غزل شمارهٔ ۲۶۹

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: نمینا۷ بیت

بیا خورشید معنی را ببین ازروزن میناکه یاد صبح صادق می‌دهد خندیدن مینا

ز زهد خشک زاهد نیست باکی سیر مستان راکه ایمن از خزان باشد بهارگلشن مینا

زنام می‌، زبانم مست و بیخود در دهان افتدنگاهم رنگ می پیداکند از دیدن مینا

مسیح وقت اگرکس باده را خواند عجب نبودکه هردم باده جان تازه بخشد در تن مینا

سلامت یک‌قلم در مرکزسنگ‌ست اگر دانیشکست یأس می‌پیچد به خود بالیدن مینا

وداع معنی‌ات از لب‌گشودنهاست ای غافلپری‌گردد پریشان آخر از خندیدن مینا

سرشت‌ما و میناگویی ازیک خاک شد بیدلکه ما را دل به تن می‌خندد از خندیدن مینا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و شادی می‌پردازد که از نوشیدن شراب (مینای دیوانگی) به دست می‌آید. شاعر از خصلت‌های خوشایند مینا و تأثیر آن بر روح و جان انسان سخن می‌گوید. او تأکید می‌کند که زهد و خشک‌سالی زاهدان هیچ ارزش ندارد و بهتر است انسان از خوشی‌ها و لذت‌های زندگی بهره‌مند شود. مینا به عنوان نماد زندگی و شادی، به انسان جان تازه می‌بخشد و شخص را از غم و ناامیدی رهایی می‌دهد. شاعر در نهایت تأکید می‌کند که جان و دل انسان در پی خندیدن و شاد زیستن در میناست.