پرش به محتوا

گنج

غزلیات

غزل شمارهٔ ۱اِی رَستخیزِ ناگهان وی رحمتِ بی‌مُنتها غزل شمارهٔ ۲ای طایِرانِ قُدْسْ را عشقَت فُزوده بال‌ها غزل شمارهٔ ۳اِی دل چه اندیشیده‌ای در عُذرِ آن تقصیرها؟غزل شمارهٔ ۴اِی یوسفِ خوش‌نام ما، خوش می‌روی بر بامِ ما غزل شمارهٔ ۵آن شکل بین وان شیوه بین وان قد و خد و دست و پا غزل شمارهٔ ۶بگریز ای میر اجل از ننگ ما از ننگ ما غزل شمارهٔ ۷بنشسته‌ام من بر درت تا بوک برجوشد وفا غزل شمارهٔ ۸جز وی چه باشد کز اجل اندر رباید کل ما غزل شمارهٔ ۹من از کجا پند از کجا، باده بگردان ساقیا غزل شمارهٔ ۱۰مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفا غزل شمارهٔ ۱۱ای طوطی عیسی نفس وی بلبل شیرین نوا غزل شمارهٔ ۱۲ای نوبهار عاشقان داری خبر از یار ما غزل شمارهٔ ۱۳ای باد بی‌آرام ما با گل بگو پیغام ما غزل شمارهٔ ۱۴ای عاشقان ای عاشقان امروز ماییم و شما غزل شمارهٔ ۱۵ای نوش کرده نیش را بی‌خویش کن باخویش را غزل شمارهٔ ۱۶ای یوسف آخر سوی این یعقوب نابینا بیا غزل شمارهٔ ۱۷آمد ندا از آسمان جان را که بازآ الصلا غزل شمارهٔ ۱۸ای یوسف خوش نام ما خوش می‌روی بر بام ما غزل شمارهٔ ۱۹امروز دیدم یار را آن رونق هر کار را غزل شمارهٔ ۲۰چندانکه خواهی جنگ کن یا گرم کن تهدید را غزل شمارهٔ ۲۱جرمی ندارم بیش از این کز دل هوا دارم تو را غزل شمارهٔ ۲۲چندان بنالم ناله‌ها چندان برآرم رنگ‌ها غزل شمارهٔ ۲۳چون خون نخسپد خسروا چشمم کجا خسپد مها غزل شمارهٔ ۲۴چون نالد این مسکین که تا رحم آید آن دلدار را‌؟غزل شمارهٔ ۲۵من دی نگفتم مر تو را کای بی‌نظیر خوش لقا غزل شمارهٔ ۲۶هر لحظه وحی آسمان آید به سر جان‌ها غزل شمارهٔ ۲۷آن خواجه را در کوی ما در گل فرورفته‌ست پا غزل شمارهٔ ۲۸ای شاه جسم و جان ما خندان‌کن دندان ما غزل شمارهٔ ۲۹ای از ورای پرده‌ها تاب تو تابستان ما غزل شمارهٔ ۳۰ای فصل باباران ما برریز بر یاران ما غزل شمارهٔ ۳۱بادا مبارک در جهان سور و عروسی‌های ما غزل شمارهٔ ۳۲دیدم سحر آن شاه را بر شاهراه هل اتی غزل شمارهٔ ۳۳مِی دِه گزافه ساقیا، تا کم شود خوف و رجا غزل شمارهٔ ۳۴ای عاشقان ای عاشقان آمد گه وصل و لقا غزل شمارهٔ ۳۵ای یار ما، دل‌دار ما، ای عالم اسرار ما غزل شمارهٔ ۳۶خواجه بیا خواجه بیا خواجه دگر بار بیا غزل شمارهٔ ۳۷یار مرا، غار مرا، عشق جگرخوار مرا غزل شمارهٔ ۳۸رستم از این نفْس و هوا زنده بلا مرده بلا غزل شمارهٔ ۳۹آه که آن صدر سرا می‌ندهد بار مرا غزل شمارهٔ ۴۰طوق جنون سلسله شد باز مکن سلسله را غزل شمارهٔ ۴۱شمع جهان دوش نَبُد نور تو در حلقه ما غزل شمارهٔ ۴۲کار تو داری صنما قدر تو باری صنما غزل شمارهٔ ۴۳کاهل و ناداشت بُدم کام درآورد مرا غزل شمارهٔ ۴۴در دو جهان لطیف و خوش، همچو امیر ما کجا غزل شمارهٔ ۴۵با لب او چه خوش بود گفت و شنید و ماجرا غزل شمارهٔ ۴۶دی بنواخت یار من بنده غم رسیده را غزل شمارهٔ ۴۷ای که تو ماه آسمان ماه کجا و تو کجا غزل شمارهٔ ۴۸ماهِ درست را ببین کاو بشکست خواب ما غزل شمارهٔ ۴۹با تو حیات و زندگی بی‌تو فنا و مردنا غزل شمارهٔ ۵۰ای بگرفته از وفا گوشهٔ کران چرا چرا غزل شمارهٔ ۵۱گر تو ملولی ای پدر جانب یار من بیا غزل شمارهٔ ۵۲چون همه عشق روی تست جمله رضای نفس ما غزل شمارهٔ ۵۳عشق تو آورد قدح پر ز بلاها غزل شمارهٔ ۵۴از این اقبالگاه خوش مشو یک دم دلا تنها غزل شمارهٔ ۵۵شب قدر است جسم تو کز او یابند دولت‌ها غزل شمارهٔ ۵۶عطارد مشتری باید‌، متاع آسمانی را غزل شمارهٔ ۵۷مسلمانان مسلمانان چه باید گفت یاری را غزل شمارهٔ ۵۸رسید آن شه رسید آن شه بیارایید ایوان را غزل شمارهٔ ۵۹تو از خواری همی نالی نمی‌بینی عنایت‌ها غزل شمارهٔ ۶۰ایا نور رخ موسی مکن اعمی صفورا را غزل شمارهٔ ۶۱هلا ای زهره زهرا بکش آن گوش زهرا را غزل شمارهٔ ۶۲بهار آمد بهار آمد سلام آورد مستان را غزل شمارهٔ ۶۳چه چیزست آنک عکس او حلاوت داد صورت را غزل شمارهٔ ۶۴تو دیدی هیچ عاشق را که سیری بود از این سودا؟غزل شمارهٔ ۶۵ببین ذرات روحانی، که شد تابان از این صحرا غزل شمارهٔ ۶۶تو را ساقی جان گوید برای ننگ و نامی را غزل شمارهٔ ۶۷از آن مایی ای مولا اگر امروز اگر فردا غزل شمارهٔ ۶۸چو شست عشق در جانم شناسا گشت شستش را غزل شمارهٔ ۶۹چه باشد گر نگارینم بگیرد دست من فردا غزل شمارهٔ ۷۰برات آمد برات آمد بنه شمع براتی را غزل شمارهٔ ۷۱اگر نه عشق شمس الدین بُدی در روز و شب ما را غزل شمارهٔ ۷۲به خانه‌خانه می‌آرد چو بیذق شاهِ جان ما را غزل شمارهٔ ۷۳آمد بت میخانه تا خانه برد ما را غزل شمارهٔ ۷۴گر زان که نه‌ای طالب جوینده شوی با ما غزل شمارهٔ ۷۵ای خواجه نمی‌بینی این روز قیامت را ؟غزل شمارهٔ ۷۶آخر بشنید آن مه آه سحر ما را غزل شمارهٔ ۷۷آب حیوان باید مر روح فزایی را غزل شمارهٔ ۷۸ساقی ز شراب حق پر دار شرابی را غزل شمارهٔ ۷۹ای خواجه نمی‌بینی این روز قیامت را غزل شمارهٔ ۸۰امروز گزافی ده آن باده نابی را غزل شمارهٔ ۸۱ای ساقی جان پر کن آن ساغر پیشین را غزل شمارهٔ ۸۲معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا غزل شمارهٔ ۸۳ای یار قمرسیما ای مطرب شکرخا غزل شمارهٔ ۸۴چون گل همه تن خندم نه از راه دهان تنها غزل شمارهٔ ۸۵از بهر خدا بنگر در رویِ چو زر جانا غزل شمارهٔ ۸۶ای گشته ز تو خندان بستان و گل رعنا غزل شمارهٔ ۸۷جانا سر تو یارا مگذار چنین ما را غزل شمارهٔ ۸۸شاد آمدی ای مه‌رو ای شادیِ جان شاد آ غزل شمارهٔ ۸۹یک پند ز من بشنو خواهی نشوی رسوا غزل شمارهٔ ۹۰ای شاد که ما هستیم اندر غم تو جانا غزل شمارهٔ ۹۱در آب فکن ساقی بط زاده آبی را غزل شمارهٔ ۹۲زهی باغ زهی باغ که بشکفت ز بالا غزل شمارهٔ ۹۳میندیش میندیش که اندیشه گری‌ها غزل شمارهٔ ۹۴زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا غزل شمارهٔ ۹۵زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا غزل شمارهٔ ۹۶لب را تو به هر بوسه و هر لوت میالا غزل شمارهٔ ۹۷رفتم به سوی مصر و خریدم شکری را غزل شمارهٔ ۹۸ای از نظرت مست شده اسم و مسمّا غزل شمارهٔ ۹۹دلارام نهان گشته ز غوغا غزل شمارهٔ ۱۰۰بیا ای جان نو داده جهان را غزل شمارهٔ ۱۰۱بسوزانیم سودا و جنون را غزل شمارهٔ ۱۰۲سلیمانا بیار انگشتری را غزل شمارهٔ ۱۰۳دل و جان را در این حضرت بپالا غزل شمارهٔ ۱۰۴خبر کن ای ستاره یار ما را غزل شمارهٔ ۱۰۵چو او باشد دل دل‌سوز ما را غزل شمارهٔ ۱۰۶مرا حلوا هوس کردست حلوا غزل شمارهٔ ۱۰۷امیر حسن خندان کن حَشَم را غزل شمارهٔ ۱۰۸به برج دل رسیدی بیست این جا غزل شمارهٔ ۱۰۹بکت عینی غداة البین دمعا غزل شمارهٔ ۱۱۰تو بشکن چنگ ما را ای معلا‌‌!غزل شمارهٔ ۱۱۱برای تو فدا کردیم جان‌ها غزل شمارهٔ ۱۱۲ز روی تست عید آثار ما را غزل شمارهٔ ۱۱۳ای مطرب دل برای یاری را غزل شمارهٔ ۱۱۴اندر دل ما توی نگارا غزل شمارهٔ ۱۱۵ای جان و قوام جمله جان‌ها غزل شمارهٔ ۱۱۶ای سخت گرفته جادوی را غزل شمارهٔ ۱۱۷از دور بدیده شمس دین را غزل شمارهٔ ۱۱۸بنمود مه وفا از این جا غزل شمارهٔ ۱۱۹برخیز و صبوح را بیارا غزل شمارهٔ ۱۲۰تا چند تو پس روی به پیش آ غزل شمارهٔ ۱۲۱چون خانه روی ز خانه ما غزل شمارهٔ ۱۲۲دیدم رخ خوب گلشنی را غزل شمارهٔ ۱۲۳دیدم شه خوب خوش لقا را غزل شمارهٔ ۱۲۴ساقی تو شراب لامکان را غزل شمارهٔ ۱۲۵گفتی که گزیده‌ای تو بر ما غزل شمارهٔ ۱۲۶گستاخ مکن تو ناکسان را غزل شمارهٔ ۱۲۷کو مطرب عشق چست دانا غزل شمارهٔ ۱۲۸ما را سفری فتاد بی‌ما غزل شمارهٔ ۱۲۹مشکن دل مرد مشتری را غزل شمارهٔ ۱۳۰بیدار کنید مستیان را غزل شمارهٔ ۱۳۱من چو موسی در زمان آتش شوق و لقا غزل شمارهٔ ۱۳۲در میان پرده خون عشق را گلزارها غزل شمارهٔ ۱۳۳غمزه عشقت بدان آرد یکی محتاج را غزل شمارهٔ ۱۳۴ساقیا در نوش آور شیره عنقود را غزل شمارهٔ ۱۳۵ساقیا گردان کن آخر آن شرابِ صاف را غزل شمارهٔ ۱۳۶پرده‌ی دیگر مزن جز پرده‌ی دلدار ما غزل شمارهٔ ۱۳۷با چنین شمشیر دولت تو زبون مانی!؟ چرا ؟غزل شمارهٔ ۱۳۸سکه رخسار ما جز زر مبادا بی‌شما غزل شمارهٔ ۱۳۹رنج تن دور از تو ای تو راحت جان‌های ما غزل شمارهٔ ۱۴۰درد ما را در جهان درمان مبادا بی‌شما غزل شمارهٔ ۱۴۱جمله یارانِ تو سنگند و توی مرجان چرا ؟غزل شمارهٔ ۱۴۲دولتی همسایه شد همسایگان را الصلا غزل شمارهٔ ۱۴۳دوش من پیغام کردم سوی تو استاره را غزل شمارهٔ ۱۴۴عقل دریابد تو را یا عشق یا جانِ صفا ؟غزل شمارهٔ ۱۴۵ای وصالت یک زمان بوده فراقت سال‌ها غزل شمارهٔ ۱۴۶در صفای باده بنما ساقیا تو رنگ ما غزل شمارهٔ ۱۴۷آخر از هجران به وصلش دررسیدستی دلا غزل شمارهٔ ۱۴۸از پی شمس حق و دین دیده گریان ما غزل شمارهٔ ۱۴۹خدمتِ شمس حق و دین باد کارت ساقیا غزل شمارهٔ ۱۵۰درد شمس الدین بود سرمایه درمان ما غزل شمارهٔ ۱۵۱سر برون کن از دریچه جان ببین عشاق را غزل شمارهٔ ۱۵۲دوش آن جانان ما افتان و خیزان یک قبا غزل شمارهٔ ۱۵۳شمع دیدم گرد او پروانه‌ها چون جمع‌ها غزل شمارهٔ ۱۵۴دیده حاصل کن دلا آن گه ببین تبریز را غزل شمارهٔ ۱۵۵از فراق شمس دین افتاده‌ام در تنگنا غزل شمارهٔ ۱۵۶ای هوس‌های دلم بیا بیا بیا بیا غزل شمارهٔ ۱۵۷ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما غزل شمارهٔ ۱۵۸امتزاج روح‌ها در وقت صلح و جنگ‌ها غزل شمارهٔ ۱۵۹ای ز مقدارت هزاران فخر بی‌مقدار را غزل شمارهٔ ۱۶۰مفروشید کمان و زره و تیغ ، زنان را غزل شمارهٔ ۱۶۱چو فرستاد عنایت، به زمین مشعله‌ها را غزل شمارهٔ ۱۶۲تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را غزل شمارهٔ ۱۶۳بروید ای حریفان بِکِشید یار ما را غزل شمارهٔ ۱۶۴چو مرا به سوی زندان بکشید تن ز بالا غزل شمارهٔ ۱۶۵اگر آن میی که خوردی به سحر نبود گیرا غزل شمارهٔ ۱۶۶چمنی که تا قیامت گل او به بار بادا غزل شمارهٔ ۱۶۷کی بپرسد جز تو خسته و رنجور تو را غزل شمارهٔ ۱۶۸ای بروییده به ناخواست به مانند گیا غزل شمارهٔ ۱۶۹رو ترش کن که همه روترشانند این جا غزل شمارهٔ ۱۷۰تا به شب ای عارف شیرین نوا غزل شمارهٔ ۱۷۱چون نمایی آن رخ گلرنگ را غزل شمارهٔ ۱۷۲در میان عاشقان عاقل مبا غزل شمارهٔ ۱۷۳از یکی آتش برآوردم تو را غزل شمارهٔ ۱۷۴ز آتش شهوت برآوردم تو را غزل شمارهٔ ۱۷۵از ورای سر دل بین شیوه‌ها غزل شمارهٔ ۱۷۶روح زیتونیست عاشق نار را غزل شمارهٔ ۱۷۷ای بگفته در دلم اسرارها غزل شمارهٔ ۱۷۸می‌شدی غافل ز اسرار قضا غزل شمارهٔ ۱۷۹گر تو عودی سوی این مجمر بیا غزل شمارهٔ ۱۸۰ای تو آب زندگانی فاسقنا غزل شمارهٔ ۱۸۱دل چو دانه ، ما مثال آسیا غزل شمارهٔ ۱۸۲در میان عاشقان عاقل مبا غزل شمارهٔ ۱۸۳ای دل رفته ز جا باز میا غزل شمارهٔ ۱۸۴من رسیدم به لب جوی وفا غزل شمارهٔ ۱۸۵از بس که ریخت جرعه بر خاک ما ز بالا غزل شمارهٔ ۱۸۶ای میرآب بگشا آن چشمه روان را غزل شمارهٔ ۱۸۷از سینه پاک کردم افکار فلسفی را غزل شمارهٔ ۱۸۸اینجا کسی‌ست پنهان خود را مگیر تنها غزل شمارهٔ ۱۸۹آمد بهارِ جان‌ها ای شاخِ تَر به رقص آ غزل شمارهٔ ۱۹۰با آن که می‌رسانی، آن بادهٔ بقا را غزل شمارهٔ ۱۹۱بیدار کن طرب را بر من بزن تو خود را غزل شمارهٔ ۱۹۲بشکن سبو و کوزه، ای میرآب جان‌ها!غزل شمارهٔ ۱۹۳جانا قبول گردان این جست و جوی ما را غزل شمارهٔ ۱۹۴خواهم گرفتن اکنون آن مایه صور را غزل شمارهٔ ۱۹۵شهوت که با تو رانند صدتو کنند جان را غزل شمارهٔ ۱۹۶در جنبش اندرآور زلفِ عبرفشان را غزل شمارهٔ ۱۹۷ای بنده بازگرد به درگاه ما بیا غزل شمارهٔ ۱۹۸ای صوفیان عشق بدرید خرقه‌ها غزل شمارهٔ ۱۹۹ای خان و مان بمانده و از شهر خود جدا غزل شمارهٔ ۲۰۰نام شتر به ترکی چه بود بگو دوا غزل شمارهٔ ۲۰۱شب رفت و هم تمام نشد ماجرای ما غزل شمارهٔ ۲۰۲هر روز بامداد سلام علیکما غزل شمارهٔ ۲۰۳آمد بهار خرم آمد نگار ما غزل شمارهٔ ۲۰۴سر به گریب اندَرَست صوفی اسرار را غزل شمارهٔ ۲۰۵چند گریزی ز ما ؟ چند روی جا به جا ؟غزل شمارهٔ ۲۰۶ای همه خوبی تو را پس تو که رایی که را ؟