غزل شمارهٔ ۱۱۱

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: وشکردهاستمرا۹ بیت

غم‌، طر‌ب جوش‌کرده است مراداغ‌، گل‌پوش کرده است مرا

زعفران زار رفتن رنگمخنده بیهوش‌کرده است مرا

حسرت لعل یار میکده‌ای‌ستکه قدح نوش‌کرده است مرا

آنکه‌خود را به برنمی‌گیردصید آغوش‌کرده است مرا

یک نفس بار زندگی چوحبابآبله دوش‌کرده است مرا

ناتوانم چنانکه پیکر خمحلقه درگوش‌کرده است مرا

ازکه نالد سپند سوخته‌مناله خاموش کرده است مرا

بخت ناساز دور از آن بر و دوشبی‌بر و دوش کرده است مرا

بیدل ازیاد خویش هم رفتمکه فراموش‌کرده است مرا؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسی تیره و غمگین است. شاعر از اندوهی عمیق و داغی که بر دل دارد سخن می‌گوید. او به رنگ زعفران اشاره می‌کند که گویای حال بد اوست و نشان می‌دهد که خنده نیز نتوانسته است او را شاد کند. حسرتی به یار می‌خورد که گویی در میکده خوشی را نوشیده و او را تنها گذاشته است. شاعر احساس ناتوانی و ضعفی دارد که به پیکری خمیده شبیه است و به حالتی از بی‌صدایی اشاره می‌کند که ناشی از سوختن دلش است. بخت بد هم او را تنها کرده و او از یاد خود نیز دور مانده و در نهایت اشاره به از دست دادن خویشتن دارد. تمامی این مضامین احساساتی عمیق و تلخ از جدایی و اندوه را به تصویر می‌کشند.