غزل شمارهٔ ۲۸۱۵
دلت فسرد جنونی کز آشیانه برآییچو ناله دامن صحرا به کف ز خانه برآیی
به ساز عجز ز سر چنگ خلق نیست گزیرتچو مو زپرده چه لازم به ذوق شانه برآیی
گر التزام جنون نیست سعی گوشهٔ فقریمگر ز جرگهٔ یاران به این بهانه برآیی
شعار طبع رسا نیست انتظار مواعظز توسنی است که محتاج تازیانه برآیی
چو موج گوهر اگر بگذری ز فکر ترددبرون نرفته ازین بحر برکرانه برآیی
زجا درآمدن آنگه به حرف پوچ حیاکننه کودکی که به صورت دهل زخانه برآیی
چو مور نقب قناعت رسان به کنج غناییکه پر بر آری و از احتیاج دانه برآیی
زگوشهٔ دل جمع آن زمان دهند سراغتکه همچو فرصت آسودن از زمانه برآیی
به خاک نیز پر افشان فتنهایست غبارتبخواب آنهمه کز عالم فسانه برآیی
به خود ستایی بیهوده شرم دار ز همتکه لاف دل زنی و بیدل از میانه برآیی