غزل شمارهٔ ۲۰۷ای که به هنگامِ درد راحتِ جانی مرا غزل شمارهٔ ۲۰۸از جهت ره زدن راه درآرد مرا غزل شمارهٔ ۲۰۹ای در ما را زده شمع سرایی درآ غزل شمارهٔ ۲۱۰گر نه تهی باشدی بیشتر این جوی‌ها غزل شمارهٔ ۲۱۱باز بنفشه رسید جانب سوسن دوتا غزل شمارهٔ ۲۱۲اسیر شیشه کن آن جنیان دانا را غزل شمارهٔ ۲۱۳اگر تو عاشق عشقی و عشق را جویا غزل شمارهٔ ۲۱۴درخت اگر متحرک بدی ز جای به جا غزل شمارهٔ ۲۱۵من از کجا غم و شادی این جهان ز کجا غزل شمارهٔ ۲۱۶روم به حجره خیاط عاشقان فردا غزل شمارهٔ ۲۱۷چه نیکبخت کسی که خدای خواند تو را غزل شمارهٔ ۲۱۸ز بهر غیرت آموخت آدم اسما را غزل شمارهٔ ۲۱۹چو اندرآید یارم چه خوش بود به خدا غزل شمارهٔ ۲۲۰ز بامداد سعادت سه بوسه داد مرا غزل شمارهٔ ۲۲۱مرا تو گوش گرفتی همی‌کشی به کجا غزل شمارهٔ ۲۲۲رویم و خانه بگیریم پهلوی دریا غزل شمارهٔ ۲۲۳کجاست مطرب جان تا ز نعره‌های صلا غزل شمارهٔ ۲۲۴چه خیره می‌نگری در رخ من ای برنا غزل شمارهٔ ۲۲۵بپخته است خدا بهر صوفیان حلوا غزل شمارهٔ ۲۲۶برفت یار من و یادگار ماند مرا غزل شمارهٔ ۲۲۷به جان پاک تو ای معدن سخا و وفا غزل شمارهٔ ۲۲۸بیار آن که قرین را سوی قرین کشدا غزل شمارهٔ ۲۲۹شراب داد خدا مر مرا تو را سرکا غزل شمارهٔ ۲۳۰ز سوز شوق دل من همی‌زند عللا غزل شمارهٔ ۲۳۱سبکتری تو از آن دم که می‌رسد ز صبا غزل شمارهٔ ۲۳۲چو عشق را تو ندانی بپرس از شب‌ها غزل شمارهٔ ۲۳۳کجاست ساقی جان تا به هم زند ما را غزل شمارهٔ ۲۳۴ز جام ساقی باقی چه خورده‌ای تو دلا غزل شمارهٔ ۲۳۵مرا بدید و نپرسید آن نگار چرا غزل شمارهٔ ۲۳۶مبارکی که بود در همه عروسی‌ها غزل شمارهٔ ۲۳۷یار ما دلدار ما، عالم اسرار ما غزل شمارهٔ ۲۳۸هله ای کیا نفسی بیا غزل شمارهٔ ۲۳۹کرانی ندارد بیابان ما غزل شمارهٔ ۲۴۰تو جان و جهانی کریما مرا غزل شمارهٔ ۲۴۱نرد کف تو بردست مرا غزل شمارهٔ ۲۴۲خیک دل ما مشک تن ما غزل شمارهٔ ۲۴۳بگشا در بیا درآ که مبا عیش بی‌شما غزل شمارهٔ ۲۴۴چه شدی گر تو همچو من شدیی عاشق ای فتا غزل شمارهٔ ۲۴۵از برای صلاح مجنون را غزل شمارهٔ ۲۴۶صد دهل می‌زنند در دل ما غزل شمارهٔ ۲۴۷بانگ تسبیح بشنو از بالا غزل شمارهٔ ۲۴۸گوش من منتظر پیام تو را غزل شمارهٔ ۲۴۹دل بر ما شده‌ست دلبر ما غزل شمارهٔ ۲۵۰هین که منم بر در در برگشا غزل شمارهٔ ۲۵۱پیشتر آ پیشتر ای بوالوفا غزل شمارهٔ ۲۵۲نذر کند یار که امشب تو را غزل شمارهٔ ۲۵۳چند نهان داری آن خنده را؟غزل شمارهٔ ۲۵۴باده ده آن یارِ قدح‌باره را غزل شمارهٔ ۲۵۵خیز صبوحی کن و درده صلا غزل شمارهٔ ۲۵۶داد دهی ساغر و پیمانه را غزل شمارهٔ ۲۵۷لعل لبش داد کنون مر مرا غزل شمارهٔ ۲۵۸گر بنخسبی شبی ای مه لقا غزل شمارهٔ ۲۵۹پیش کش آن شاه شکر‌خانه را غزل شمارهٔ ۲۶۰چرخ فلک با همه کار و کیا غزل شمارهٔ ۲۶۱هان ای طبیب عاشقان سودایی‌یی دیدی چو ما‌؟غزل شمارهٔ ۲۶۲فیما تری فیما تری یا من یری و لا یری غزل شمارهٔ ۲۶۳به شکرخنده اگر می‌ببرد جان مرا غزل شمارهٔ ۲۶۴لی حبیب حبه یشوی الحشا غزل شمارهٔ ۲۶۵راحٌ بِفیها وَ الرَّوحُ فیها غزل شمارهٔ ۲۶۶هَیَّج نومی و نفی ریح علی الغور هفا غزل شمارهٔ ۲۶۷قد اشرقت الدنیا من نور حمیانا غزل شمارهٔ ۲۶۸فدیتک یا ذا الوحی آیاته تتری غزل شمارهٔ ۲۶۹تعالوا بنا نصفوا نخلی التدللا غزل شمارهٔ ۲۷۰افدی قمرا لاح علینا و تلالا غزل شمارهٔ ۲۷۱تعالوا کلنا ذا الیوم سکری غزل شمارهٔ ۲۷۲حداء الحادی صباحا بهواکم فاتینا غزل شمارهٔ ۲۷۳طال ما بتنا بلاکم یا کرامی و شتنا غزل شمارهٔ ۲۷۴ایه یا اهل الفرادیس اقرؤا منشورنا غزل شمارهٔ ۲۷۵ابصرت روحی ملیحا زلزلت زلزالها غزل شمارهٔ ۲۷۶یا خفی الحسن بین الناس یا نور الدجی غزل شمارهٔ ۲۷۷سبق الجد الینا نزل الحب علینا غزل شمارهٔ ۲۷۸انا لا اقسم الا برجال صدقونا غزل شمارهٔ ۲۷۹مولانا مولانا اغنانا اغنانا غزل شمارهٔ ۲۸۰یا منیر الخد یا روح البقا غزل شمارهٔ ۲۸۱یا ساقی المدامه حی علی الصلا غزل شمارهٔ ۲۸۲یا من لواء عشقک لا زال عالیا غزل شمارهٔ ۲۸۳جاء الربیع مفتخرا فی جوارنا غزل شمارهٔ ۲۸۴اخی رایت جمالا سبا القلوب سبا غزل شمارهٔ ۲۸۵اتاک عید وصال فلا تذق حزنا غزل شمارهٔ ۲۸۶یا من بنا قصر الکمال مشیدا غزل شمارهٔ ۲۸۷ورد البشیر مبشرا ببشاره غزل شمارهٔ ۲۸۸یا کالمینا یا حاکمینا غزل شمارهٔ ۲۸۹یا مخجل البدر اشرقنا بلالا غزل شمارهٔ ۲۹۰بی یار مهل ما را بی‌یار مخسب امشب غزل شمارهٔ ۲۹۱ای خواب! به جان تو! زحمت بِبَری امشب غزل شمارهٔ ۲۹۲زان شاهد شکرلب زان ساقی خوش‌مذهب غزل شمارهٔ ۲۹۳مهمان توام ای جان زنهار مخسب امشب غزل شمارهٔ ۲۹۴بریده شد از این جوی جهان آب غزل شمارهٔ ۲۹۵الا ای روی تو صد ماه و مهتاب غزل شمارهٔ ۲۹۶مخسب ای یار مهمان دار امشب غزل شمارهٔ ۲۹۷ای در غم تو به سوز و یارب غزل شمارهٔ ۲۹۸آه از این زشتان که مه‌رو می‌نمایند از نقاب غزل شمارهٔ ۲۹۹یا وصال یار باید یا حریفان را شراب غزل شمارهٔ ۳۰۰کو همه لطف که در روی تو دیدم همه شب غزل شمارهٔ ۳۰۱هله صدر و بدر عالم منشین مخسب امشب غزل شمارهٔ ۳۰۲در هوایت بی‌قرارم روز و شب غزل شمارهٔ ۳۰۳مجلسی خوش کن از آن دو پاره چوب غزل شمارهٔ ۳۰۴هیچ می‌دانی چه می‌گوید رباب؟غزل شمارهٔ ۳۰۵آواز داد اختر بس روشن‌ست امشب غزل شمارهٔ ۳۰۶رغبت به عاشقان کن ای جان صدر غایب غزل شمارهٔ ۳۰۷کار همه محبان همچون زرست امشب غزل شمارهٔ ۳۰۸خوابم ببسته‌ای بگشا ای قمر نقاب غزل شمارهٔ ۳۰۹واجب کند چو عشق مرا کرد دل خراب غزل شمارهٔ ۳۱۰بازآمد آن مهی که ندیدش فلک به خواب غزل شمارهٔ ۳۱۱زشت کسی کو نشد مسخره یار خوب غزل شمارهٔ ۳۱۲به جان تو که مرو از میان کار مخسب غزل شمارهٔ ۳۱۳رباب مشرب عشقست و مونس اصحاب غزل شمارهٔ ۳۱۴تو را که عشق نداری تو را رواست بخسب غزل شمارهٔ ۳۱۵چشم‌ها وا نمی‌شود از خواب غزل شمارهٔ ۳۱۶چونک درآییم به غوغای شب غزل شمارهٔ ۳۱۷یار آمد به صلح ای اصحاب غزل شمارهٔ ۳۱۸علونا سماء الود من غیر سلم غزل شمارهٔ ۳۱۹امسی و اصبح بالجوی اتعذب غزل شمارهٔ ۳۲۰ابشروا یا قوم هذا فتح باب غزل شمارهٔ ۳۲۱آن خواجه را از نیم شب بیماریی پیدا شده‌ست غزل شمارهٔ ۳۲۲آمده‌ام که تا به خود گوش کشان کشانمت غزل شمارهٔ ۳۲۳آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت غزل شمارهٔ ۳۲۴درآ تا خرقهٔ قالب دراندازم همین ساعت غزل شمارهٔ ۳۲۵که دید ای عاشقان شهری که شهر نیکبختانست غزل شمارهٔ ۳۲۶حالت ده و حیرت ده ای مبدع بی‌حالت غزل شمارهٔ ۳۲۷از دفتر عمر ما یکتا ورقی مانده‌ست غزل شمارهٔ ۳۲۸بادست مرا زان سر اندر سر و در سبلت غزل شمارهٔ ۳۲۹بیایید بیایید که گلزار دمیده‌ست غزل شمارهٔ ۳۳۰بار دگر آن دلبر عیار مرا یافت غزل شمارهٔ ۳۳۱زان شاه که او را هوس طبل و علم نیست غزل شمارهٔ ۳۳۲این خانه که پیوسته در او بانگ چغانه‌ست غزل شمارهٔ ۳۳۳اندر دل هر کس که از این عشق اثر نیست غزل شمارهٔ ۳۳۴از اول امروز حریفان خرابات غزل شمارهٔ ۳۳۵همه خوف آدمی را از درونست غزل شمارهٔ ۳۳۶بده یک جام ای پیر خرابات غزل شمارهٔ ۳۳۷ببستی چشم یعنی وقت خواب است غزل شمارهٔ ۳۳۸سماع از بهر جانِ بی‌قرارست غزل شمارهٔ ۳۳۹سماع آرام جان زندگان‌ست غزل شمارهٔ ۳۴۰دگربار این دلم آتش گرفته‌ست غزل شمارهٔ ۳۴۱بیا کامروز ما را روز عیدست غزل شمارهٔ ۳۴۲مرا چون تا قیامت یار اینست غزل شمارهٔ ۳۴۳ز همراهان جدایی مصلحت نیست غزل شمارهٔ ۳۴۴به جان تو که سوگند عظیمست غزل شمارهٔ ۳۴۵بگو ای یار همراز این چه شیوه‌ست غزل شمارهٔ ۳۴۶شنیدم مر مرا لطفت دعا گفت غزل شمارهٔ ۳۴۷قرار زندگانی آن نگارست غزل شمارهٔ ۳۴۸صدایی کز کمان آید نذیریست غزل شمارهٔ ۳۴۹مبر رنج ای برادر خواجه سخت است غزل شمارهٔ ۳۵۰ز بعدِ وقت نومیدی، امیدی‌ست غزل شمارهٔ ۳۵۱طبیب درد بی‌درمان کدام است غزل شمارهٔ ۳۵۲چو با ما یار ما امروز جفتست غزل شمارهٔ ۳۵۳زهی می کاندر آن دستست هیهات غزل شمارهٔ ۳۵۴ز میخانه دگربار این چه بویست غزل شمارهٔ ۳۵۵در این خانه کژی ای دل گهی راست غزل شمارهٔ ۳۵۶تو را در دلبری دستی تمامست غزل شمارهٔ ۳۵۷چو آن کان کرم ما را شکارست غزل شمارهٔ ۳۵۸نگار خوب شکربار چونست غزل شمارهٔ ۳۵۹در این جو دل چو دولاب خرابست غزل شمارهٔ ۳۶۰ایا ساقی توی قاضی حاجات غزل شمارهٔ ۳۶۱اگر حوا بدانستی ز رنگت غزل شمارهٔ ۳۶۲دو چشم آهوانش شیرگیرست غزل شمارهٔ ۳۶۳چنان کاین دل از آن دلدار مستست غزل شمارهٔ ۳۶۴تا نقش خیال دوست با ماست غزل شمارهٔ ۳۶۵می‌دان که زمانه نقش سوداست غزل شمارهٔ ۳۶۶دود دل ما نشان سوداست غزل شمارهٔ ۳۶۷دل آمد و دی به گوش جان گفت غزل شمارهٔ ۳۶۸گویم سخن شکرنباتت غزل شمارهٔ ۳۶۹در شهر شما یکی نگاریست غزل شمارهٔ ۳۷۰آمد رمضان و عِید با ماست غزل شمارهٔ ۳۷۱گر جام سپهر، زهر‌پیماست غزل شمارهٔ ۳۷۲من سر نخورم که سر گران‌ست غزل شمارهٔ ۳۷۳گر می‌نکند لبم بیانت غزل شمارهٔ ۳۷۴پرسید کسی که ره کدامست غزل شمارهٔ ۳۷۵مر عاشق را ز ره چه بیمست غزل شمارهٔ ۳۷۶امروز جنون نو رسیده‌ست غزل شمارهٔ ۳۷۷آن را که در آخرش خری هست غزل شمارهٔ ۳۷۸ای گشته ز شاه عشق شهمات غزل شمارهٔ ۳۷۹ای کرده میان سینه غارت غزل شمارهٔ ۳۸۰آن خواجه اگر چه تیزگوش است غزل شمارهٔ ۳۸۱آن ره که بیامدم کدامست غزل شمارهٔ ۳۸۲ای از کرم تو کار ما راست غزل شمارهٔ ۳۸۳هین که گردن سست‌کردی‌، کو کبابت‌؟ کو شرابت‌؟غزل شمارهٔ ۳۸۴عاشقان را گرچه در باطن جهانی دیگرست غزل شمارهٔ ۳۸۵خلق‌های خوب تو پیشت دود بعد از وفات غزل شمارهٔ ۳۸۶چون نداری تابِ دانش، چشم بگشا در صفات غزل شمارهٔ ۳۸۷خاک آن کس شو که آب زندگانش روشنست غزل شمارهٔ ۳۸۸خدمت بی‌دوستی را قدر و قیمت هست نیست غزل شمارهٔ ۳۸۹چون دلت با من نباشد همنشینی سود نیست غزل شمارهٔ ۳۹۰ساربانا اشتران بین سر به سر قطار مست غزل شمارهٔ ۳۹۱مطربا این پرده زن کان یار ما مست آمدست غزل شمارهٔ ۳۹۲گر ندید آن شادجان این گلستان را شاد چیست غزل شمارهٔ ۳۹۳جمع باشید ای حریفان زانک وقت خواب نیست غزل شمارهٔ ۳۹۴چشمه‌ای خواهم که از وی جمله را افزایش است غزل شمارهٔ ۳۹۵عشق اندر فضل و علم و دفتر و اوراق نیست غزل شمارهٔ ۳۹۶در ره معشوق ما ترسندگان را کار نیست غزل شمارهٔ ۳۹۷آفتاب امروز بر شکل دگر تابان شده‌ست غزل شمارهٔ ۳۹۸از سقاهم ربهم بین جمله ابرار مست غزل شمارهٔ ۳۹۹آخر ای دلبر نه وقت عشرت انگیزی شدست غزل شمارهٔ ۴۰۰چون نظر کردن همه اوصاف خوب اندر دلست غزل شمارهٔ ۴۰۱اندرآ ای مه که بی‌تو ماه را استاره نیست غزل شمارهٔ ۴۰۲نقش‌بند جان که جان‌ها جانب او مایلست غزل شمارهٔ ۴۰۳گر تو پنداری به حسن تو نگاری هست نیست غزل شمارهٔ ۴۰۴هله ای آنک بخوردی سحری باده که نوشت غزل شمارهٔ ۴۰۵به خدا کت نگذارم که روی راه سلامت غزل شمارهٔ ۴۰۶چند گویی که: «چه چاره‌ست و مرا درمان چیست؟»غزل شمارهٔ ۴۰۷چَشْمِ پُرنور که مَسْتِ نَظَرِ جانان است غزل شمارهٔ ۴۰۸آن شنیدی که خضر تخته کشتی بشکست غزل شمارهٔ ۴۰۹تا نَلَغْزی کِه زِ خون، راهِ پَس و پیش‌، تَر اَسْت غزل شمارهٔ ۴۱۰دوش آمد بَرِ من آنکه شب افروز منست غزل شمارهٔ ۴۱۱عجب ای ساقی جان مطرب ما را چه شده‌ست غزل شمارهٔ ۴۱۲آنک بی‌باده کند جان مرا مست کجاست غزل شمارهٔ ۴۱۳من نشستم ز طلب وین دل پیچان ننشست غزل شمارهٔ ۴۱۴روز و شب خدمت تو بی‌سر و بی‌پا چه خوشست غزل شمارهٔ ۴۱۵تشنه ای بر لب جو بین که چه در خواب شدست غزل شمارهٔ ۴۱۶مطرب و نوحه‌گرِ عاشق و شوریده خوش است غزل شمارهٔ ۴۱۷من پری زاده‌ام و خواب ندانم که کجاست غزل شمارهٔ ۴۱۸سر مپیچان و مجنبان که کنون نوبت توست غزل شمارهٔ ۴۱۹بوسه‌ای داد مرا دلبر عیار و برفت غزل شمارهٔ ۴۲۰ذوق روی ترشش بین که ز صد قند گذشت غزل شمارهٔ ۴۲۱ساقیا این می از انگور کدامین پُشته‌ست غزل شمارهٔ ۴۲۲ای که رویت چو گل و زلف تو چون شمشادست غزل شمارهٔ ۴۲۳مگر این دم سر آن زلف پریشان شده است غزل شمارهٔ ۴۲۴دلبری و بی‌دلی اسرار ماست غزل شمارهٔ ۴۲۵عاشقان را جست و جو از خویش نیست غزل شمارهٔ ۴۲۶غیر عشقت راه‌بین جُستیم نیست غزل شمارهٔ ۴۲۷در دل و جان خانه کردی عاقبت غزل شمارهٔ ۴۲۸این چنین پابند جان میدان کیست غزل شمارهٔ ۴۲۹عاشقی و بی‌وفایی کار ماست غزل شمارهٔ ۴۳۰گُم شدن در گُم شدن دینِ منست غزل شمارهٔ ۴۳۱عشوه دشمن بخوردی عاقبت غزل شمارهٔ ۴۳۲این چنین پابند جان میدان کیست غزل شمارهٔ ۴۳۳اندر این جمع شررها ز کجاست غزل شمارهٔ ۴۳۴هم به بر این بت زیبا خوشکست غزل شمارهٔ ۴۳۵هر که بالا‌ست مر او را چه غم است؟غزل شمارهٔ ۴۳۶گفتا که کیست بر در گفتم کمین غلامت غزل شمارهٔ ۴۳۷هر جور که‌ز تو آید بر خود نهم غرامت غزل شمارهٔ ۴۳۸هر دم سلامْ آرد کاین نامه از فلان‌ست غزل شمارهٔ ۴۳۹بگذشت روز با تو جانا به صد سعادت غزل شمارهٔ ۴۴۰امروز شهر ما را صد رونق‌ست و جانست غزل شمارهٔ ۴۴۱بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست غزل شمارهٔ ۴۴۲بر عاشقان فریضه بوَد جست‌وجوی دوست غزل شمارهٔ ۴۴۳از دل به دل برادر گویند روزنی‌ست غزل شمارهٔ ۴۴۴ساقی بیار باده که ایام بس خوشست غزل شمارهٔ ۴۴۵این طرفه آتشی که دمی برقرار نیست غزل شمارهٔ ۴۴۶گر چپ و راست طعنه و تشنیع بیهده‌ست غزل شمارهٔ ۴۴۷ای گل تو را اگر چه که رخسار نازکست غزل شمارهٔ ۴۴۸امروز روز نوبت دیدار دلبرست غزل شمارهٔ ۴۴۹جانا جمال روح بسی خوب و بافرست غزل شمارهٔ ۴۵۰از بامداد روی تو دیدن حیات ماست غزل شمارهٔ ۴۵۱پنهان مشو که روی تو بر ما مبارکست غزل شمارهٔ ۴۵۲ساقی و سردهی ز لب یارم آرزوست غزل شمارهٔ ۴۵۳بُد دوش بی‌تو تیره شب و روشنی نداشت غزل شمارهٔ ۴۵۴جان سوی جسم آمد و تن سوی جان نرفت غزل شمارهٔ ۴۵۵آن روح را که عشق حقیقی شعار نیست غزل شمارهٔ ۴۵۶ما را کنار گیر تو را خود کنار نیست غزل شمارهٔ ۴۵۷ای چنگ پرده‌های سپاهانم آرزوست غزل شمارهٔ ۴۵۸امروز چرخ را ز مه ما تحیری‌ست غزل شمارهٔ ۴۵۹ای مرده‌ای که در تو ز جان هیچ بوی نیست غزل شمارهٔ ۴۶۰عاشق آن قند تو جان شکرخای ماست غزل شمارهٔ ۴۶۱شاه گشادست رو، دیده شه بین که راست ؟