غزل شمارهٔ ۲۱۸۲
ز سودای چشم تو تا کام گیرمدو عالم فروشم دو بادام گیرم
شهید وفایم ز راحت جدایمنه مردم به ذوقی که آرام گیرم
سیه مست شهرت نیام ورنه من همچو نقش نگین صبح در شام گیرم
ز بس همتم ننگ تزویر داردمحالست اگر دانه در دام گیرم
چنین کز طلب بینیاز است طبعمگدا گر شوم ترک ابرام گیرم
چوشبنم چه لافم به سامان هستیمگر از عرق صورتی وام گیرم
درین انجمن مشرب غنچه دارمزنم شیشه بر سنگ تا جامگیرم
زمانی شود خواب عیشم میسرکه چون نقش پا سایه بر بام گیرم
کمند نفس حرص صیاد عنقاستبه این نارسایی مگر نام گیرم
جهان نیست جز اعتبار من و توتو تحقیق دان گر من اوهام گیرم
تجاهل سر و برگ هستی است بیدلهمه گر وصالست پیغام گیرم