غزل شمارهٔ ۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وشنقشپا۱۳ بیت

خط جبین ماست هم آغوش نقش پادارد هجوم سجدهٔ ما جوش نقش پا

راه عدم به سعی نفس قطع می‌کنیمافکنده‌ایم بار خود از دوش نقش پا

رنج خمار تا نرسد در سراغ دوستبستم سبوی آبله بر دوش نقش پا

چون جاده تا به راه رضا سر نهاده‌ایمموج گل است بر سر ما جوش نقش پا

سامان عیش ما نشود کم ز بعد مرگتا مشت خاک ماست قدح نوش نقش پا

ماییم و آرزوی جبین‌سایی دریافسر چه می‌کند سر مدهوش نقش پا

چشم اثر ندیده ز رفتار ما نشانچون سایه‌ام خراب فراموش نقش پا

هر سر که پخت دیگ خیال رعونتیپوشیدش آسمان ته سرپوش نقش پا

مستانه می‌خرامی و ترسم‌که در رهتبا رنگ چهره‌ام بپرد هوش نقش پا

در هر قدم ز شوق خرام تو می‌کشدخمیازهٔ فغان لب خاموش نقش پا

گاه خرام می‌چکد از پای نازکترنگ حنا به‌ گرمی آغوش نقش پا

رنگ بنایم از خط تسلیم ریختندیک جبهه سجده است بر و دوش نقش پا

بیدل ز جوش آبله‌ام در ره طلبگوهرفروش شد چو صدف‌ گوش نقش پا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عواطف و احساسات عمیق عاشقانه و ملامت‌های ناشی از آن است. شاعر به ارتباط نزدیک خود با معشوق اشاره می‌کند و نقش پای او را به عنوان نمادی از سفر عشق و طعمی از جدایی و انتظار می‌بیند. او بیان می‌کند که درد و رنج ناشی از عشق و طلب معشوق، همچون بار سنگینی بر دوش او است. ارتباط معنوی و همچنین تسلیم در برابر عشق، موضوعاتی هستند که در این شعر به خوبی نمایان شده‌اند. همچنین، زیبایی‌های گذر زمان و اثرات آن بر زندگی و تلاش برای حفظ عشق نیز مورد اشاره قرار گرفته است. در نهایت، شاعر به نوعی از ترس و نگرانی از دست دادن معشوق و نیز امید به ادامه این عشق عمیق شعر می‌سراید.