غزل شمارهٔ ۴۶۲یوسف کنعانیم روی چو ماهم گواست غزل شمارهٔ ۴۶۳هر نفس آواز عشق می‌رسد از چپ و راست غزل شمارهٔ ۴۶۴نوبت وصل و لقاست نوبت حشر و بقاست غزل شمارهٔ ۴۶۵کار ندارم جز این کارگه و کارم اوست غزل شمارهٔ ۴۶۶باز درآمد به بزم مجلسیان دوست دوست غزل شمارهٔ ۴۶۷آنک چنان می‌رود ای عجب او جان کیست غزل شمارهٔ ۴۶۸با وی از ایمان و کفر باخبری کافریست غزل شمارهٔ ۴۶۹ای غم اگر مو شوی پیش منت بار نیست غزل شمارهٔ ۴۷۰ای غم! اگر مو شوی پیش منت بار نیست غزل شمارهٔ ۴۷۱پیش چنین ماه‌رو گیج شدن واجبست غزل شمارهٔ ۴۷۲کالبد ما ز خواب کاهل و مشغول خاست غزل شمارهٔ ۴۷۳هر نفس آواز عشق می‌رسد از چپ و راست غزل شمارهٔ ۴۷۴ز عشق روی تو روشن دل بنین و بنات غزل شمارهٔ ۴۷۵بیا که عاشق ماهست وز اختران پیداست غزل شمارهٔ ۴۷۶بخند بر همه عالم که جای خنده تو راست غزل شمارهٔ ۴۷۷ز آفتاب سعادت مرا شراباتست غزل شمارهٔ ۴۷۸وجود من به کف یار جز که ساغر نیست غزل شمارهٔ ۴۷۹ستیزه کن که ز خوبان ستیزه شیرینست غزل شمارهٔ ۴۸۰به حق آن که در این دل به جز ولای تو نیست غزل شمارهٔ ۴۸۱چه گوهری تو که کس را به کف بهای تو نیست غزل شمارهٔ ۴۸۲برات عاشق نو کن رسید روز برات غزل شمارهٔ ۴۸۳هر آنک از سبب وحشت غمی تنهاست غزل شمارهٔ ۴۸۴هر آنچ دور کند مر تو را ز دوست بدست غزل شمارهٔ ۴۸۵سه روز شد که نگارین من دگرگون‌ست غزل شمارهٔ ۴۸۶به حق چشم خمار لطیف تابانت غزل شمارهٔ ۴۸۷چو عید و چون عرفه عارفان این عرفات غزل شمارهٔ ۴۸۸در این سلام مرا با تو دار و گیر جداست غزل شمارهٔ ۴۸۹اگر تو مست وصالی‌، رخ تو ترش چراست‌؟غزل شمارهٔ ۴۹۰مرا چو زندگی از یاد روی چون مه توست غزل شمارهٔ ۴۹۱جهان و کار جهان سر به سر اگر بادست غزل شمارهٔ ۴۹۲ز دام چند بپرسی و دانه را چه شدست غزل شمارهٔ ۴۹۳تو مردی و نظرت در جهان جان نگریست غزل شمارهٔ ۴۹۴به شاه نهانی رسیدی که نوشت غزل شمارهٔ ۴۹۵اگر مر تو را صلح آهنگ نیست غزل شمارهٔ ۴۹۶طرب ای بحر اصل آب حیات غزل شمارهٔ ۴۹۷صوفیان آمدند از چپ و راست غزل شمارهٔ ۴۹۸فعل نیکان محرض نیکیست غزل شمارهٔ ۴۹۹عشق جز دولت و عنایت نیست غزل شمارهٔ ۵۰۰قبله امروز جز شهنشه نیست غزل شمارهٔ ۵۰۱امشب از چشم و مغز خواب گریخت غزل شمارهٔ ۵۰۲اندرآ عیش بی‌تو شادان نیست غزل شمارهٔ ۵۰۳بر شکرت جمع مگس‌ها چراست؟غزل شمارهٔ ۵۰۴خیز که امروز جهان آن ماست غزل شمارهٔ ۵۰۵پیشتر آ روی تو جز نور نیست غزل شمارهٔ ۵۰۶کار من اینست که کاریم نیست غزل شمارهٔ ۵۰۷کیست که او بنده رای تو نیست غزل شمارهٔ ۵۰۸شیر خدا بند گسستن گرفت غزل شمارهٔ ۵۰۹مرغ دلم باز پریدن گرفت غزل شمارهٔ ۵۱۰باز به بط گفت که «صحرا خوشست»غزل شمارهٔ ۵۱۱همچو گل سرخ بُرو دست دست غزل شمارهٔ ۵۱۲صبر مرا آینه بیماری است غزل شمارهٔ ۵۱۳کیست در این شهر که او مست نیست غزل شمارهٔ ۵۱۴قصد سرم داری خنجر به مشت غزل شمارهٔ ۵۱۵خانه دل باز کبوتر گرفت غزل شمارهٔ ۵۱۶بازرسیدیم ز میخانه مست غزل شمارهٔ ۵۱۷ای ز بِگَه خاسته سر مست مست غزل شمارهٔ ۵۱۸نفسی بهوی الحبیب فارت غزل شمارهٔ ۵۱۹ای دل فرو رو در غمش کالصبر مفتاح الفرج غزل شمارهٔ ۵۲۰ای مبارک ز تو صبوح و صباح غزل شمارهٔ ۵۲۱یا راهبا انظر الی مصباح غزل شمارهٔ ۵۲۲ماه دیدم شد مرا سودای چرخ غزل شمارهٔ ۵۲۳ای بی‌وفا جانی که او بر ذوالوفا عاشق نشد غزل شمارهٔ ۵۲۴بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد غزل شمارهٔ ۵۲۵بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد غزل شمارهٔ ۵۲۶ای لولیان ای لولیان یک لولی‌یی دیوانه شد غزل شمارهٔ ۵۲۷گر جان عاشق دم زند آتش در این عالم زند غزل شمارهٔ ۵۲۸آن کیست آن آن کیست آن کاو سینه را غمگین کند غزل شمارهٔ ۵۲۹خامی سوی پالیز جان آمد که تا خربز خورد غزل شمارهٔ ۵۳۰امروز خندانیم و خوش کان بخت خندان می‌رسد غزل شمارهٔ ۵۳۱صوفی چرا هُشیار شد؟ ساقی چرا بیکار شد؟غزل شمارهٔ ۵۳۲مر عاشقان را پند کس هرگز نباشد سودمند غزل شمارهٔ ۵۳۳رندان سلامت می‌کنند جان را غلامت می‌کنند غزل شمارهٔ ۵۳۴رو آن ربابی را بگو مستان سلامت می‌کنند غزل شمارهٔ ۵۳۵سودای تو در جوی جان چون آب حیوان می‌رود غزل شمارهٔ ۵۳۶آمد بهار عاشقان تا خاکدان بستان شود غزل شمارهٔ ۵۳۷کاری نداریم ای پدر جز خدمت ساقی خود غزل شمارهٔ ۵۳۸گر آتش دل برزند بر مؤمن و کافر زند غزل شمارهٔ ۵۳۹مستی سلامت می‌کند، پنهان پیامت می‌کند غزل شمارهٔ ۵۴۰مستی سلامت می‌کند پنهان پیامت می‌کند غزل شمارهٔ ۵۴۱صرفه مکن صرفه مکن صرفه گدارویی بود غزل شمارهٔ ۵۴۲بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد غزل شمارهٔ ۵۴۳یار مرا می‌نهلد تا که بخارم سر خود غزل شمارهٔ ۵۴۴ای که ز یک تابش تو کوه احد پاره شود غزل شمارهٔ ۵۴۵بی تو به سر می نشود با دگری می‌نشود غزل شمارهٔ ۵۴۶هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود غزل شمارهٔ ۵۴۷سجده کنم پیشکش آن قد و بالا، چه شود؟غزل شمارهٔ ۵۴۸چشم تو ناز می‌کند ناز جهان تو را رسد غزل شمارهٔ ۵۴۹آب زنید راه را، هین که نگار می‌رسد غزل شمارهٔ ۵۵۰پنبه ز گوش دور کن بانگ نجات می‌رسد غزل شمارهٔ ۵۵۱جان و جهان چو روی تو در دو جهان کجا بود غزل شمارهٔ ۵۵۲چیست صلای چاشتگه خواجه به گور می‌رود غزل شمارهٔ ۵۵۳بی‌همگان به سر شود، بی‌تو به سر نمی‌شود غزل شمارهٔ ۵۵۴این رخ رنگ رنگ من هر نفسی چه می‌شود غزل شمارهٔ ۵۵۵چونک جمال حسن تو، اسبِ شکار زین کند غزل شمارهٔ ۵۵۶جور و جفا و دوریی کان که نگار می‌کند غزل شمارهٔ ۵۵۷دل چو بدید روی تو چون نظرش به جان بود غزل شمارهٔ ۵۵۸یار مرا چو اشتران باز مهار می‌کشد غزل شمارهٔ ۵۵۹زهره عشق هر سحر بر در ما چه می‌کند غزل شمارهٔ ۵۶۰عاشق دلبر مرا شرم و حیا چرا بود غزل شمارهٔ ۵۶۱طوطی جان مست من از شکری چه می‌شود غزل شمارهٔ ۵۶۲خیال ترک من هر شب صفات ذات من گردد غزل شمارهٔ ۵۶۳دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد غزل شمارهٔ ۵۶۴همی‌بینیم ساقی را که گرد جام می‌گردد غزل شمارهٔ ۵۶۵اگر صد همچو من گردد هلاک او را چه غم دارد غزل شمارهٔ ۵۶۶بتی کو زهره و مه را همه شب شیوه آموزد غزل شمارهٔ ۵۶۷نباشد عیب پرسیدن تو را خانه کجا باشد غزل شمارهٔ ۵۶۸چو آمد روی مه رویم چه باشد جان که جان باشد غزل شمارهٔ ۵۶۹بهار آمد بهار آمد بهار مشکبار آمد غزل شمارهٔ ۵۷۰بهار آمد بهار آمد بهار خوش عذار آمد غزل شمارهٔ ۵۷۱بیا کامشب به جان بخشی به زلف یار می‌ماند غزل شمارهٔ ۵۷۲ورای پردهٔ جانت، دلا خلقان پنهانند غزل شمارهٔ ۵۷۳برآمد بر شجر طوطی که تا خطبه‌یْ شکر گوید غزل شمارهٔ ۵۷۴مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد غزل شمارهٔ ۵۷۵ایا سر کرده از جانم! تو را خانه کجا باشد؟غزل شمارهٔ ۵۷۶دل من چون صدف باشد‌، خیال دوست دُر باشد غزل شمارهٔ ۵۷۷چو برقی می‌جهد چیزی عجب آن دلستان باشد غزل شمارهٔ ۵۷۸مرا عهدیست با شادی که شادی آن من باشد غزل شمارهٔ ۵۷۹دگرباره سر مستان ز مستی در سجود آمد غزل شمارهٔ ۵۸۰صلا یا ایها العشاق کان مه رو نگار آمد غزل شمارهٔ ۵۸۱مه دی رفت و بهمن هم بیا که نوبهار آمد غزل شمارهٔ ۵۸۲اگر خواب آیدم امشب سزای ریش خود بیند غزل شمارهٔ ۵۸۳رسیدم در بیابانی که عشق از وی پدید آید غزل شمارهٔ ۵۸۴یکی گولی همی‌خواهم که در دلبر نظر دارد غزل شمارهٔ ۵۸۵مرا دلبر چنان باید که جان فتراک او گیرد غزل شمارهٔ ۵۸۶سعادت‌جو دگر باشد و عاشق خود دگر باشد غزل شمارهٔ ۵۸۷صلا جان‌های مشتاقان که نک دلدار خوب آمد غزل شمارهٔ ۵۸۸صلا رندان دگرباره که آن شاه قمار آمد غزل شمارهٔ ۵۸۹شکایت‌ها همی‌کردی که بهمن برگ ریز آمد غزل شمارهٔ ۵۹۰سر از بهر هوس باید چو خالی گشت سر چه بود غزل شمارهٔ ۵۹۱چه بویست این چه بویست این مگر آن یار می‌آید غزل شمارهٔ ۵۹۲اگر چرخ وجود من از این گردش فروماند غزل شمارهٔ ۵۹۳برون شو ای غم از سینه، که لطف یار می‌آید غزل شمارهٔ ۵۹۴امروز جمال تو سیمای دگر دارد غزل شمارهٔ ۵۹۵آن را که درون دل عشق و طلبی باشد غزل شمارهٔ ۵۹۶آن مه که ز پیدایی در چشم نمی‌آید غزل شمارهٔ ۵۹۷امروز جمال تو بر دیده مبارک باد غزل شمارهٔ ۵۹۸یارانِ سحر خیزان تا صبح که دریابد؟غزل شمارهٔ ۵۹۹امشب عجبست ای جان گر خواب رهی یابد غزل شمارهٔ ۶۰۰جامم بشکست ای جان پهلوش خلل دارد غزل شمارهٔ ۶۰۱آن عشق که از پاکی از روح حشم دارد غزل شمارهٔ ۶۰۲آن کس که تو را دارد از عیش چه کم دارد غزل شمارهٔ ۶۰۳گویند به بَلاساغون، تُرکی دو کمان دارد غزل شمارهٔ ۶۰۴هرک آتش من دارد او خرقه ز من دارد غزل شمارهٔ ۶۰۵ای دوست شکر خوشتر یا آنک شکر سازد غزل شمارهٔ ۶۰۶با تلخی معزولی میری بنمی ارزد غزل شمارهٔ ۶۰۷ای دل به غمش ده جان یعنی بنمی ارزد؟!غزل شمارهٔ ۶۰۸ایمان بر کفر تو ای شاه چه کس باشد غزل شمارهٔ ۶۰۹در خانهٔ غم بودن، از همّت دون باشد غزل شمارهٔ ۶۱۰نان پاره ز من بستان جان پاره نخواهد شد غزل شمارهٔ ۶۱۱ای خفته شب تیره هنگام دعا آمد غزل شمارهٔ ۶۱۲بگذشت مه روزه عید آمد و عید آمد غزل شمارهٔ ۶۱۳ای خواجه بازرگان از مصر شکر آمد غزل شمارهٔ ۶۱۴آن بنده آواره بازآمد و بازآمد غزل شمارهٔ ۶۱۵خواب از پی آن آید تا عقل تو بستاند غزل شمارهٔ ۶۱۶چونی و چه باشد چون تا قدر تو را داند غزل شمارهٔ ۶۱۷چشم از پی آن باید تا چیز عجب بیند غزل شمارهٔ ۶۱۸چون جغد بود اصلش، کی صورتِ باز آید؟غزل شمارهٔ ۶۱۹آن صبح سعادت‌ها چون نورفشان آید غزل شمارهٔ ۶۲۰از سرو مرا بوی بالای تو می‌آید غزل شمارهٔ ۶۲۱در تابش خورشیدش رقصم به چه می‌باید غزل شمارهٔ ۶۲۲جان پیش تو هر ساعت می‌ریزد و می‌روید غزل شمارهٔ ۶۲۳عاشق شده‌ای ای دل سودات مبارک باد غزل شمارهٔ ۶۲۴هر ذره که بر بالا مِی‌ نوشد و پا کوبد غزل شمارهٔ ۶۲۵گر ماه شب افروزان روپوش روا دارد غزل شمارهٔ ۶۲۶هر کآتش من دارد او خرقه ز من دارد غزل شمارهٔ ۶۲۷عاشق به سوی عاشق زنجیر همی‌درد غزل شمارهٔ ۶۲۸ای دوست‌! شکر بهتر یا آنک شکر سازد‌؟غزل شمارهٔ ۶۲۹عاشق چو منی باید می‌سوزد و می‌سازد غزل شمارهٔ ۶۳۰گر دیو و پری حارس باتیغ و سپر باشد غزل شمارهٔ ۶۳۱نومید مشو جانا، کاومید پدید آمد غزل شمارهٔ ۶۳۲عید آمد و عید آمد وان بخت سعید آمد غزل شمارهٔ ۶۳۳شمس و قمرم آمد سمع و بصرم آمد غزل شمارهٔ ۶۳۴نک ماه رجب آمد تا ماه عجب بیند غزل شمارهٔ ۶۳۵مستان می ما را هم ساقی ما باید غزل شمارهٔ ۶۳۶بمیرید بمیرید در این عشق بمیرید غزل شمارهٔ ۶۳۷برانید برانید که تا بازنمانید غزل شمارهٔ ۶۳۸ملولان همه رفتند در خانه ببندید غزل شمارهٔ ۶۳۹آن سرخ قبایی که چو مه پار برآمد غزل شمارهٔ ۶۴۰تا باد سعادت ز محمد خبر افکند غزل شمارهٔ ۶۴۱در حلقه عشاق به ناگه خبر افتاد غزل شمارهٔ ۶۴۲در خانه نشسته بت عیار که دارد غزل شمارهٔ ۶۴۳در کوی خرابات مرا عشق کشان کرد غزل شمارهٔ ۶۴۴تا نقش تو در سینه ما خانه نشین شد غزل شمارهٔ ۶۴۵بار دگر آن آب به دولاب درآمد غزل شمارهٔ ۶۴۶بار دگر آن مست به بازار درآمد غزل شمارهٔ ۶۴۷تدبیر کند بنده و تقدیر نداند غزل شمارهٔ ۶۴۸ای قوم به حج رفته کجایید؟ کجایید؟