غزل شمارهٔ ۱۶۵۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ر۷ بیت

دست داری برفشان چون کل در این‌کلزار زرداغ می‌خواهی بنه چون لاله درکهسار سر

تا مگر در بزمگاه عشق پروازت دهندهمچو پروانه به موج شعله‌ای بسپار پر

تو درون خانه مست خواب و در بیرون دردر غمت از حلقه دارد دیدهٔ بیدار در

دشمن مشق رسایی نیست جزنفس لعینکوش، آن دارد که ‌گشت از مکر این مکارکر

هر سحرگه غوطه‌ها در اشک بلبل می‌زندنیست از شبنم چمن را جامه و دستار تر

از غبار خاطر من جوهری آرد به‌کفبگذرد تیغ خیالش از دل ‌افگارگر

غیر بار عشق‌هر باری که‌هست‌افکندنی‌ستبیدل ار باری بری‌، باری به دوش این باربر

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف عشق و احساساتی که در بزمگاه عشق تجربه می‌شود، می‌پردازد. او می‌خواهد تا عاشق در این فضای عشق پرواز کند و شاداب باشد. شاعر به درون خود اشاره می‌کند و می‌گوید که درون خانه مشغول خواب است، اما در بیرون، غم و اندوه او بیدار است. او دشمن اصلی را نفس بد و مکار می‌داند که تلاش دارد از عشق دور کند. همچنین به زیبایی و لطافت شبنم و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که بار عشق تنها باری است که ارزش حمل کردن را دارد و سایر بارها زحمتی بی‌فایده هستند. در نهایت، شاعر به بیدلی و سنگینی دل اشاره دارد و بر اهمیت عشق تأکید می‌کند.