ما هوای عالم اوست
شهید تیغ که زین وادی خراب گذشتکه شام و صبح هجوم غبار ماتم اوست
هوای الفت بیگانه مشربی داریمقرار ما طلب او، نشاط ما غم اوست
بهشت خرمی ماست مجمع امکانولی چه سود که شخص مروت آدم اوست
به چشم کم منگر بیدل ستمزده راکه آبروی محبت به دیدهٔ نم اوست