غزل شمارهٔ ۶۴۹بر چرخ سحرگاه یکی ماه عیان شد غزل شمارهٔ ۶۵۰آن سرخ قبایی که چو مه پار برآمد غزل شمارهٔ ۶۵۱مهتاب برآمد کلک از گور برآمد غزل شمارهٔ ۶۵۲تدبیر کند بنده و تقدیر نداند غزل شمارهٔ ۶۵۳چون بر رخ ما عکس جمال تو برآید غزل شمارهٔ ۶۵۴هر نکته که از زهر اجل تلختر آید غزل شمارهٔ ۶۵۵از بهر خدا عشق دگر یار مدارید غزل شمارهٔ ۶۵۶مرغان که کنون از قفس خویش جدایید غزل شمارهٔ ۶۵۷گر یک سر موی از رخ تو روی نماید غزل شمارهٔ ۶۵۸بگو دل را که گرد غم نگردد غزل شمارهٔ ۶۵۹دلم امروز خوی یار دارد غزل شمارهٔ ۶۶۰نثرنا فی ربیع الوصل بالورد غزل شمارهٔ ۶۶۱بیا ای زیرک و بر گول می‌خند غزل شمارهٔ ۶۶۲اگر عالم همه پرخار باشد غزل شمارهٔ ۶۶۳توی نقشی که جان‌ها برنتابد غزل شمارهٔ ۶۶۴دلی دارم که گرد غم نگردد غزل شمارهٔ ۶۶۵خنک جانی که او یاری پسندد غزل شمارهٔ ۶۶۶چمن جز عشق تو کاری ندارد غزل شمارهٔ ۶۶۷سماع صوفیان می درنگیرد غزل شمارهٔ ۶۶۸رجب بیرون شد و شعبان درآمد غزل شمارهٔ ۶۶۹چو شب شد جملگان در خواب رفتند غزل شمارهٔ ۶۷۰پریر آن چهره یارم چه خوش بود غزل شمارهٔ ۶۷۱دلم را ناله سرنای باید غزل شمارهٔ ۶۷۲بگویم خفیه تا خواجه نرنجد غزل شمارهٔ ۶۷۳کسی کز غمزه‌ای صد عقل بندد غزل شمارهٔ ۶۷۴چنان کز غم دل دانا گریزد غزل شمارهٔ ۶۷۵هر آن دل‌ها که بی‌تو شاد باشد غزل شمارهٔ ۶۷۶سگ ار چه بی‌فغان و شر نباشد غزل شمارهٔ ۶۷۷عجب آن دلبر زیبا کجا شد غزل شمارهٔ ۶۷۸به صورت یار من چون خشمگین شد غزل شمارهٔ ۶۷۹چو دیوم عاشق آن یک پری شد غزل شمارهٔ ۶۸۰نگارا مردگان از جان چه دانند غزل شمارهٔ ۶۸۱کسی که غیر این سوداش نبود غزل شمارهٔ ۶۸۲یکی لحظه از او دوری نباید غزل شمارهٔ ۶۸۳ز خاک من اگر گندم برآید غزل شمارهٔ ۶۸۴ز رویت دسته گل می‌توان کرد غزل شمارهٔ ۶۸۵دل با دل دوست در حنین باشد غزل شمارهٔ ۶۸۶ای مطرب جان چو دف به دست آمد غزل شمارهٔ ۶۸۷کی باشد کاین قفس چمن گردد غزل شمارهٔ ۶۸۸روی تو به رنگریز کان ماند غزل شمارهٔ ۶۸۹دوش از بت من جهان چه می‌شد غزل شمارهٔ ۶۹۰ای عشق که جمله از تو شادند غزل شمارهٔ ۶۹۱هر چند که بلبلان گزینند غزل شمارهٔ ۶۹۲رفتیم بقیه را بقا باد غزل شمارهٔ ۶۹۳جانی که ز نور مصطفی زاد غزل شمارهٔ ۶۹۴آن کز دهن تو رنگ دارد غزل شمارهٔ ۶۹۵این قافله بار ما ندارد غزل شمارهٔ ۶۹۶بیچاره کسی که زر ندارد غزل شمارهٔ ۶۹۷دل بی‌لطف تو جان ندارد غزل شمارهٔ ۶۹۸آن کس که ز تو نشان ندارد غزل شمارهٔ ۶۹۹بیچاره کسی که می ندارد غزل شمارهٔ ۷۰۰آن خواجه خوش لقا چه دارد غزل شمارهٔ ۷۰۱آن خواجه خوش لقا چه دارد غزل شمارهٔ ۷۰۲پرکندگی از نفاق خیزد غزل شمارهٔ ۷۰۳آن کس که ز جان خود نترسد غزل شمارهٔ ۷۰۴آن جا که چو تو نگار باشد غزل شمارهٔ ۷۰۵ای کز تو همه جفا وفا شد غزل شمارهٔ ۷۰۶روزم به عیادت شب آمد غزل شمارهٔ ۷۰۷آن یوسف خوش عذار آمد غزل شمارهٔ ۷۰۸برخیز که ساقی اندر آمد غزل شمارهٔ ۷۰۹جان از سفر دراز آمد غزل شمارهٔ ۷۱۰آن شعله نور می‌خرامد غزل شمارهٔ ۷۱۱امروز نگار ما نیامد غزل شمارهٔ ۷۱۲خوش باش که هر که راز داند غزل شمارهٔ ۷۱۳ساقی زان می که می‌چریدند غزل شمارهٔ ۷۱۴اول نظر ار چه سرسری بود غزل شمارهٔ ۷۱۵اول نظر ار چه سرسری بود غزل شمارهٔ ۷۱۶دیر آمده‌ای سفر مکن زود غزل شمارهٔ ۷۱۷آن کس که به بندگیت آید غزل شمارهٔ ۷۱۸آخر گهر وفا ببارید غزل شمارهٔ ۷۱۹ای اهل صبوح در چه کارید غزل شمارهٔ ۷۲۰از بهر چه در غم و زحیرید غزل شمارهٔ ۷۲۱هر سینه که سیمبر ندارد غزل شمارهٔ ۷۲۲ما مست شدیم و دل جدا شد غزل شمارهٔ ۷۲۳ساقی برخیز کان مه آمد غزل شمارهٔ ۷۲۴گر مایهٔ دهر جان فزا بود غزل شمارهٔ ۷۲۵کس با چو تو یار راز گوید غزل شمارهٔ ۷۲۶شب رفت حریفکان کجایید غزل شمارهٔ ۷۲۷از دلبر ما نشان کی دارد غزل شمارهٔ ۷۲۸دشمن خویشیم و یار آنک ما را می‌کُشد غزل شمارهٔ ۷۲۹اینک آن جویی که چرخ سبز را گردان کند غزل شمارهٔ ۷۳۰اینک آن مرغان که ایشان بیضه‌ها زرین کنند غزل شمارهٔ ۷۳۱پیش از آن کاندر جهان باغ و می و انگور بود غزل شمارهٔ ۷۳۲دی میان عاشقان ساقی و مطرب میر بود غزل شمارهٔ ۷۳۳ذره ذره آفتاب عشق دردی خوار باد غزل شمارهٔ ۷۳۴مطربا این پرده زن کز رهزنان فریاد و داد غزل شمارهٔ ۷۳۵دوش آمد پیل ما را باز هندستان به یاد غزل شمارهٔ ۷۳۶گر یکی شاخی شکستم من ز گلزاری چه شد غزل شمارهٔ ۷۳۷نام آن کس بَر که مرده از جمالش زنده شد غزل شمارهٔ ۷۳۸مطربم سرمست شد انگشت بر رق می‌زند غزل شمارهٔ ۷۳۹قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند غزل شمارهٔ ۷۴۰مشک و عنبر گر ز مشک زلف یارم بو کند غزل شمارهٔ ۷۴۱پنج در چه فایده چون هجر را شش تو کند غزل شمارهٔ ۷۴۲عشق عاشق را ز غیرت نیک دشمن رو کند غزل شمارهٔ ۷۴۳آن زمانی را که چشم از چشم او مخمور بود غزل شمارهٔ ۷۴۴رو ترش کردی مگر دی باده‌ات گیرا نبود غزل شمارهٔ ۷۴۵آمدم تا رو نهم بر خاک پای یار خود غزل شمارهٔ ۷۴۶برنشست آن شاه عشق و دام ظلمت بردرید غزل شمارهٔ ۷۴۷ای طربناکان ز مطرب التماس می‌ کنید غزل شمارهٔ ۷۴۸فخر جمله ساقیانی ساغرت در کار باد غزل شمارهٔ ۷۴۹مست آمد دلبرم تا دل برد از بامداد غزل شمارهٔ ۷۵۰شاد شد جانم که چشمت وعدهٔ احسان نهاد غزل شمارهٔ ۷۵۱هر زمان کز غیب عشق یار ما خنجر کشد غزل شمارهٔ ۷۵۲هم دلم ره می‌نماید هم دلم ره می‌زند غزل شمارهٔ ۷۵۳هم لبان می‌فروشت باده را ارزان کند غزل شمارهٔ ۷۵۴می‌خرامد آفتاب خوبرویان ره کنید غزل شمارهٔ ۷۵۵شاه ما از جمله شاهان پیش بود و بیش بود غزل شمارهٔ ۷۵۶علتی باشد که آن اندر بهاران بد شود غزل شمارهٔ ۷۵۷وصف آن مخدوم می‌کن گرچه می‌رنجد حسود غزل شمارهٔ ۷۵۸دل من کار تو دارد گل و گلنار تو دارد غزل شمارهٔ ۷۵۹دل من رای تو دارد سر سودای تو دارد غزل شمارهٔ ۷۶۰خنک آن کس که چو ما شد‌، همه تسلیم و رضا شد غزل شمارهٔ ۷۶۱چو سحرگاه ز گلشن مه عیار برآمد غزل شمارهٔ ۷۶۲بدرد مرده کفن را به سر گور برآید غزل شمارهٔ ۷۶۳خنک آن کس که چو ما شد همگی لطف و رضا شد غزل شمارهٔ ۷۶۴مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداند غزل شمارهٔ ۷۶۵هله نومید نباشی که تو را یار براند غزل شمارهٔ ۷۶۶خضری که عمر ز آبت بکشد دراز گردد غزل شمارهٔ ۷۶۷صنما جفا رها کن کرم این روا ندارد غزل شمارهٔ ۷۶۸چمنی که جمله گل‌ها به پناه او گریزد غزل شمارهٔ ۷۶۹چه توقفست زین پس همه کاروان روان شد غزل شمارهٔ ۷۷۰همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد غزل شمارهٔ ۷۷۱هله عاشقان بکوشید، که چو جسم و جان نماند غزل شمارهٔ ۷۷۲صنما سپاه عشقت به حصار دل درآمد غزل شمارهٔ ۷۷۳سحری چو شاه خوبان به وثاق ما درآمد غزل شمارهٔ ۷۷۴به میان دل خیال مه دلگشا درآمد غزل شمارهٔ ۷۷۵هَله هُش دار که در شهرْ دو سه طَرّارند غزل شمارهٔ ۷۷۶عاشقان بر درت از اشک چو باران کارند غزل شمارهٔ ۷۷۷ای خدایی که چو حاجات به تو برگیرند غزل شمارهٔ ۷۷۸از دلم صورت آن خوب ختن می‌نرود غزل شمارهٔ ۷۷۹همه خفتند و من دلشده را خواب نبرد غزل شمارهٔ ۷۸۰بر سر آتش تو سوختم و دود نکرد غزل شمارهٔ ۷۸۱در دلم چون غمت ای سرو روان برخیزد غزل شمارهٔ ۷۸۲خبرت هست که در شهر شکر ارزان شد غزل شمارهٔ ۷۸۳ای دریغا که حریفان همه سر بنهادند غزل شمارهٔ ۷۸۴عید بگذشت و همه خلق سوی کار شدند غزل شمارهٔ ۷۸۵ما نه زان محتشمانیم که ساغر گیرند غزل شمارهٔ ۷۸۶آنک عکس رخ او راه ثریا بزند غزل شمارهٔ ۷۸۷آنچ روی تو کند نور رخ خور نکند غزل شمارهٔ ۷۸۸آه کان طوطی دل بی‌شکرستان چه کند غزل شمارهٔ ۷۸۹از دلم صورت آن خوب ختن می‌نرود غزل شمارهٔ ۷۹۰واقف سرمد تا مدرسه عشق گشود غزل شمارهٔ ۷۹۱این کبوتربچه هم عزم هوا کرد و پرید غزل شمارهٔ ۷۹۲هله پیوسته سرت سبز و لبت خندان باد غزل شمارهٔ ۷۹۳هست مستی که مرا جانب میخانه برد غزل شمارهٔ ۷۹۴هر کی از حلقه ما جای دگر بگریزد غزل شمارهٔ ۷۹۵وقت آن شد که ز خورشید ضیایی برسد غزل شمارهٔ ۷۹۶وای آن دل که بدو از تو نشانی نرسد غزل شمارهٔ ۷۹۷ز اول روز که مخموری مستان باشد غزل شمارهٔ ۷۹۸ننگ عالم شدن از بهر تو ننگی نبود غزل شمارهٔ ۷۹۹سفره کهنه کجا درخور نان تو بود غزل شمارهٔ ۸۰۰گر نخسبی ز تواضع شبکی جان چه شود غزل شمارهٔ ۸۰۱عشرتی هست در این گوشه غنیمت دارید غزل شمارهٔ ۸۰۲می‌رسد یوسف مصری همه اقرار دهید غزل شمارهٔ ۸۰۳بر سر کوی تو عقل از سر جان برخیزد غزل شمارهٔ ۸۰۴صنما گر ز خط و خال تو فرمان آرند غزل شمارهٔ ۸۰۵یا رب این بوی که امروز به ما می‌آید غزل شمارهٔ ۸۰۶یا رب این بوی خوش از روضه جان می‌آید غزل شمارهٔ ۸۰۷لحظه‌ای قصه کنان قصه تبریز کنید غزل شمارهٔ ۸۰۸عید بگذشت و همه خلق سوی کار شدند غزل شمارهٔ ۸۰۹طرفه گرمابه‌بانی کو ز خلوت برآید غزل شمارهٔ ۸۱۰باز شیری با شکر آمیختند غزل شمارهٔ ۸۱۱آن شکرپاسخ، نباتم می‌دهد غزل شمارهٔ ۸۱۲خنب‌های لایزالی جوش باد غزل شمارهٔ ۸۱۳موشکی صندوق را سوراخ کرد غزل شمارهٔ ۸۱۴بار دیگر یار ما هنباز کرد غزل شمارهٔ ۸۱۵شهر پر شد لولیان عقل دزد غزل شمارهٔ ۸۱۶خلق می‌جنبند مانا روز شد غزل شمارهٔ ۸۱۷چون مرا جمعی خریدار آمدند غزل شمارهٔ ۸۱۸ساقیان سرمست در کار آمدند غزل شمارهٔ ۸۱۹اندک اندک جمع مستان می‌رسند غزل شمارهٔ ۸۲۰هر چه آن خسرو کند شیرین کند غزل شمارهٔ ۸۲۱خنده از لطفت حکایت می‌کند غزل شمارهٔ ۸۲۲عشق اکنون مهربانی می‌کند غزل شمارهٔ ۸۲۳عمر بر اومید فردا می‌رود غزل شمارهٔ ۸۲۴عاشقان پیدا و دلبر ناپدید غزل شمارهٔ ۸۲۵برنشین ای عزم و منشین ای امید غزل شمارهٔ ۸۲۶ای خدا از عاشقان خشنود باد غزل شمارهٔ ۸۲۷نه فلک مر عاشقان را بنده باد غزل شمارهٔ ۸۲۸هر که را اسرار عشق اظهار شد غزل شمارهٔ ۸۲۹هر چه دلبر کرد ناخوش چون بود غزل شمارهٔ ۸۳۰صاف جان‌ها سوی گردون می‌رود غزل شمارهٔ ۸۳۱هر زمان لطفت همی در پی رسد غزل شمارهٔ ۸۳۲شب شد و هنگام خلوتگاه شد غزل شمارهٔ ۸۳۳مرگ ما هست عروسی ابد غزل شمارهٔ ۸۳۴از دل رفته نشان می‌آید غزل شمارهٔ ۸۳۵گل خندان که نخندد چه کند غزل شمارهٔ ۸۳۶گر نخسپی شبکی جان چه شود غزل شمارهٔ ۸۳۷هر کجا بوی خدا می‌آید غزل شمارهٔ ۸۳۸گر نخسپی شبکی جان چه شود غزل شمارهٔ ۸۳۹خشمین بر آن کسی شو کز وی گزیر باشد غزل شمارهٔ ۸۴۰بعد از سماع گویی کان شورها کجا شد غزل شمارهٔ ۸۴۱باز آفتاب دولت بر آسمان برآمد غزل شمارهٔ ۸۴۲آن ماه کو ز خوبی بر جمله می‌دواند غزل شمارهٔ ۸۴۳در عشق زنده باید، کز مُرده هیچ ناید غزل شمارهٔ ۸۴۴گر ساعتی ببری ز اندیشه‌ها چه باشد غزل شمارهٔ ۸۴۵مرغی که ناگهانی در دام ما درآمد غزل شمارهٔ ۸۴۶بیمار رنج صفرا ذوق شکر نداند غزل شمارهٔ ۸۴۷پیمانه ایست این جان پیمانه این چه داند غزل شمارهٔ ۸۴۸از چشم پرخمارت دل را قرار ماند غزل شمارهٔ ۸۴۹ای آن که از عزیزی در دیده جات کردند غزل شمارهٔ ۸۵۰یک خانه پر ز مستان مستان نو رسیدند غزل شمارهٔ ۸۵۱ای آنک پیش حسنت حوری قدم دو آید غزل شمارهٔ ۸۵۲جز لطف و جز حلاوت خود از شکر چه آید غزل شمارهٔ ۸۵۳مر بحر را ز ماهی دایم گزیر باشد غزل شمارهٔ ۸۵۴گفتم مکن چنین‌ها ای جان چنین نباشد غزل شمارهٔ ۸۵۵عید آمد و خوش آمد دلدار دلکش آمد غزل شمارهٔ ۸۵۶برجه ز خواب و بنگر نک روز روشن آمد غزل شمارهٔ ۸۵۷گفتی که در چه کاری با تو چه کار ماند غزل شمارهٔ ۸۵۸وقتی خوش است ما را‌، لابد نبید باید غزل شمارهٔ ۸۵۹نی دیده هر دلی را دیدار می‌نماید غزل شمارهٔ ۸۶۰ای دل اگر کم آیی کارت کمال گیرد غزل شمارهٔ ۸۶۱لطفی نماند کان صنم خوش لقا نکرد غزل شمارهٔ ۸۶۲قومی که بر براق بصیرت سفر کنند غزل شمارهٔ ۸۶۳آتش پریر گفت نهانی به گوش دود غزل شمارهٔ ۸۶۴بلبل نگر که جانب گلزار می‌رود غزل شمارهٔ ۸۶۵جانا بیار باده که ایام می‌رود غزل شمارهٔ ۸۶۶چندان حلاوت و مزه و مستی و گشاد غزل شمارهٔ ۸۶۷چندان حلاوت و مزه و مستی و گشاد غزل شمارهٔ ۸۶۸به حرم به خود کشید و مرا آشنا ببرد غزل شمارهٔ ۸۶۹خیاط روزگار به بالای هیچ مرد غزل شمارهٔ ۸۷۰چشمم همی‌پرد مگر آن یار می‌رسد غزل شمارهٔ ۸۷۱آمد بهار خرم و رحمت نثار شد غزل شمارهٔ ۸۷۲این عشق جمله عاقل و بیدار می‌کشد غزل شمارهٔ ۸۷۳خفته نمود دلبر گفتم ز باغ زود غزل شمارهٔ ۸۷۴امروز مرده بین که چه سان زنده می‌شود غزل شمارهٔ ۸۷۵گر عید وصل تست منم خود غلام عید غزل شمارهٔ ۸۷۶تا چند خرقه بردرم از بیم و از امید غزل شمارهٔ ۸۷۷امسال بلبلان چه خبرها همی‌دهند غزل شمارهٔ ۸۷۸صحرا خوشست لیک چو خورشید فر دهد غزل شمارهٔ ۸۷۹صبح آمد و صحیفه مصقول برکشید غزل شمارهٔ ۸۸۰صد مصر مملکت ز تعدی خراب شد غزل شمارهٔ ۸۸۱آه که بار دگر آتش در من فتاد غزل شمارهٔ ۸۸۲جامه سیه کرد کفر نور محمد رسید غزل شمارهٔ ۸۸۳جان من و جان تو بود یکی ز اتحاد غزل شمارهٔ ۸۸۴پرده دل می‌زند زهره هم از بامداد غزل شمارهٔ ۸۸۵بار دگر آمدیم تا شود اقبال شاد غزل شمارهٔ ۸۸۶از رسن زلف تو خلق به جان آمدند غزل شمارهٔ ۸۸۷روبهکی دنبه برد شیر مگر خفته بود غزل شمارهٔ ۸۸۸زهره من بر فلک شکل دگر می‌رود غزل شمارهٔ ۸۸۹روی تو چون روی مار خوی تو زهر قدید غزل شمارهٔ ۸۹۰صبحدمی همچو صبح پرده ظلمت درید غزل شمارهٔ ۸۹۱دی شد و بهمن گذشت فصل بهاران رسید غزل شمارهٔ ۸۹۲آمد شهر صیام سنجق سلطان رسید غزل شمارهٔ ۸۹۳نیک بدست آنک او شد تلف نیک و بد غزل شمارهٔ ۸۹۴نعره آن بلبلان از سوی بستان رسید غزل شمارهٔ ۸۹۵وسوسه تن گذشت غلغله جان رسید غزل شمارهٔ ۸۹۶غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند غزل شمارهٔ ۸۹۷شرح دهم من که شب از چه سیه‌دل بود غزل شمارهٔ ۸۹۸بانگ زدم من که «دل مست کجا می‌رود؟»