غزل شمارهٔ ۲۶۱۳
به غبار این بیابان نه نشان پا نشستهبه بساط ناتوانی همه نقش ما نشسته
سر راه ناامیدی نه مقام انتظار استدل بینوا ندانم به چه مدعا نشسته
ز هجوم رفتگانم سر و برگ عافیت کوکه صدای پا به گوشم چو هزار پا نشسته
به چه دلخوشی نگریم ز چه خرمی نسوزمکه در انجمن چو شمعم ز همه جدا نشسته
چو حباب عالمی را هوس کلاهداریستبه دماغ پوچ مغزان چقدر هوا نشسته
به غرور هستی ای صبح مگذر درین گلستانکه صد آینه به راهت نفس آزما نشسته
ره ناله نیست آسان به خیال قطع کردنکه نی از گره درین ره به هزار جا نشسته
به سجود آن دو ابرو نه من وتو سر به خاکیمبه عروج آسمان هم مه نو دو تا نشسته
گل زخم ناوک او چقدر بهار داردکه چو حلقه بر در دل همه دلگشا نشسته
چو بهکام نیست دنیا چه زنیم لاف ترکشنتوان نشاند دامن به غبار نانشسته
مکش ای سپهر زحمت به تسلی مزاجمکه به صد تحیر اینجا نگهی ز پا نشسته
چه تأملست بیدل پر شوق برفشانیمکه غبارها درین ره به امید ما نشسته