غزل شمارهٔ ۸۹۹یار مرا عارض و عذار نه این بود غزل شمارهٔ ۹۰۰بگیر دامن لطفش که ناگهان بگریزد غزل شمارهٔ ۹۰۱اگر دمی بنوازد مرا نگار چه باشد غزل شمارهٔ ۹۰۲ز سر بگیرم عیشی چو پا به گنج فروشد غزل شمارهٔ ۹۰۳اگر مرا تو نخواهی دلم تو را نگذارد غزل شمارهٔ ۹۰۴ز باد حضرت قدسی بنفشه زار چه می‌شد غزل شمارهٔ ۹۰۵شدم ز عشق به جایی که عشق نیز نداند غزل شمارهٔ ۹۰۶گرفت خشم ز بستان سرخری و برون شد غزل شمارهٔ ۹۰۷مده به دست فراقت دل مرا که نشاید غزل شمارهٔ ۹۰۸چو درد گیرد دندان تو عدو گردد غزل شمارهٔ ۹۰۹چه پادشاست که از خاک پادشا سازد غزل شمارهٔ ۹۱۰بر آستانه اسرار آسمان نرسد غزل شمارهٔ ۹۱۱به روز مرگ چو تابوت من روان باشد غزل شمارهٔ ۹۱۲نگفتمت مرو آن جا که مبتلات کنند غزل شمارهٔ ۹۱۳بگو به گوش کسانی که نور چشم منند غزل شمارهٔ ۹۱۴ز بانگ پست تو ای دل بلند گشت وجود غزل شمارهٔ ۹۱۵بیا که ساقی عشق شراب‌باره رسید غزل شمارهٔ ۹۱۶درخت و برگ برآید ز خاک این گوید غزل شمارهٔ ۹۱۷به یارکان صفا جز می صفا مدهید غزل شمارهٔ ۹۱۸چو کارزار کند شاه روم با شمشاد غزل شمارهٔ ۹۱۹ببرد خواب مرا عشق و عشق خواب برد غزل شمارهٔ ۹۲۰کسی که عاشق آن رونق چمن باشد غزل شمارهٔ ۹۲۱سخن که خیزد از جان ز جان حجاب کند غزل شمارهٔ ۹۲۲چو عشق را هوس بوسه و کنار بود غزل شمارهٔ ۹۲۳رسید ساقی جان ما خمار خواب‌آلود غزل شمارهٔ ۹۲۴به روح‌های مقدس ز من سلام برید غزل شمارهٔ ۹۲۵دو ماه پهلوی همدیگرند بر در عید غزل شمارهٔ ۹۲۶حبیب کعبه جانست اگر نمی‌دانید غزل شمارهٔ ۹۲۷به باغ بلبل از این پس حدیث ما گوید غزل شمارهٔ ۹۲۸هزار جان مقدس فدای روی تو باد غزل شمارهٔ ۹۲۹ز عشق آن رخ خوب تو ای اصول مراد غزل شمارهٔ ۹۳۰سپاس و شکر خدا را که بندها بگشاد غزل شمارهٔ ۹۳۱مها به دل نظری کن که دل تو را دارد غزل شمارهٔ ۹۳۲مها به دل نظری کن که دل تو را دارد غزل شمارهٔ ۹۳۳میان باغ گل سرخ‌های و هو دارد غزل شمارهٔ ۹۳۴میان باغ، گل سرخ‌، های و هو دارد غزل شمارهٔ ۹۳۵مکن مکن که پشیمان شوی و بد باشد غزل شمارهٔ ۹۳۶مرا عقیق تو باید شکر چه سود کند غزل شمارهٔ ۹۳۷فراغتی دهدم عشق تو ز خویشاوند غزل شمارهٔ ۹۳۸سخن به نزد سخندان بزرگوار بود غزل شمارهٔ ۹۳۹به پیش تو چه زند جان و جان کدام بود غزل شمارهٔ ۹۴۰ربود عشق تو تسبیح و داد بیت و سرود غزل شمارهٔ ۹۴۱ز بعد خاک شدن یا زیان بود یا سود غزل شمارهٔ ۹۴۲اگر مرا تو نخواهی دلم تو را خواهد غزل شمارهٔ ۹۴۳نماز شام چو خورشید در غروب آید غزل شمارهٔ ۹۴۴به باغ بلبل از این پس نوای ما گوید غزل شمارهٔ ۹۴۵ندا رسید به جان‌ها که چند می‌پایید غزل شمارهٔ ۹۴۶میان باغ، گل سرخ‌، های و هو دارد غزل شمارهٔ ۹۴۷مخسب شب که شبی صد هزار جان ارزد غزل شمارهٔ ۹۴۸کسی خراب خرابات و مست می‌باشد غزل شمارهٔ ۹۴۹مرا وصال تو باید صبا چه سود کند غزل شمارهٔ ۹۵۰سپاس آن عدمی را که هستِ ما بربود غزل شمارهٔ ۹۵۱هر آن نوی که رسد سوی تو قدید شود غزل شمارهٔ ۹۵۲ز شمس دین طرب نوبهار بازآید غزل شمارهٔ ۹۵۳سپیده دم بدمید و سپیده می‌ساید غزل شمارهٔ ۹۵۴فزود آتش من آب را خبر ببرید غزل شمارهٔ ۹۵۵سلام بر تو که سین سلام بر تو رسید غزل شمارهٔ ۹۵۶ز جان سوخته‌ام خلق را حذار کنید غزل شمارهٔ ۹۵۷هزار جان مقدس فدای روی تو باد غزل شمارهٔ ۹۵۸کدام لب که از او بوی جان نمی‌آید غزل شمارهٔ ۹۵۹اگر دل از غم دنیا جدا توانی کرد غزل شمارهٔ ۹۶۰به حارسان نکوروی من خطاب کنید غزل شمارهٔ ۹۶۱جهان را بدیدم وفایی ندارد غزل شمارهٔ ۹۶۲سحر این دل من ز سودا چه می‌شد غزل شمارهٔ ۹۶۳دل من که باشد که تو را نباشد غزل شمارهٔ ۹۶۴گفتم که ای جان خود جان چه باشد غزل شمارهٔ ۹۶۵دل گردون خلل کند چو مه تو نهان شود غزل شمارهٔ ۹۶۶دیده خون گشت و خون نمی‌خسبد غزل شمارهٔ ۹۶۷رسم نو بین که شهریار نهاد غزل شمارهٔ ۹۶۸سیبکی نیم سرخ و نیمی زرد غزل شمارهٔ ۹۶۹سیبکی نیم سرخ و نیمی زرد غزل شمارهٔ ۹۷۰دیده‌ها شب فراز باید کرد غزل شمارهٔ ۹۷۱عشق تو مست و کف زنانم کرد غزل شمارهٔ ۹۷۲عاشقانی که باخبر میرند غزل شمارهٔ ۹۷۳صوفیان در دمی دو عید کنند غزل شمارهٔ ۹۷۴گر تو را بخت یار خواهد بود غزل شمارهٔ ۹۷۵آتش افکند در جهان جمشید غزل شمارهٔ ۹۷۶خسروانی که فتنه‌ای چینید غزل شمارهٔ ۹۷۷عید بر عاشقان مبارک باد غزل شمارهٔ ۹۷۸زندگانی صدر عالی باد غزل شمارهٔ ۹۷۹شاهدی بین که در زمانه بزاد غزل شمارهٔ ۹۸۰مادر عشق طفل عاشق را غزل شمارهٔ ۹۸۱شعر من نان مصر را ماند غزل شمارهٔ ۹۸۲یوسف آخرزمان خرامان شد غزل شمارهٔ ۹۸۳هر کی در ذوق‌ِ عشق دنگ آمد غزل شمارهٔ ۹۸۴هین که هنگام صابر‌ان آمد غزل شمارهٔ ۹۸۵هر که بهر تو انتظار کند غزل شمارهٔ ۹۸۶عشق را جان بی‌قرار بود غزل شمارهٔ ۹۸۷هر که را ذوق دین پدید آید غزل شمارهٔ ۹۸۸بوی دلدار ما نمی‌آید غزل شمارهٔ ۹۸۹صبر با عشق بس نمی‌آید غزل شمارهٔ ۹۹۰من بسازم ولیک کی شاید غزل شمارهٔ ۹۹۱عشق جانان مرا ز جان ببرید غزل شمارهٔ ۹۹۲خسروانی که فتنه‌ای چینید غزل شمارهٔ ۹۹۳زان ازلی نور که پرورده‌اند غزل شمارهٔ ۹۹۴دوست همان به که بلاکش بود غزل شمارهٔ ۹۹۵دیدن روی تو هم از بامداد غزل شمارهٔ ۹۹۶گفت کسی خواجه سنایی بمرد غزل شمارهٔ ۹۹۷پیرهن یوسف و بو می‌رسد غزل شمارهٔ ۹۹۸آتش عشق تو قلاووز شد غزل شمارهٔ ۹۹۹از سوی دل لشکر جان آمدند غزل شمارهٔ ۱۰۰۰آنچ گل سرخ قبا می‌کند غزل شمارهٔ ۱۰۰۱آه در آن شمع منور چه بود غزل شمارهٔ ۱۰۰۲چونک کمند تو دلم را کشید غزل شمارهٔ ۱۰۰۳شاخ گلی باغ ز تو سبز و شاد غزل شمارهٔ ۱۰۰۴دوش دل عربده گر با کی بود غزل شمارهٔ ۱۰۰۵هر که ز عشاق گریزان شود غزل شمارهٔ ۱۰۰۶عشق مرا بر همگان برگزید غزل شمارهٔ ۱۰۰۷گفت کسی خواجه سنایی بمرد غزل شمارهٔ ۱۰۰۸یا من نعماه غیر معدود غزل شمارهٔ ۱۰۰۹طارت الکتب الکرام من کرام یا عباد غزل شمارهٔ ۱۰۱۰من رای درا تلالا نوره وسط الفؤاد غزل شمارهٔ ۱۰۱۱میر خوبان را دگر منشور خوبی دررسید غزل شمارهٔ ۱۰۱۲یا شبه الطیف لی انت قریب بعید غزل شمارهٔ ۱۰۱۳اگر حریف منی پس بگو که دوش چه بود غزل شمارهٔ ۱۰۱۴حکم البین بموتی و عمد غزل شمارهٔ ۱۰۱۵ای شاهد سیمین ذقن درده شرابی همچو زر غزل شمارهٔ ۱۰۱۶انا فتحنا عینکم فاستبصروا الغیب البصر غزل شمارهٔ ۱۰۱۷آمد ترش رویی دگر یا زمهریر است او مگر غزل شمارهٔ ۱۰۱۸رو چشم جان را برگشا در بی‌دلان اندرنگر غزل شمارهٔ ۱۰۱۹ما را خدا از بهر چه آورد بهر شور و شر غزل شمارهٔ ۱۰۲۰ای تو نگار خانگی خانه درآ از این سفر غزل شمارهٔ ۱۰۲۱گرم درآ و دم مده باده بیار و غم ببر غزل شمارهٔ ۱۰۲۲دی سحری بر گذری گفت مرا یار غزل شمارهٔ ۱۰۲۳اگر باده خوری باری ز دست دلبر ما خور غزل شمارهٔ ۱۰۲۴مرا همچون پدر بنگر نه همچون شوهر مادر غزل شمارهٔ ۱۰۲۵مرا آن اصل بیداری دگرباره به خواب اندر غزل شمارهٔ ۱۰۲۶گرچه نه به دریاییم دانه گهریم آخر غزل شمارهٔ ۱۰۲۷یغمابک ترکستان بر زنگ بزد لشکر غزل شمارهٔ ۱۰۲۸ذاتت عسلست ای جان گفتت عسلی دیگر غزل شمارهٔ ۱۰۲۹جان بر کف خود داری ای مونس جان زوتر غزل شمارهٔ ۱۰۳۰نیمیت ز زهر آمد نیمی دگر از شکر غزل شمارهٔ ۱۰۳۱جان من و جان تو بستست به همدیگر غزل شمارهٔ ۱۰۳۲تا چند زنی بر من ز انکار تو خار آخر غزل شمارهٔ ۱۰۳۳ای دیده مرا بر در واپس بکشیده سر غزل شمارهٔ ۱۰۳۴مکن یار مکن یار مرو ای مه عیار غزل شمارهٔ ۱۰۳۵ای عاشق بیچاره شده زار به زر بر غزل شمارهٔ ۱۰۳۶ای رخت فکنده تو بر اومید و حذر بر غزل شمارهٔ ۱۰۳۷گیرم که بود میر تو را زر به خروار غزل شمارهٔ ۱۰۳۸به حسن تو نباشد یار دیگر غزل شمارهٔ ۱۰۳۹بگرد فتنه می‌گردی دگربار غزل شمارهٔ ۱۰۴۰جفا از سر گرفتی یاد می‌دار غزل شمارهٔ ۱۰۴۱مرا یارا چنین بی‌یار مگذار غزل شمارهٔ ۱۰۴۲منم از جان خود بیزار بیزار غزل شمارهٔ ۱۰۴۳مرا اقبال خندانید آخر غزل شمارهٔ ۱۰۴۴به ساقی درنگر در مست منگر غزل شمارهٔ ۱۰۴۵بگردان ساقیا آن جام دیگر غزل شمارهٔ ۱۰۴۶نگشتم از تو هرگز ای صنم سیر غزل شمارهٔ ۱۰۴۷در این سرما و باران یار خوشتر غزل شمارهٔ ۱۰۴۸خداوند خداوندان اسرار غزل شمارهٔ ۱۰۴۹صد بار بگفتمت نگهدار غزل شمارهٔ ۱۰۵۰کی باشد اختری در اقطار غزل شمارهٔ ۱۰۵۱شب گشت ولیک پیش اغیار غزل شمارهٔ ۱۰۵۲نوریست میان شعر احمر غزل شمارهٔ ۱۰۵۳نزدیک توام مرا مبین دور غزل شمارهٔ ۱۰۵۴ای یار شگرف در همه کار غزل شمارهٔ ۱۰۵۵انجیرفروش را چه بهتر غزل شمارهٔ ۱۰۵۶انجیرفروش را چه بهتر غزل شمارهٔ ۱۰۵۷دارد درویش نوش دیگر غزل شمارهٔ ۱۰۵۸آخر کی شود از آن لقا سیر غزل شمارهٔ ۱۰۵۹گفتی که زیان کنی زیان گیر غزل شمارهٔ ۱۰۶۰عاشقی در خشم شد از یار خود معشوق وار غزل شمارهٔ ۱۰۶۱عرض لشکر می‌دهد مر عاشقان را عشق یار غزل شمارهٔ ۱۰۶۲چون نبینم من جمالت صد جهان خود دیده گیر غزل شمارهٔ ۱۰۶۳عزم رفتن کرده‌ای چون عمر شیرین یاد دار غزل شمارهٔ ۱۰۶۴مطربا در پیش شاهان چون شدستی پرده دار غزل شمارهٔ ۱۰۶۵یا ربا این لطف‌ها را از لبش پاینده دار غزل شمارهٔ ۱۰۶۶مرحبا ای جان باقی پادشاهِ کامیار غزل شمارهٔ ۱۰۶۷سر برآور ای حریف و روی من بین همچو زر غزل شمارهٔ ۱۰۶۸نیشکر باید که بندد پیش آن لب‌ها کمر غزل شمارهٔ ۱۰۶۹در سماع عاشقان زد فر و تابش بر اثیر غزل شمارهٔ ۱۰۷۰گر به خلوت دیدمی او را به جایی سیر سیر غزل شمارهٔ ۱۰۷۱معده را پر کرده‌ای دوش از خمیر و از فطیر غزل شمارهٔ ۱۰۷۲گر خورد آن شیر عشقت خون ما را خورده گیر غزل شمارهٔ ۱۰۷۳خوی بد دارم ملولم تو مرا معذور دار غزل شمارهٔ ۱۰۷۴گرْم در گفتار آمد آن صنم اَین الفرار غزل شمارهٔ ۱۰۷۵آینه‌یْ چینی تو را با زنگی اعشیٰ چه کار‌؟غزل شمارهٔ ۱۰۷۶لحظه لحظه می برون آمد ز پرده شهریار غزل شمارهٔ ۱۰۷۷از کنار خویش یابم هر دمی من بوی یار غزل شمارهٔ ۱۰۷۸شادیی کان از جهان اندر دلت آید مخر غزل شمارهٔ ۱۰۷۹بهر شهوت جان خود را می‌دهی همچون ستور غزل شمارهٔ ۱۰۸۰ساقیا هستند خلقان از می ما دور دور غزل شمارهٔ ۱۰۸۱ای صبا حالی ز خد و خال شمس الدین بیار غزل شمارهٔ ۱۰۸۲عقل، بندِ رَه‌روان و عاشقان‌ست، ای پسر غزل شمارهٔ ۱۰۸۳هله زیرک هله زیرک هله زیرک هله زوتر غزل شمارهٔ ۱۰۸۴مه روزه اندرآمد هله ای بت چو شکر غزل شمارهٔ ۱۰۸۵همه صیدها بکردی، هله، میر بار دیگر غزل شمارهٔ ۱۰۸۶هله زیرک هله زیرک هله زیرک زوتر غزل شمارهٔ ۱۰۸۷بده آن باده به ما باده به ما اولیتر غزل شمارهٔ ۱۰۸۸سر فروکن به سحر کز سر بازار نظر غزل شمارهٔ ۱۰۸۹هین که آمد به سر کوی تو مجنون دگر غزل شمارهٔ ۱۰۹۰صنما این چه گمانست فرودست حقیر غزل شمارهٔ ۱۰۹۱نه که مهمان غریبم تو مرا یار مگیر غزل شمارهٔ ۱۰۹۲اختران را شب وصلست و نثارست و نثار غزل شمارهٔ ۱۰۹۳روستایی بچه‌ای هست درون بازار غزل شمارهٔ ۱۰۹۴پر ده آن جام می را ساقیا بار دیگر غزل شمارهٔ ۱۰۹۵داد جاروبی به دستم آن نگار غزل شمارهٔ ۱۰۹۶گر ز سر عشق او داری خبر غزل شمارهٔ ۱۰۹۷عقل بند رهروانست ای پسر غزل شمارهٔ ۱۰۹۸آمدم من بی‌دل و جان ای پسر غزل شمارهٔ ۱۰۹۹ای نهاده بر سر زانو تو سر غزل شمارهٔ ۱۱۰۰بس که می‌انگیخت آن مه شور و شر غزل شمارهٔ ۱۱۰۱نرم نرمک سوی رخسارش نگر غزل شمارهٔ ۱۱۰۲عشق را با گفت و با ایما چه کار غزل شمارهٔ ۱۱۰۳رفتم آن جا مست و گفتم ای نگار غزل شمارهٔ ۱۱۰۴باز شد در عاشقی بابی دگر غزل شمارهٔ ۱۱۰۵ای خیالت در دل من هر سحور غزل شمارهٔ ۱۱۰۶راز را اندر میان نه وامگیر غزل شمارهٔ ۱۱۰۷در چمن آیید و بربندید دید غزل شمارهٔ ۱۱۰۸ساقیا باده چون نار بیار غزل شمارهٔ ۱۱۰۹ساقیا باده گلرنگ بیار غزل شمارهٔ ۱۱۱۰از لب یار شکر را چه خبر غزل شمارهٔ ۱۱۱۱روزی خوشست رویت از نور روز خوشتر غزل شمارهٔ ۱۱۱۲بر منبرست این دم مذکر مذکر غزل شمارهٔ ۱۱۱۳ای جان جان جان‌ها جانی و چیز دیگر غزل شمارهٔ ۱۱۱۴ای محو عشق گشته جانی و چیز دیگر غزل شمارهٔ ۱۱۱۵ای آینه فقیری جانی و چیز دیگر غزل شمارهٔ ۱۱۱۶هر کس به جنس خویش درآمیخت ای نگار غزل شمارهٔ ۱۱۱۷دل ناظر جمال تو آن گاه انتظار غزل شمارهٔ ۱۱۱۸میر شکار من که مرا کرده‌ای شکار غزل شمارهٔ ۱۱۱۹کس بی‌کسی نماند می‌دان تو این قدر غزل شمارهٔ ۱۱۲۰مستیم و بیخودیم و جمال تو پرده در غزل شمارهٔ ۱۱۲۱آمد بهار خرم و آمد رسول یار غزل شمارهٔ ۱۱۲۲اندیشه را رها کن اندر دلش مگیر غزل شمارهٔ ۱۱۲۳پرده خوش آن بود کز پس آن پرده دار غزل شمارهٔ ۱۱۲۴تاخت رخ آفتاب گشت جهان مست وار غزل شمارهٔ ۱۱۲۵چون سر کس نیستت فتنه مکن دل مبر غزل شمارهٔ ۱۱۲۶سست مکن زه که من تیر توام چارپر غزل شمارهٔ ۱۱۲۷وجهک مثل القمر قلبک مثل الحجر غزل شمارهٔ ۱۱۲۸بر سر ره دیدمش تیزروان چون قمر غزل شمارهٔ ۱۱۲۹عمر که بی‌عشق رفت، هیچ حسابش مگیر غزل شمارهٔ ۱۱۳۰آید هر دم رسول از طرف شهر یار غزل شمارهٔ ۱۱۳۱گفت لبم چون شکر ارزد گنج گهر غزل شمارهٔ ۱۱۳۲چون سرِ کس نیستت، فتنه مکن دل مبر غزل شمارهٔ ۱۱۳۳نه در وفات گذارد نه در جفا دلدار غزل شمارهٔ ۱۱۳۴چرا ز قافله یک کس نمی‌شود بیدار غزل شمارهٔ ۱۱۳۵بیار ساقی بادت فدا سر و دستار غزل شمارهٔ ۱۱۳۶نبشته‌ست خدا گِردِ چهره دلدار غزل شمارهٔ ۱۱۳۷شده‌ست نور محمد هزار شاخ هزار غزل شمارهٔ ۱۱۳۸چه مایه رنج کشیدم ز یار تا این کار غزل شمارهٔ ۱۱۳۹مجوی شادی چون در غمست میل نگار غزل شمارهٔ ۱۱۴۰بیامدیم دگربار چون نسیم بهار غزل شمارهٔ ۱۱۴۱ز بامداد چه دشمن کشست دیدن یار غزل شمارهٔ ۱۱۴۲درخت اگر متحرک بدی به پا و به پر غزل شمارهٔ ۱۱۴۳تو شاخ خشک چرایی به روی یار نگر غزل شمارهٔ ۱۱۴۴ندا رسید به جان‌ها ز خسرو منصور غزل شمارهٔ ۱۱۴۵به من نگر که منم مونس تو اندر گور غزل شمارهٔ ۱۱۴۶مرا بگاه ده ای ساقی کریم عقار غزل شمارهٔ ۱۱۴۷بکش بکش که چه خوش می‌کشی بیار بیار غزل شمارهٔ ۱۱۴۸کسی بگفت ز ما یا از اوست نیکی و شر غزل شمارهٔ ۱۱۴۹فغان فغان که ببست آن نگار بار سفر غزل شمارهٔ ۱۱۵۰به خدمت لبت آمد به انتجاع شکر غزل شمارهٔ ۱۱۵۱قدح شکست و شرابم نماند و من مخمور غزل شمارهٔ ۱۱۵۲ببین دلی که نگردد ز جان سپاری سیر غزل شمارهٔ ۱۱۵۳مه تو یار ندارد جز او تو یار مگیر غزل شمارهٔ ۱۱۵۴چو دررسید ز تبریز شمس دین چو قمر غزل شمارهٔ ۱۱۵۵از آن مقام که نبود گشاد زود گذر غزل شمارهٔ ۱۱۵۶مطربِ عاشقان بجنبان تار غزل شمارهٔ ۱۱۵۷گر تو خواهی وطن پر از دلدار غزل شمارهٔ ۱۱۵۸رحم بر یار کی کند هم یار غزل شمارهٔ ۱۱۵۹عشق جانست عشق تو جان‌تر غزل شمارهٔ ۱۱۶۰روی بنما به ما مکن مستور غزل شمارهٔ ۱۱۶۱مطربا عیش و نوش از سر گیر غزل شمارهٔ ۱۱۶۲مطربا عشقبازی از سر گیر غزل شمارهٔ ۱۱۶۳عار بادا جهانیان را عار غزل شمارهٔ ۱۱۶۴خلق را زیر گنبد دوار غزل شمارهٔ ۱۱۶۵میر خرابات توی ای نگار غزل شمارهٔ ۱۱۶۶چند از این راه نو روزگار غزل شمارهٔ ۱۱۶۷مست توام نه از می و نه از کوکنار غزل شمارهٔ ۱۱۶۸جان خراباتی و عمر بهار غزل شمارهٔ ۱۱۶۹هست کسی صافی و زیبانظر غزل شمارهٔ ۱۱۷۰رحم کن ار زخم شوم سر به سر غزل شمارهٔ ۱۱۷۱در بگشا کآمد خامی دگر غزل شمارهٔ ۱۱۷۲جاء الربیع و البطر زال الشتاء و الخطر غزل شمارهٔ ۱۱۷۳بشنو خبر صادق از گفته پیغامبر غزل شمارهٔ ۱۱۷۴مرا می‌گفت دوش آن یار عیار غزل شمارهٔ ۱۱۷۵انجیرفروش را چه بهتر غزل شمارهٔ ۱۱۷۶انتم الشمس و القمر منکم السمع و البصر غزل شمارهٔ ۱۱۷۷آفتابی برآمد از اسرار غزل شمارهٔ ۱۱۷۸جاء الربیع و البطر زال الشتاء و الخطر غزل شمارهٔ ۱۱۷۹غره وجه سلبت قلب جمیع البشر غزل شمارهٔ ۱۱۸۰سیدی انی کلیل انت فی زی النهار غزل شمارهٔ ۱۱۸۱به سوی ما نگر چشمی برانداز غزل شمارهٔ ۱۱۸۲تو چشم شیخ را دیدن میاموز غزل شمارهٔ ۱۱۸۳اگر یئی دیر قارینداش یوخسا یاوز غزل شمارهٔ ۱۱۸۴بیا با تو مرا کارست امروز غزل شمارهٔ ۱۱۸۵چنان مستم چنان مستم من امروز غزل شمارهٔ ۱۱۸۶چنان مستم چنان مستم من امروز غزل شمارهٔ ۱۱۸۷در این سرما سر ما داری امروز غزل شمارهٔ ۱۱۸۸الا ای شمع گریان گرم می‌سوز غزل شمارهٔ ۱۱۸۹در این سرما سر ما داری امروز غزل شمارهٔ ۱۱۹۰ای خفته به یاد یار برخیز غزل شمارهٔ ۱۱۹۱ماییم فداییان جانباز غزل شمارهٔ ۱۱۹۲برخیز و صبوح را برانگیز غزل شمارهٔ ۱۱۹۳من از سخنان مهرانگیز غزل شمارهٔ ۱۱۹۴گر نه‌ای دیوانه رو مر خویش را دیوانه ساز غزل شمارهٔ ۱۱۹۵سوی خانه خویش آمد عشق آن عاشق نواز غزل شمارهٔ ۱۱۹۶عاشقان را شد مسلم شب نشستن تا به روز غزل شمارهٔ ۱۱۹۷اگر آتش است یارت تو بُرو در او هَمی سوز غزل شمارهٔ ۱۱۹۸سیمرغ کوه قاف رسیدن گرفت باز غزل شمارهٔ ۱۱۹۹یا مکثر الدلال علی الخلق بالنشوز غزل شمارهٔ ۱۲۰۰ساقی روحانیان روح شدم خیز خیز غزل شمارهٔ ۱۲۰۱برای عاشق و دزدست شب فراخ و دراز غزل شمارهٔ ۱۲۰۲به آفتاب شهم گفت هین مکن این ناز غزل شمارهٔ ۱۲۰۳برو برو که نفورم ز عشق عارآمیز غزل شمارهٔ ۱۲۰۴عشق گزین عشق و در او کوکبه می‌ران و مترس غزل شمارهٔ ۱۲۰۵سیر نگشت جان من بس مکن و مگو که بس غزل شمارهٔ ۱۲۰۶سوی لبش هر آنک شد زخم خورد ز پیش و پس غزل شمارهٔ ۱۲۰۷نیم‌شب از عشق تا دانی چه می‌گوید خروس غزل شمارهٔ ۱۲۰۸حال ما بی‌آن مه زیبا مپرس غزل شمارهٔ ۱۲۰۹ای دل بی‌بهره از بهرام ترس غزل شمارهٔ ۱۲۱۰نیست در آخرزمان فریادرس غزل شمارهٔ ۱۲۱۱ای روترش به پیشم بد گفته‌ای مرا پس غزل شمارهٔ ۱۲۱۲دست بنه بر دلم از غم دلبر مپرس غزل شمارهٔ ۱۲۱۳ای سگ قصاب هجر خون مرا خوش بلیس غزل شمارهٔ ۱۲۱۴بیا که دانه لطیفست رو ز دام مترس غزل شمارهٔ ۱۲۱۵ای مستِ ماهِ رویِ تو استاره و گردون، خوش غزل شمارهٔ ۱۲۱۶گر عاشقی از جان و دل جور و جفای یار کش غزل شمارهٔ ۱۲۱۷الحذر از عشق حذر هر کی نشانی بودش غزل شمارهٔ ۱۲۱۸ای شب خوش رو که توی مهتر و سالار حبش غزل شمارهٔ ۱۲۱۹یار نخواهم که بُوَد بدخو و غمخوار و تُرش غزل شمارهٔ ۱۲۲۰دام دگر نهاده‌ام تا که مگر بگیرمش غزل شمارهٔ ۱۲۲۱اگر گم گردد این بی‌دل از آن دلدار جوییدش غزل شمارهٔ ۱۲۲۲چه دارد در دل آن خواجه که می‌تابد ز رخسارش غزل شمارهٔ ۱۲۲۳قرین مه دو مریخند و آن دو چشمت ای دلکش غزل شمارهٔ ۱۲۲۴پریشان باد پیوسته دل از زلف پریشانش غزل شمارهٔ ۱۲۲۵ریاضت نیست پیش ما همه لطفست و بخشایش غزل شمارهٔ ۱۲۲۶آن یار ترش رو را این سوی کشانیدش غزل شمارهٔ ۱۲۲۷رویش خوش و مویش خوش و‌آن طره جعد‌ینش غزل شمارهٔ ۱۲۲۸ای یوسفِ مه‌رویان! ای جاه و جمالت خوش غزل شمارهٔ ۱۲۲۹زلفی که به جان ارزد هر تار بشوریدش غزل شمارهٔ ۱۲۳۰جانم به چه آرامد ای یار به آمیزش غزل شمارهٔ ۱۲۳۱وقتت خوش وقتت خوش حلوایی و شکرکش غزل شمارهٔ ۱۲۳۲هنگام صبوح آمد ای مرغ سحرخوانش غزل شمارهٔ ۱۲۳۳درون ظلمتی می‌جو صفاتش غزل شمارهٔ ۱۲۳۴قضا آمد شنو طبل نفیرش غزل شمارهٔ ۱۲۳۵نگاری را که می‌جویم به جانش غزل شمارهٔ ۱۲۳۶برفتم دی به پیشش سخت پرجوش غزل شمارهٔ ۱۲۳۷شنو پندی ز من ای یار خوش کیش غزل شمارهٔ ۱۲۳۸امروز خوش است دل که تو دوش غزل شمارهٔ ۱۲۳۹ای خواجه تو عاقلانه می‌باش غزل شمارهٔ ۱۲۴۰آن مطرب ما خوشست و چنگش غزل شمارهٔ ۱۲۴۱ما نعره به شب زنیم و خاموش غزل شمارهٔ ۱۲۴۲گر لاش نمود راه قلاش غزل شمارهٔ ۱۲۴۳اندرآ ای اصل اصل شادمانی شاد باش غزل شمارهٔ ۱۲۴۴ای سنایی گر نیابی یار یار خویش باش غزل شمارهٔ ۱۲۴۵آنک بیرون از جهان بد در جهان آوردمش غزل شمارهٔ ۱۲۴۶دوش رفتم در میان مجلس سلطان خویش غزل شمارهٔ ۱۲۴۷عارفان را شمع و شاهد نیست از بیرون خویش غزل شمارهٔ ۱۲۴۸ساقیا بی‌گه رسیدی می بده مردانه باش غزل شمارهٔ ۱۲۴۹شده‌ام سپند حسنت وطنم میان آتش غزل شمارهٔ ۱۲۵۰به شکرخنده اگر می‌ببرد جان رسدش غزل شمارهٔ ۱۲۵۱گر لب او شکند نرخ شکر می‌رسدش غزل شمارهٔ ۱۲۵۲آن که مه غاشیه زین چو غلامان کشدش غزل شمارهٔ ۱۲۵۳بر ملک نیست نهان حال دل و نیک و بدش غزل شمارهٔ ۱۲۵۴من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویش غزل شمارهٔ ۱۲۵۵اندک اندک راه زد سیم و زرش غزل شمارهٔ ۱۲۵۶آنک جانش داده‌ای آن را مکش غزل شمارهٔ ۱۲۵۷چون تو شادی بنده گو غمخوار باش غزل شمارهٔ ۱۲۵۸آن مایی همچو ما دلشاد باش غزل شمارهٔ ۱۲۵۹عقل آمد عاشقا خود را بپوش غزل شمارهٔ ۱۲۶۰اندرآمد شاه شیرینان ترش غزل شمارهٔ ۱۲۶۱روی تو جان جانست از جان نهان مدارش غزل شمارهٔ ۱۲۶۲گر جان به جز تو خواهد از خویش برکنیمش غزل شمارهٔ ۱۲۶۳سرمست شد نگارم بنگر به نرگسانش غزل شمارهٔ ۱۲۶۴می‌گفت چشم شوخش با طره سیاهش غزل شمارهٔ ۱۲۶۵آن مه که هست گردون گردان و بی‌قرارش غزل شمارهٔ ۱۲۶۶روحیست بی‌نشان و ما غرقه در نشانش غزل شمارهٔ ۱۲۶۷در عشق آتشینش آتش نخورده آتش غزل شمارهٔ ۱۲۶۸صد سال اگر گریزی و نایی بتا به پیش غزل شمارهٔ ۱۲۶۹آینه‌ام من آینه‌ام من تا که بدیدم روی چو ماهش غزل شمارهٔ ۱۲۷۰مستی امروز من نیست چو مستی دوش غزل شمارهٔ ۱۲۷۱باز درآمد طبیب از در رنجور خویش غزل شمارهٔ ۱۲۷۲باز فرود آمدیم بر در سلطان خویش غزل شمارهٔ ۱۲۷۳ما به سلیمان خوشیم دیو و پری گو مباش غزل شمارهٔ ۱۲۷۴خواجه چرا کرده‌ای روی تو بر ما تُرُش غزل شمارهٔ ۱۲۷۵چون بزند گردنم سجده کند گردنش غزل شمارهٔ ۱۲۷۶باز درآمد ز راه بیخود و سرمست دوش غزل شمارهٔ ۱۲۷۷خواجه غلط کرده‌ای در صفت یار خویش غزل شمارهٔ ۱۲۷۸یار درآمد ز باغ بیخود و سرمست دوش غزل شمارهٔ ۱۲۷۹باز درآمد طبیب از در ایوب خویش غزل شمارهٔ ۱۲۸۰جان من‌ست او هی مزنیدش غزل شمارهٔ ۱۲۸۱ز هدهدان تفکر چو دررسید نشانش غزل شمارهٔ ۱۲۸۲تمام اوست که فانی شدست آثارش غزل شمارهٔ ۱۲۸۳ندا رسید به عاشق ز عالم رازش غزل شمارهٔ ۱۲۸۴سری برآر که تا ما رویم بر سر عیش غزل شمارهٔ ۱۲۸۵شکست نرخ شکر را بتم به روی ترش غزل شمارهٔ ۱۲۸۶شنو ز سینه ترنگاترنگ آوازش غزل شمارهٔ ۱۲۸۷مباد با کس دیگر ثنا و دشنامش غزل شمارهٔ ۱۲۸۸چو رو نمود به منصور وصل دلدارش غزل شمارهٔ ۱۲۸۹دلی کز تو سوزد چه باشد دوایش غزل شمارهٔ ۱۲۹۰مست گشتم ز ذوق دشنامش غزل شمارهٔ ۱۲۹۱توبه من درست نیست خموش غزل شمارهٔ ۱۲۹۲آمد آن خواجه سیماترش غزل شمارهٔ ۱۲۹۳علی الله ای مسلمانان از آن هجران پرآتش غزل شمارهٔ ۱۲۹۴کل عقل بوصلکم مدهش غزل شمارهٔ ۱۲۹۵بیا بیا که توی جان جان جان سماع غزل شمارهٔ ۱۲۹۶بیا بیا که توی جان جان جان سماع غزل شمارهٔ ۱۲۹۷مدارم یک زمان از کار فارغ غزل شمارهٔ ۱۲۹۸امروز روز شادی و امسال سال لاغ غزل شمارهٔ ۱۲۹۹گویند شاه عشق ندارد وفا دروغ غزل شمارهٔ ۱۳۰۰عیسی روح گرسنه‌ست چو زاغ غزل شمارهٔ ۱۳۰۱ما دو سه رند عشرتی جمع شدیم این طرف غزل شمارهٔ ۱۳۰۲ما دو سه مست خلوتی، جمع شدیم این طرف غزل شمارهٔ ۱۳۰۳گر تو تنگ آیی ز ما زوتر برون رو ای حریف غزل شمارهٔ ۱۳۰۴باده نمی‌بایدم فارغم از درد و صاف غزل شمارهٔ ۱۳۰۵کعبه جان‌ها توی گرد تو آرم طواف غزل شمارهٔ ۱۳۰۶بیا بیا که توی شیر شیر شیر مصاف غزل شمارهٔ ۱۳۰۷ای مونس و غمگسار عاشق غزل شمارهٔ ۱۳۰۸گر خمار آرد صداعی بر سر سودای عشق غزل شمارهٔ ۱۳۰۹ای جهان را دلگشا اقبال عشق غزل شمارهٔ ۱۳۱۰ای ناطق الهی و ای دیده حقایق غزل شمارهٔ ۱۳۱۱باز از آن کوه قاف آمد عنقای عشق غزل شمارهٔ ۱۳۱۲فریفت یار شکربار من مرا به طریق غزل شمارهٔ ۱۳۱۳جان و سر تو که بگو بی‌نفاق غزل شمارهٔ ۱۳۱۴به دلجویی و دلداری درآمد یار پنهانک غزل شمارهٔ ۱۳۱۵روان شد اشک یاقوتی ز راه دیدگان اینک غزل شمارهٔ ۱۳۱۶رو رو که نه‌ای عاشق ای زلفک و ای خالک غزل شمارهٔ ۱۳۱۷آن میر دروغین بین با اسپک و با زینک غزل شمارهٔ ۱۳۱۸هر اول روز ای جان صد بار سلام علیک غزل شمارهٔ ۱۳۱۹بباید عشق را ای دوست دردک غزل شمارهٔ ۱۳۲۰اندرآ با ما نشان ده راستک غزل شمارهٔ ۱۳۲۱ایا هوای تو در جان‌ها سلام علیک غزل شمارهٔ ۱۳۲۲ای ظریف جهان سلام علیک غزل شمارهٔ ۱۳۲۳ای ظریف جهان سلام علیک غزل شمارهٔ ۱۳۲۴برخیز ز خواب و ساز کن چنگ غزل شمارهٔ ۱۳۲۵عشق خامش طرفه‌تر یا نکته‌های چنگ چنگ غزل شمارهٔ ۱۳۲۶عاشقیّ و آن‌گَهانی نام و ننگ؟غزل شمارهٔ ۱۳۲۷تتار اگر چه جهان را خراب کرد به جنگ غزل شمارهٔ ۱۳۲۸حریف جنگ گزیند تو هم درآ در جنگ غزل شمارهٔ ۱۳۲۹چو زد فراق تو بر سر مرا به نیرو سنگ غزل شمارهٔ ۱۳۳۰بگردان شراب ای صنم بی‌درنگ غزل شمارهٔ ۱۳۳۱هر کی در او نیست از این عشق رنگ غزل شمارهٔ ۱۳۳۲توبه سفر گیرد با پای لنگ غزل شمارهٔ ۱۳۳۳ای تو ولی احسان دل ای حسن رویت دام دل غزل شمارهٔ ۱۳۳۴این بوالعجب کاندر خزان شد آفتاب اندر حمل غزل شمارهٔ ۱۳۳۵بانگ زدم نیم شبان کیست در این خانه دل غزل شمارهٔ ۱۳۳۶حلقه دل زدم شبی در هوس سلام دل غزل شمارهٔ ۱۳۳۷الا ای رو ترش کرده که تا نبود مرا مدخل غزل شمارهٔ ۱۳۳۸بقا اندر بقا باشد طریق کم زنان ای دل غزل شمارهٔ ۱۳۳۹مهم را لطف در لطفست از آنم بی‌قرار ای دل غزل شمارهٔ ۱۳۴۰هر آن کو صبر کرد ای دل ز شهوت‌ها در این منزل غزل شمارهٔ ۱۳۴۱امروز بحمدالله از دی بترست این دل غزل شمارهٔ ۱۳۴۲چه کارستان که داری اندر این دل غزل شمارهٔ ۱۳۴۳صد هزاران همچو ما غرقه در این دریای دل غزل شمارهٔ ۱۳۴۴شتران مست شدستند، ببین رقص جمل غزل شمارهٔ ۱۳۴۵تو مرا می بده و مست بخوابان و بهل غزل شمارهٔ ۱۳۴۶رفت عمرم در سر سودای دل غزل شمارهٔ ۱۳۴۷سوی آن سلطان خوبان الرحیل غزل شمارهٔ ۱۳۴۸امروز روز شادی و امسال سال گل غزل شمارهٔ ۱۳۴۹تا نزند آفتاب خیمه نور جلال غزل شمارهٔ ۱۳۵۰چشم تو با چشم من هر دم بی‌قیل و قال غزل شمارهٔ ۱۳۵۱شد پی این لولیان در حرم ذوالجلال غزل شمارهٔ ۱۳۵۲چند از این قیل و قال عشق پرست و ببال غزل شمارهٔ ۱۳۵۳چگونه برنپرد جان چو از جناب جلال غزل شمارهٔ ۱۳۵۴تو را سعادت بادا در آن جمال و جلال غزل شمارهٔ ۱۳۵۵دو چشم اگر بگشادی به آفتاب وصال غزل شمارهٔ ۱۳۵۶اگر درآید ناگه صنم زهی اقبال غزل شمارهٔ ۱۳۵۷پیام کرد مرا بامداد بحر عسل غزل شمارهٔ ۱۳۵۸به گوش دل پنهانی بگفت رحمت کل غزل شمارهٔ ۱۳۵۹ز خود شدم ز جمال پر از صفا ای دل غزل شمارهٔ ۱۳۶۰باده ده ای ساقی جان باده بی‌درد و دغل غزل شمارهٔ ۱۳۶۱عمرک یا واحدا فی درجات الکمال غزل شمارهٔ ۱۳۶۲لجکنن اغلن هی بزه کلکل غزل شمارهٔ ۱۳۶۳کجکنن اغلن اودیا کلکل غزل شمارهٔ ۱۳۶۴ایها النور فی الفؤاد تعال غزل شمارهٔ ۱۳۶۵یا منیر البدر قد اوضحت بالبلبال بال غزل شمارهٔ ۱۳۶۶یا بدیع الحسن قد اوضحت بالبلبال بال غزل شمارهٔ ۱۳۶۷رشاء العشق حبیبی لشرود و مضل غزل شمارهٔ ۱۳۶۸عمرک یا واحدا فی درجات الکمال غزل شمارهٔ ۱۳۶۹تعال یا مدد العیش و السرور تعال غزل شمارهٔ ۱۳۷۰آمد بهار ای دوستان منزل سوی بستان کنیم غزل شمارهٔ ۱۳۷۱ای عاشقان ای عاشقان پیمانه را گم کرده‌ام غزل شمارهٔ ۱۳۷۲این بار من یک بارگی در عاشقی پیچیده‌ام غزل شمارهٔ ۱۳۷۳هان ای طبیب عاشقان دستی فروکش بر برم غزل شمارهٔ ۱۳۷۴ای عاشقان ای عاشقان من خاک را گوهر کنم غزل شمارهٔ ۱۳۷۵باز آمدم چون عیدِ نو، تا قفلِ زندان بشکنم غزل شمارهٔ ۱۳۷۶کاری ندارد این جهان تا چند گل کاری کنم غزل شمارهٔ ۱۳۷۷ای با من و پنهان چو دل، از دل سلامت می‌کنم غزل شمارهٔ ۱۳۷۸ای آسمان این چرخ من زان ماه رو آموختم غزل شمارهٔ ۱۳۷۹آمد خیال خوش که من از گلشن یار آمدم غزل شمارهٔ ۱۳۸۰دی بر سرم تاج زری بنهاده است آن دلبرم غزل شمارهٔ ۱۳۸۱هرگز ندانم راندن مستی که افتد بر درم غزل شمارهٔ ۱۳۸۲ای ساقی روشن دلان بردار سغراق کرم غزل شمارهٔ ۱۳۸۳تا من بدیدم روی تو ای ماه و شمع روشنم غزل شمارهٔ ۱۳۸۴عشقا، تو را قاضی برم کاشکستیم همچون صنم غزل شمارهٔ ۱۳۸۵بس جهد می‌کردم که من آیینهٔ نیکی شوم غزل شمارهٔ ۱۳۸۶آمد بهار ای دوستان، منزل به سروستان کنیم غزل شمارهٔ ۱۳۸۷هین، خیره خیره می‌نگر اندر رخ صفراییم غزل شمارهٔ ۱۳۸۸ای نفس کل صورت مکن وی عقل کل بشکن قلم غزل شمارهٔ ۱۳۸۹ای پاک رو چون جام جم وز عشق آن مه متهم غزل شمارهٔ ۱۳۹۰باز آمدم، باز آمدم، از پیش آن یار آمدم غزل شمارهٔ ۱۳۹۱تا کی به حبس این جهان من خویش زندانی کنم؟!غزل شمارهٔ ۱۳۹۲یار شدم، یار شدم، با غم تو یار شدم غزل شمارهٔ ۱۳۹۳مُرده بُدم زنده شدم، گریه بُدم خنده شدم غزل شمارهٔ ۱۳۹۴دفع مده دفع مده من نروم تا نخورم غزل شمارهٔ ۱۳۹۵مطرب عشق ابدم زخمه عشرت بزنم غزل شمارهٔ ۱۳۹۶باز در اسرار روم جانب آن یار روم غزل شمارهٔ ۱۳۹۷زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم غزل شمارهٔ ۱۳۹۸جمع تو دیدم پس از این هیچ پریشان نشوم غزل شمارهٔ ۱۳۹۹هر نفسی تازه‌ترم کز سر روزن بپرم غزل شمارهٔ ۱۴۰۰تیز دَوم، تیز دَوم، تا به سواران برسم غزل شمارهٔ ۱۴۰۱کوه نیم سنگ نیم چونک گدازان نشوم غزل شمارهٔ ۱۴۰۲دوش چه خورده‌ای بگو ای بت همچو شکرم غزل شمارهٔ ۱۴۰۳آمده‌ام که سر نهم؛ عشق تو را به سر برم غزل شمارهٔ ۱۴۰۴کار مرا چو او کند، کار دگر چرا کنم؟غزل شمارهٔ ۱۴۰۵میل هواش می کنم طال بقاش می زنم غزل شمارهٔ ۱۴۰۶هر شب و هر سحر تو را من به دعا بخواستم غزل شمارهٔ ۱۴۰۷دوش چه خورده‌ای بگو ای بت همچو شکرم غزل شمارهٔ ۱۴۰۸تا به کی ای شکر چو تن بی‌دل و جان فغان کنم غزل شمارهٔ ۱۴۰۹ای تو بداده در سحر از کف خویش باده‌ام غزل شمارهٔ ۱۴۱۰تا که اسیر و عاشق آن صنم چو جان شدم غزل شمارهٔ ۱۴۱۱گرم درآ و دم مده باده بیار ای صنم غزل شمارهٔ ۱۴۱۲بیا هر کس که می خواهد که تا با وی گرو بندم غزل شمارهٔ ۱۴۱۳کشید این دل گریبانم به سوی کوی آن یارم غزل شمارهٔ ۱۴۱۴درخت و آتشی دیدم ندا آمد که جانانم غزل شمارهٔ ۱۴۱۵ز فرزین بند آن رخ من چه شهماتم چه شهماتم غزل شمارهٔ ۱۴۱۶تُرُش رویی و خشمینی چنین شیرین ندیده‌ستم غزل شمارهٔ ۱۴۱۷به حق روی تو که من چنین رویی ندیدستم غزل شمارهٔ ۱۴۱۸دلا مشتاق دیدارم غریب و عاشق و مستم غزل شمارهٔ ۱۴۱۹بگفتم حال دل گویم از آن نوعی که دانستم غزل شمارهٔ ۱۴۲۰اگر شد سود و سرمایه چه غمگینی چو من هستم غزل شمارهٔ ۱۴۲۱بیا بشنو که من پیش و پس اسبت چرا گردم غزل شمارهٔ ۱۴۲۲طواف حاجیان دارم به گرد یار می‌گردم غزل شمارهٔ ۱۴۲۳تو تا دوری ز من جانا چنین بی‌جان همی‌گردم غزل شمارهٔ ۱۴۲۴بگفتم عذر با دلبر که بی‌گه بود و ترسیدم غزل شمارهٔ ۱۴۲۵دعا گویی است کار من بگویم تا نطق دارم غزل شمارهٔ ۱۴۲۶چه دانی تو که در باطن چه شاهی همنشین دارم غزل شمارهٔ ۱۴۲۷من از اقلیم بالایم سر عالم نمی‌دارم غزل شمارهٔ ۱۴۲۸همه بازان عجب ماندند در آهنگ پروازم غزل شمارهٔ ۱۴۲۹نه آن بی‌بهره دلدارم که از دلدار بگریزم غزل شمارهٔ ۱۴۳۰نهادم پای در عشقی که بر عشاق سر باشم غزل شمارهٔ ۱۴۳۱مرا چون کم فرستی غم حزین و تنگ دل باشم غزل شمارهٔ ۱۴۳۲تو خود دانی که من بی‌تو عدم باشم عدم باشم غزل شمارهٔ ۱۴۳۳من آنم کز خیالاتش تراشنده وثن باشم غزل شمارهٔ ۱۴۳۴چو آمد روی مه رویم که باشم من که من باشم غزل شمارهٔ ۱۴۳۵به گرد دل همی‌گردی چه خواهی کرد می‌دانم غزل شمارهٔ ۱۴۳۶تو خورشیدی و یا زهره و یا ماهی نمی‌دانم غزل شمارهٔ ۱۴۳۷چو رعد و برق می خندد ثنا و حمد می خوانم غزل شمارهٔ ۱۴۳۸ندارد پای عشق او دل بی‌دست و بی‌پایم غزل شمارهٔ ۱۴۳۹من این ایوان نه تو را نمی‌دانم نمی‌دانم غزل شمارهٔ ۱۴۴۰بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان‌ها سم غزل شمارهٔ ۱۴۴۱بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان‌ها سم غزل شمارهٔ ۱۴۴۲زهی سرگشته در عالم سر و سامان که من دارم غزل شمارهٔ ۱۴۴۳بشستم تخته هستی سر عالم نمی‌دارم غزل شمارهٔ ۱۴۴۴ای عشق که کردستی تو زیر و زبر خوابم غزل شمارهٔ ۱۴۴۵من دلق گرو کردم عریان خراباتم غزل شمارهٔ ۱۴۴۶گر بی‌دل و بی‌دستم وز عشق تو پابستم غزل شمارهٔ ۱۴۴۷رفتم به طبیب جان گفتم که ببین دستم غزل شمارهٔ ۱۴۴۸در مجلس آن رستم در عربده بنشستم غزل شمارهٔ ۱۴۴۹زان می که ز بوی او شوریده و سرمستم غزل شمارهٔ ۱۴۵۰بستان قدح از دستم ای مست که من مستم غزل شمارهٔ ۱۴۵۱گر تو بنمی خسپی بنشین تو که من خفتم غزل شمارهٔ ۱۴۵۲ساقی چو شه من بد بیش از دگران خوردم غزل شمارهٔ ۱۴۵۳در آینه چون بینم نقش تو به گفت آرم غزل شمارهٔ ۱۴۵۴گفتم به مهی کز تو صد گونه طرب دارم غزل شمارهٔ ۱۴۵۵ای خواجه سلام علیک من عزم سفر دارم غزل شمارهٔ ۱۴۵۶توبه نکنم هرگز زین جرم که من دارم غزل شمارهٔ ۱۴۵۷من خفته وشم اما بس آگه و بیدارم غزل شمارهٔ ۱۴۵۸یک لحظه و یک ساعت دست از تو نمی‌دارم غزل شمارهٔ ۱۴۵۹تا عاشق آن یارم بی‌کارم و بر کارم غزل شمارهٔ ۱۴۶۰بشکسته سر خلقی سر بسته که رنجورم غزل شمارهٔ ۱۴۶۱پایی به میان درنه تا عیش ز سر گیرم غزل شمارهٔ ۱۴۶۲صورتگر نقاشم هر لحظه بتی سازم غزل شمارهٔ ۱۴۶۳شاگرد تو می باشم گر کودن و کژپوزم غزل شمارهٔ ۱۴۶۴سر برمزن از هستی تا راه نگردد گم غزل شمارهٔ ۱۴۶۵ای کرده تو مهمانم در پیش درآ جانم غزل شمارهٔ ۱۴۶۶در عشق سلیمانی من همدم مرغانم غزل شمارهٔ ۱۴۶۷این شکل که من دارم ای خواجه که را مانم غزل شمارهٔ ۱۴۶۸امروز خوشم با تو، جان تو و فردا هم غزل شمارهٔ ۱۴۶۹بیخود شده‌ام لیکن بیخودتر از این خواهم غزل شمارهٔ ۱۴۷۰جانم به فدا بادا آن را که نمی‌گویم غزل شمارهٔ ۱۴۷۱مخمورم پرخواره اندازه نمی‌دانم غزل شمارهٔ ۱۴۷۲دگربار دگربار ز زنجیر بجستم غزل شمارهٔ ۱۴۷۳بیایید بیایید به گلزار بگردیم غزل شمارهٔ ۱۴۷۴حکیمیم طبیبیم ز بغداد رسیدیم غزل شمارهٔ ۱۴۷۵بجوشید بجوشید که ما اهل شعاریم غزل شمارهٔ ۱۴۷۶طبیبیم حکیمیم طبیبان قدیمیم غزل شمارهٔ ۱۴۷۷از اول امروز چو آشفته و مستیم غزل شمارهٔ ۱۴۷۸اَلمِنَةُ لِلّه که ز پیکار رهیدیم غزل شمارهٔ ۱۴۷۹آن خانه که صد بار در او مایده خوردیم غزل شمارهٔ ۱۴۸۰خیزید مخسپید که نزدیک رسیدیم غزل شمارهٔ ۱۴۸۱ما آتش عشقیم که در موم رسیدیم غزل شمارهٔ ۱۴۸۲چون در عدم آییم و سر از یار برآریم غزل شمارهٔ ۱۴۸۳امروز مها خویش ز بیگانه ندانیم غزل شمارهٔ ۱۴۸۴بشکن قدح باده که امروز چنانیم غزل شمارهٔ ۱۴۸۵صبح است و صبوح است بر این بام برآییم غزل شمارهٔ ۱۴۸۶چون آینه رازنما باشد جانم غزل شمارهٔ ۱۴۸۷امروز چنانم که خر از بار ندانم غزل شمارهٔ ۱۴۸۸ای خواجه بفرما به کی مانم به کی مانم غزل شمارهٔ ۱۴۸۹ساقی ز پی عشق روان است روانم غزل شمارهٔ ۱۴۹۰از شهر تو رفتیم تو را سیر ندیدیم غزل شمارهٔ ۱۴۹۱خلقان همه نیکند جز این تن که گزیدیم غزل شمارهٔ ۱۴۹۲بار دگر از راه سوی چاه رسیدیم غزل شمارهٔ ۱۴۹۳ما عاشق و سرگشته و شیدای دمشقیم غزل شمارهٔ ۱۴۹۴افتادم افتادم در آبی افتادم غزل شمارهٔ ۱۴۹۵اگر تو نیستی در عاشقی خام غزل شمارهٔ ۱۴۹۶چه دیدم خواب شب کامروز مستم غزل شمارهٔ ۱۴۹۷به جان جمله مستان که مستم غزل شمارهٔ ۱۴۹۸بیا کز غیر تو بیزار گشتم غزل شمارهٔ ۱۴۹۹بیا کز عشق تو دیوانه گشتم غزل شمارهٔ ۱۵۰۰چنان مست است از آن دم جان آدم غزل شمارهٔ ۱۵۰۱منم فتنه هزاران فتنه زادم غزل شمارهٔ ۱۵۰۲ز زندان خلق را آزاد کردم غزل شمارهٔ ۱۵۰۳غلامم خواجه را آزاد کردم غزل شمارهٔ ۱۵۰۴حسودان را ز غم آزاد کردم غزل شمارهٔ ۱۵۰۵یکی مطرب همی‌خواهم در این دم غزل شمارهٔ ۱۵۰۶همیشه من چنین مجنون نبودم غزل شمارهٔ ۱۵۰۷ایا یاری که در تو ناپدیدم غزل شمارهٔ ۱۵۰۸سفر کردم به هر شهری دویدم غزل شمارهٔ ۱۵۰۹سفر کردم به هر شهری دویدم غزل شمارهٔ ۱۵۱۰اگر عشقت به جای جان ندارم غزل شمارهٔ ۱۵۱۱بیا ای آنک بردی تو قرارم غزل شمارهٔ ۱۵۱۲گهی در گیرم و گه بام گیرم غزل شمارهٔ ۱۵۱۳اگر سرمست اگر مخمور باشم غزل شمارهٔ ۱۵۱۴خداوندا مده آن یار را غم غزل شمارهٔ ۱۵۱۵چه نزدیک است جان تو به جانم غزل شمارهٔ ۱۵۱۶چه نزدیک است جان تو به جانم غزل شمارهٔ ۱۵۱۷مرا گویی که‌رایی؟ من چه دانم غزل شمارهٔ ۱۵۱۸من آن ماهم که اندر لامکانم غزل شمارهٔ ۱۵۱۹بیا کامروز بیرون از جهانم غزل شمارهٔ ۱۵۲۰مرا پرسی که چونی؟ بین که چونم غزل شمارهٔ ۱۵۲۱من از عالم تو را تنها گزینم غزل شمارهٔ ۱۵۲۲ورا خواهم دگر یاری نخواهم غزل شمارهٔ ۱۵۲۳نه آن شیرم که با دشمن برآیم غزل شمارهٔ ۱۵۲۴چو آب آهسته زیر که درآیم غزل شمارهٔ ۱۵۲۵ز قند یار تا شاخی نخایم غزل شمارهٔ ۱۵۲۶از آن باده ندانم، چون فنایم غزل شمارهٔ ۱۵۲۷بیا کامروز گرد یار گردیم غزل شمارهٔ ۱۵۲۸به پیش باد تو ما همچو گردیم غزل شمارهٔ ۱۵۲۹شب دوشینه ما بیدار بودیم غزل شمارهٔ ۱۵۳۰من و تو دوش شب بیدار بودیم غزل شمارهٔ ۱۵۳۱بیا کامروز شَه را ما شکاریم غزل شمارهٔ ۱۵۳۲بیا تا عاشقی از سر بگیریم غزل شمارهٔ ۱۵۳۳بیا امروز ما مهمان میریم غزل شمارهٔ ۱۵۳۴بیا ما چند کس با هم بسازیم غزل شمارهٔ ۱۵۳۵بیا تا قدرِ یکدیگر بدانیم غزل شمارهٔ ۱۵۳۶میان ما درآ ما عاشقانیم غزل شمارهٔ ۱۵۳۷چرا شاید چو ما شه زادگانیم غزل شمارهٔ ۱۵۳۸بر آن بودم که فرهنگی بجویم غزل شمارهٔ ۱۵۳۹مگردان روی خود ای دیده رویم غزل شمارهٔ ۱۵۴۰بیا با هم سخن از جان بگوییم غزل شمارهٔ ۱۵۴۱مرا خواندی ز در تو خستی از بام غزل شمارهٔ ۱۵۴۲چنان مستم چنان مستم من این دم غزل شمارهٔ ۱۵۴۳کجایی ساقیا؟ در ده مدامم غزل شمارهٔ ۱۵۴۴مرا گویی چه سانی من چه دانم غزل شمارهٔ ۱۵۴۵شراب شیره انگور خواهم غزل شمارهٔ ۱۵۴۶رفتم تصدیع از جهان بردم غزل شمارهٔ ۱۵۴۷من با تو حدیث بی‌زبان گویم غزل شمارهٔ ۱۵۴۸روی تو چو نوبهار دیدم غزل شمارهٔ ۱۵۴۹زنهار مرا مگو که پیرم غزل شمارهٔ ۱۵۵۰گر از غم عشق عار داریم غزل شمارهٔ ۱۵۵۱از اصل چو حورزاد باشیم غزل شمارهٔ ۱۵۵۲ما آفت جان عاشقانیم غزل شمارهٔ ۱۵۵۳ما صحبت همدگر گزینیم غزل شمارهٔ ۱۵۵۴چون ذره به رقص اندرآییم غزل شمارهٔ ۱۵۵۵جز جانب دل به دل نیاییم غزل شمارهٔ ۱۵۵۶ای برده نماز من ز هنگام غزل شمارهٔ ۱۵۵۷یا رب توبه چرا شکستم غزل شمارهٔ ۱۵۵۸دانی کامروز از چه زردم غزل شمارهٔ ۱۵۵۹من دوش به تازه عهد کردم غزل شمارهٔ ۱۵۶۰تا عشق تو سوخت همچو عودم غزل شمارهٔ ۱۵۶۱تا چهره آن یگانه دیدم غزل شمارهٔ ۱۵۶۲گر ناز تو را به گفت نارم غزل شمارهٔ ۱۵۶۳من اشتر مست شهریارم غزل شمارهٔ ۱۵۶۴روزی که گذر کنی به گورم غزل شمارهٔ ۱۵۶۵ای دشمن روزه و نمازم غزل شمارهٔ ۱۵۶۶تا با تو قرین شده‌ست جانم غزل شمارهٔ ۱۵۶۷امروز مرا چه شد چه دانم غزل شمارهٔ ۱۵۶۸ای جان لطیف و ای جهانم غزل شمارهٔ ۱۵۶۹ناآمده سیل تر شدستیم غزل شمارهٔ ۱۵۷۰آن عشرت نو که برگرفتیم غزل شمارهٔ ۱۵۷۱در عشق قدیم سال خوردیم غزل شمارهٔ ۱۵۷۲گر گمشدگان روزگاریم غزل شمارهٔ ۱۵۷۳ما عاشق و بی‌دل و فقیریم غزل شمارهٔ ۱۵۷۴نی سیم و نه زر نه مال خواهیم غزل شمارهٔ ۱۵۷۵ما شاخ گلیم نی گیاهیم غزل شمارهٔ ۱۵۷۶ما زنده به نور کبریاییم غزل شمارهٔ ۱۵۷۷امروز نیم ملول شادم غزل شمارهٔ ۱۵۷۸من جز احد صمد نخواهم غزل شمارهٔ ۱۵۷۹ما آب دریم ما چه دانیم غزل شمارهٔ ۱۵۸۰تا دلبر خویش را نبینیم غزل شمارهٔ ۱۵۸۱گر به خوبی می بلافد لا نسلم لا نسلم غزل شمارهٔ ۱۵۸۲هرچ گویی از بهانه لا نسلم لا نسلم غزل شمارهٔ ۱۵۸۳می خرامد جان مجلس سوی مجلس گام گام غزل شمارهٔ ۱۵۸۴هر که گوید کان چراغ دیده‌ها را دیده‌ام غزل شمارهٔ ۱۵۸۵ای جهان آب و گل تا من تو را بشناختم غزل شمارهٔ ۱۵۸۶خویش را چون خار دیدم سوی گل بگریختم غزل شمارهٔ ۱۵۸۷عشوه دادستی که من در بی‌وفایی نیستم غزل شمارهٔ ۱۵۸۸من سر خم را ببستم باز شد پهلوی خم غزل شمارهٔ ۱۵۸۹چشم بگشا جان نگر کش سوی جانان می برم غزل شمارهٔ ۱۵۹۰چون ز صورت برتر آمد آفتاب و اخترم غزل شمارهٔ ۱۵۹۱وقت آن آمد که من سوگندها را بشکنم غزل شمارهٔ ۱۵۹۲نی تو گفتی از جفای آن جفاگر نشکنم غزل شمارهٔ ۱۵۹۳روی نیکت بد کند من نیک را بر بد نهم غزل شمارهٔ ۱۵۹۴ایها العشاق آتش گشته چون استاره‌ایم غزل شمارهٔ ۱۵۹۵سر قدم کردیم و آخر سوی جیحون تاختیم غزل شمارهٔ ۱۵۹۶چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیم غزل شمارهٔ ۱۵۹۷این چه کژطبعی بود که صد هزاران غم خوریم غزل شمارهٔ ۱۵۹۸ای خوشا روزا که ما معشوق را مهمان کنیم غزل شمارهٔ ۱۵۹۹چون بدیدم صبح رویت در زمان برخیستم غزل شمارهٔ ۱۶۰۰از شهنشه شمس دین من ساغری را یافتم غزل شمارهٔ ۱۶۰۱بار دیگر از دل و از عقل و جان برخاستیم غزل شمارهٔ ۱۶۰۲می بسازد جان و دل را بس عجایب دان صیام غزل شمارهٔ ۱۶۰۳چونک در باغت به زیر سایه طوبیستم غزل شمارهٔ ۱۶۰۴بده آن باده دوشین که من از نوش تو مستم غزل شمارهٔ ۱۶۰۵بزن آن پرده نوشین که من از نوش تو مستم غزل شمارهٔ ۱۶۰۶هله دوشت یله کردم شب دوشت یله کردم غزل شمارهٔ ۱۶۰۷ز فلک قوت بگیرم دهن از لوت ببندم غزل شمارهٔ ۱۶۰۸چه کس‌ام من؟ چه کس‌ام من؟ که بسی وسوسه‌مندم غزل شمارهٔ ۱۶۰۹چو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرم غزل شمارهٔ ۱۶۱۰منم آن عاشق عشقت که جز این کار ندارم غزل شمارهٔ ۱۶۱۱مکن ای دوست غریبم، سر سودای تو دارم غزل شمارهٔ ۱۶۱۲منم آن کس که نبینم بزنم فاخته گیرم غزل شمارهٔ ۱۶۱۳به خدا کز غم عشقت نگریزم نگریزم غزل شمارهٔ ۱۶۱۴بزن آن پرده دوشین که من امروز خموشم غزل شمارهٔ ۱۶۱۵من اگر دست زنانم نه من از دستِ زنانم غزل شمارهٔ ۱۶۱۶ز یکی پسته دهانی صنمی بسته دهانم غزل شمارهٔ ۱۶۱۷بت بی‌نقش و نگارم جز تو یار ندارم غزل شمارهٔ ۱۶۱۸علم عشق برآمد برهانم ز زحیرم غزل شمارهٔ ۱۶۱۹تو گواه باش خواجه که ز توبه توبه کردم غزل شمارهٔ ۱۶۲۰هوسی است در سر من که سر بشر ندارم غزل شمارهٔ ۱۶۲۱چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم غزل شمارهٔ ۱۶۲۲تو ز من ملول گشتی که من از تو ناشتابم غزل شمارهٔ ۱۶۲۳هذیان که گفت دشمن به درون دل شنیدم غزل شمارهٔ ۱۶۲۴خبری اگر شنیدی ز جمال و حسن یارم غزل شمارهٔ ۱۶۲۵دو هزار عهد کردم که سر جنون نخارم غزل شمارهٔ ۱۶۲۶فلکا بگو که تا کی گله‌های یار گویم غزل شمارهٔ ۱۶۲۷نظری به کار من کن که ز دست رفت کارم غزل شمارهٔ ۱۶۲۸دیده از خلق ببستم چو جمالش دیدم غزل شمارهٔ ۱۶۲۹دل چه خورده‌ست عجب دوش که من مخمورم غزل شمارهٔ ۱۶۳۰گر مرا خار زند آن گل خندان بکشم غزل شمارهٔ ۱۶۳۱در فروبند که ما عاشق این میکده‌ایم غزل شمارهٔ ۱۶۳۲هله رفتیم و گرانی ز جمالت بردیم غزل شمارهٔ ۱۶۳۳در فروبند که ما عاشق این انجمنیم غزل شمارهٔ ۱۶۳۴عقل گوید که من او را به زبان بفریبم غزل شمارهٔ ۱۶۳۵دم به دم از ره دل پیک خیالش رسدم غزل شمارهٔ ۱۶۳۶از بت باخبر من خبری می رسدم غزل شمارهٔ ۱۶۳۷منم آن دزد که شب نقب زدم ببریدم غزل شمارهٔ ۱۶۳۸مادرم بخت بده است و پدرم جود و کرم غزل شمارهٔ ۱۶۳۹ای خوشا روز که پیش چو تو سلطان میرم غزل شمارهٔ ۱۶۴۰گر تو خواهی که تو را بی‌کس و تنها نکنم غزل شمارهٔ ۱۶۴۱من چو در گور درون خفته همی‌فرسایم غزل شمارهٔ ۱۶۴۲ساقیا ما ز ثریا به زمین افتادیم غزل شمارهٔ ۱۶۴۳چند خسپیم صبوح است صلا برخیزیم غزل شمارهٔ ۱۶۴۴جز ز فتان دو چشمت ز کی مفتون باشیم غزل شمارهٔ ۱۶۴۵گر تو مستی بر ما آی که ما مستانیم غزل شمارهٔ ۱۶۴۶روز آن است که ما خویش بر آن یار زنیم غزل شمارهٔ ۱۶۴۷روز شادی است بیا تا همگان یار شویم غزل شمارهٔ ۱۶۴۸ساقیا عربده کردیم که در جنگ شویم غزل شمارهٔ ۱۶۴۹وقت آن شد که به زنجیر تو دیوانه شویم غزل شمارهٔ ۱۶۵۰خوش بنوشم تو اگر زهر نهی در جامم غزل شمارهٔ ۱۶۵۱ما سر و پنجه و قوت نه از این جان داریم غزل شمارهٔ ۱۶۵۲ای دریغا که شب آمد همه از هم ببریم غزل شمارهٔ ۱۶۵۳من از این خانه پرنور به در می نروم غزل شمارهٔ ۱۶۵۴تا که ما از نظر و خوبی تو باخبریم غزل شمارهٔ ۱۶۵۵دوش می گفت جانم کای سپهر معظم غزل شمارهٔ ۱۶۵۶هم به‌درد این درد را درمان کنم غزل شمارهٔ ۱۶۵۷می رسد بوی جگر از دو لبم غزل شمارهٔ ۱۶۵۸عاشقم از عاشقان نگریختم غزل شمارهٔ ۱۶۵۹دست من گیر ای پسر خوش نیستم غزل شمارهٔ ۱۶۶۰ای گزیده یار چونت یافتم غزل شمارهٔ ۱۶۶۱سالکان راه را محرم شدم غزل شمارهٔ ۱۶۶۲بوی آن خوب ختن می آیدم غزل شمارهٔ ۱۶۶۳نو به نو هر روز باری می کشم غزل شمارهٔ ۱۶۶۴می شناسد پرده جان آن صنم غزل شمارهٔ ۱۶۶۵عاشقی بر من پریشانت کنم غزل شمارهٔ ۱۶۶۶گفته‌ای من یار دیگر می کنم غزل شمارهٔ ۱۶۶۷من ز وصلت چون به هجران می روم غزل شمارهٔ ۱۶۶۸من به سوی باغ و گلشن می روم غزل شمارهٔ ۱۶۶۹آتشی نو در وجود اندرزدیم غزل شمارهٔ ۱۶۷۰ما به خرمنگاه جان بازآمدیم غزل شمارهٔ ۱۶۷۱گر دم از شادی وگر از غم زنیم غزل شمارهٔ ۱۶۷۲روز باران است و ما جو می کنیم غزل شمارهٔ ۱۶۷۳امشب ای دلدار مهمان توییم غزل شمارهٔ ۱۶۷۴ما ز بالاییم و بالا می‌‌رویم غزل شمارهٔ ۱۶۷۵دوش عشق شمس دین می باختیم غزل شمارهٔ ۱۶۷۶عاقبت ای جان‌فزا نشکیفتم غزل شمارهٔ ۱۶۷۷یک دمی خوش چو گلستان کندم غزل شمارهٔ ۱۶۷۸من اگر نالم اگر عذر آرم غزل شمارهٔ ۱۶۷۹من اگر مستم اگر هشیارم غزل شمارهٔ ۱۶۸۰من اگر پرغم اگر شادانم غزل شمارهٔ ۱۶۸۱من از این خانه به در می نروم غزل شمارهٔ ۱۶۸۲من اگر پرغم اگر خندانم غزل شمارهٔ ۱۶۸۳من که حیران ز ملاقات توام غزل شمارهٔ ۱۶۸۴من از این خانه به در می نروم غزل شمارهٔ ۱۶۸۵ای مطرب این غزل گو کی یار توبه کردم غزل شمارهٔ ۱۶۸۶گفتم که عهد بستم وز عهد بد برستم غزل شمارهٔ ۱۶۸۷گر جان منکرانت شد خصم جان مستم غزل شمارهٔ ۱۶۸۸رفتم ز دست خود من در بیخودی فتادم غزل شمارهٔ ۱۶۸۹صد بار مردم ای جان وین را بیازمودم غزل شمارهٔ ۱۶۹۰اندر دو کون جانا بی‌تو طرب ندیدم غزل شمارهٔ ۱۶۹۱خواهم که کفک خونین از دیگ جان برآرم غزل شمارهٔ ۱۶۹۲یا رب چه یار دارم شیرین شکار دارم غزل شمارهٔ ۱۶۹۳من پاکباز عشقم تخم غرض نکارم غزل شمارهٔ ۱۶۹۴بازآمدم خرامان تا پیش تو بمیرم غزل شمارهٔ ۱۶۹۵پیش چنین جمال جان بخش چون نمیرم غزل شمارهٔ ۱۶۹۶ای چرخ عیب جویم وی سقف پرستیزم غزل شمارهٔ ۱۶۹۷آری ستیزه می کن تا من همی‌ستیزم غزل شمارهٔ ۱۶۹۸ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزم غزل شمارهٔ ۱۶۹۹دل را ز من بپوشی یعنی که من ندانم غزل شمارهٔ ۱۷۰۰عالم گرفت نورم بنگر به چشم‌هایم غزل شمارهٔ ۱۷۰۱آوازه جمالت از جان خود شنیدیم غزل شمارهٔ ۱۷۰۲درده شراب یک سان تا جمله جمع باشیم غزل شمارهٔ ۱۷۰۳من آن شب سیاهم کز ماه خشم کردم غزل شمارهٔ ۱۷۰۴اشکم دهل شده‌ست از این جام دم به دم غزل شمارهٔ ۱۷۰۵از ما مشو ملول که ما سخت شاهدیم غزل شمارهٔ ۱۷۰۶برخیز تا شراب به رطل و سبو خوریم غزل شمارهٔ ۱۷۰۷چیزی مگو که گنج نهانی خریده‌ام غزل شمارهٔ ۱۷۰۸ای گوش من گرفته توی چشم روشنم غزل شمارهٔ ۱۷۰۹ما قحطیان تشنه و بسیارخواره‌ایم غزل شمارهٔ ۱۷۱۰با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم غزل شمارهٔ ۱۷۱۱بگشای چشم خود که از آن چشم روشنیم غزل شمارهٔ ۱۷۱۲ما در جهان موافقت کس نمی‌کنیم غزل شمارهٔ ۱۷۱۳خیزید عاشقان که سوی آسمان رویم غزل شمارهٔ ۱۷۱۴چند روی بی‌خبر آخر بنگر به بام غزل شمارهٔ ۱۷۱۵هر کی بمیرد شود دشمن او دوستکام غزل شمارهٔ ۱۷۱۶امشب جان را ببر از تن چاکر تمام غزل شمارهٔ ۱۷۱۷لولیکان تویم در بگشا ای صنم غزل شمارهٔ ۱۷۱۸ای تو ترش کرده رو تا که بترسانیم غزل شمارهٔ ۱۷۱۹پیشتر آ می لبا تا همه شیدا شویم غزل شمارهٔ ۱۷۲۰بار دگر ذره وار رقص کنان آمدیم غزل شمارهٔ ۱۷۲۱خوش سوی ما آ دمی ز آنچ که ما هم خوشیم غزل شمارهٔ ۱۷۲۲بدار دست ز ریشم که باده‌ای خوردم غزل شمارهٔ ۱۷۲۳نیَم ز کار تو فارغ، همیشه در کارم غزل شمارهٔ ۱۷۲۴همه جمال تو بینم چو چشم باز کنم غزل شمارهٔ ۱۷۲۵نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم؟غزل شمارهٔ ۱۷۲۶بیار باده که دیر است در خمار توام غزل شمارهٔ ۱۷۲۷به غم فرونروم باز سوی یار روم غزل شمارهٔ ۱۷۲۸مرا اگر تو نخواهی منت به جان خواهم غزل شمارهٔ ۱۷۲۹اگر چه شرط نهادیم و امتحان کردیم غزل شمارهٔ ۱۷۳۰چه روز باشد کاین جسم و رسم بنوردیم غزل شمارهٔ ۱۷۳۱اگر زمین و فلک را پر از سلام کنیم غزل شمارهٔ ۱۷۳۲به حق آنک بخواندی مرا ز گوشه بام غزل شمارهٔ ۱۷۳۳به جان عشق که از بهر عشق دانه و دام غزل شمارهٔ ۱۷۳۴سماع چیست ز پنهانیان دل پیغام غزل شمارهٔ ۱۷۳۵به گوش من برسانید هجر تلخ پیام غزل شمارهٔ ۱۷۳۶به گرد تو چو نگردم به گرد خود گردم غزل شمارهٔ ۱۷۳۷بیار باده که اندر خمار خمارم غزل شمارهٔ ۱۷۳۸به گوشه‌ای بروم گوش آن قدح گیرم غزل شمارهٔ ۱۷۳۹زهی حلاوت پنهان در این خلای شکم غزل شمارهٔ ۱۷۴۰خوشی خوشی تو ولی من هزار چندانم غزل شمارهٔ ۱۷۴۱به کوی عشق تو من نامدم که بازروم غزل شمارهٔ ۱۷۴۲ببسته است پری نهانیی پایم غزل شمارهٔ ۱۷۴۳اگر چه ما نه خروس و نه ماکیان داریم غزل شمارهٔ ۱۷۴۴بیار مطرب بر ما کریم باش کریم غزل شمارهٔ ۱۷۴۵فضول گشته‌ام امروز جنگ می‌جویم غزل شمارهٔ ۱۷۴۶بر آن شده‌ست دلم کآتشی بگیرانم غزل شمارهٔ ۱۷۴۷اگر به عقل و کفایت پی جنون باشم غزل شمارهٔ ۱۷۴۸می گریزد از ما و ما قوامش داریم غزل شمارهٔ ۱۷۴۹گه چرخ زنان همچون فلکم غزل شمارهٔ ۱۷۵۰تلخی نکند شیرین‌ذقنم غزل شمارهٔ ۱۷۵۱تشنهٔ خویش کن مده آبم غزل شمارهٔ ۱۷۵۲کون خر را نظام دین گفتم غزل شمارهٔ ۱۷۵۳آمدم باز تا چنان گردم غزل شمارهٔ ۱۷۵۴آتشی از تو در دهان دارم غزل شمارهٔ ۱۷۵۵در طریقت دو صد کمین دارم غزل شمارهٔ ۱۷۵۶تا به جان مست عشق آن یارم غزل شمارهٔ ۱۷۵۷همتم شد بلند و تدبیرم غزل شمارهٔ ۱۷۵۸در وصالت چه را بیاموزم غزل شمارهٔ ۱۷۵۹اه چه بی‌رنگ و بی‌نشان که منم غزل شمارهٔ ۱۷۶۰به خدایی که در ازل بوده‌ست غزل شمارهٔ ۱۷۶۱ما همه از الست همدستیم غزل شمارهٔ ۱۷۶۲آمدستیم تا چنان گردیم غزل شمارهٔ ۱۷۶۳ما که باده ز دست یار خوریم غزل شمارهٔ ۱۷۶۴ناله بلبل بهار کنیم غزل شمارهٔ ۱۷۶۵عاشق روی جان فزای توییم غزل شمارهٔ ۱۷۶۶خیز تا فتنه‌ای برانگیزیم غزل شمارهٔ ۱۷۶۷تو چه دانی که ما چه مرغانیم غزل شمارهٔ ۱۷۶۸چند قبا بر قد دل دوختم غزل شمارهٔ ۱۷۶۹ای دل صافی دم ثابت قدم غزل شمارهٔ ۱۷۷۰آمد سرمست سحر دلبرم غزل شمارهٔ ۱۷۷۱شد ز غمت خانهٔ سودا دلم غزل شمارهٔ ۱۷۷۲چند گهی فاتحه‌خوانت کنم غزل شمارهٔ ۱۷۷۳بار دگر جانب یار آمدیم غزل شمارهٔ ۱۷۷۴ما به تماشای تو بازآمدیم غزل شمارهٔ ۱۷۷۵گر تو کنی روی ترش زحمت از این جا ببرم غزل شمارهٔ ۱۷۷۶منم آن بنده مخلص که از آن روز که زادم غزل شمارهٔ ۱۷۷۷انا فتحنا بابکم لا تهجروا اصحابکم غزل شمارهٔ ۱۷۷۸رحت انا من بینکم غبت کذا من عینکم غزل شمارهٔ ۱۷۷۹اتیناکم اتیناکم فحیونا نحییکم غزل شمارهٔ ۱۷۸۰اقبل الساقی علینا حاملا کاس المدام غزل شمارهٔ ۱۷۸۱قد رجعنا قد رجعنا جائیا من طورکم غزل شمارهٔ ۱۷۸۲ظننتم ایا عذال ان قد عدلتم غزل شمارهٔ ۱۷۸۳فان وفق الله الکریم وصالکم غزل شمارهٔ ۱۷۸۴علی اهل نجد الثنا و سلام غزل شمارهٔ ۱۷۸۵بیا بیا دلدار من دلدار من غزل شمارهٔ ۱۷۸۶دزدیده چون جان می‌روی اندر میانِ جانِ من غزل شمارهٔ ۱۷۸۷گر آخر آمد عشق تو گردد ز اول‌ها فزون غزل شمارهٔ ۱۷۸۸تا کی گریزی از اجل در ارغوان و ارغنون غزل شمارهٔ ۱۷۸۹ای عاشقان! ای عاشقان! هنگام کوچ است از جهان غزل شمارهٔ ۱۷۹۰دلدار من در باغ دی می‌گشت و می‌گفت ای چمن غزل شمارهٔ ۱۷۹۱بویی همی‌آید مرا، مانا که باشد یار من غزل شمارهٔ ۱۷۹۲این کیست این این کیست این این یوسف ثانی است این غزل شمارهٔ ۱۷۹۳این کیست این این کیست این هذا جنون العاشقین غزل شمارهٔ ۱۷۹۴ای باغبان ای باغبان آمد خزان آمد خزان غزل شمارهٔ ۱۷۹۵هین دف بزن هین کف بزن کاقبال خواهی یافتن غزل شمارهٔ ۱۷۹۶دلدار من در باغ دی می گشت و می گفت ای چمن غزل شمارهٔ ۱۷۹۷ای دل شکایت‌ها مکن تا نشنود دلدار من غزل شمارهٔ ۱۷۹۸ای یار من، ای یار من، ای یار بی‌زنهار من غزل شمارهٔ ۱۷۹۹در غیب پر، این سو مپر ای طایر چالاک من غزل شمارهٔ ۱۸۰۰هذا رشاد الکافرین هذا جزاء الصابرین غزل شمارهٔ ۱۸۰۱آن شاخ خشک است و سیه‌هان ای صبا بر وی مزن غزل شمارهٔ ۱۸۰۲چندان بگردم گرد دل کز گردش بسیار من غزل شمارهٔ ۱۸۰۳بخت نگار و چشم من هر دو نخسبد در زمن غزل شمارهٔ ۱۸۰۴با آن سبک روحی گل وان لطف شه برگ سمن غزل شمارهٔ ۱۸۰۵پوشیده چون جان می‌روی، اندر میان جانِ من غزل شمارهٔ ۱۸۰۶آن سو مرو این سو بیا ای گلبن خندان من غزل شمارهٔ ۱۸۰۷ای بس که از آواز دش وامانده‌ام زین راه من غزل شمارهٔ ۱۸۰۸با آنک از پیوستگی من عشق گشتم عشق من غزل شمارهٔ ۱۸۰۹بر گرد گل می گشت دی نقش خیال یار من غزل شمارهٔ ۱۸۱۰من دزد دیدم کو برد مال و متاع مردمان غزل شمارهٔ ۱۸۱۱خوش می گریزی هر طرف از حلقه ما نی مکن غزل شمارهٔ ۱۸۱۲ای نور افلاک و زمین چشم و چراغ غیب بین غزل شمارهٔ ۱۸۱۳کو خر من کو خر من پار بمرد آن خر من غزل شمارهٔ ۱۸۱۴عشق تو آورد قدح پر ز بلای دل من غزل شمارهٔ ۱۸۱۵من خوشم از گفت خسان وز لب و لنج ترشان غزل شمارهٔ ۱۸۱۶آینه‌ای بزدایم از جهت منظر من غزل شمارهٔ ۱۸۱۷قصد جفاها نکنی ور بکنی با دل من غزل شمارهٔ ۱۸۱۸قصد جفاها نکنی ور بکنی با دل من غزل شمارهٔ ۱۸۱۹کافرم ار در دو جهان عشق بود خوشتر از این غزل شمارهٔ ۱۸۲۰هی چه گریزی چندین یک نفس این جا بنشین غزل شمارهٔ ۱۸۲۱آب حیات عشق را در رگ ما روانه کن غزل شمارهٔ ۱۸۲۲ای شده از جفای تو جانبِ چرخ دود من غزل شمارهٔ ۱۸۲۳سیر نمی‌شوم ز تو نیست جز این گناه من غزل شمارهٔ ۱۸۲۴سیر نمی‌شوم ز تو ای مه جان فزای من غزل شمارهٔ ۱۸۲۵من طربم طرب منم زهره زند نوای من غزل شمارهٔ ۱۸۲۶هر کِی ز حور پرسدت، رخ بنما که «هم‌چنین»غزل شمارهٔ ۱۸۲۷دوش چه خورده‌ای دلا؟ راست بگو نهان مکن غزل شمارهٔ ۱۸۲۸باز نگار می کشد چون شتران مهار من غزل شمارهٔ ۱۸۲۹گفتم دوش عشق را ای تو قرین و یار من غزل شمارهٔ ۱۸۳۰تا تو حریف من شدی ای مه دلستان من غزل شمارهٔ ۱۸۳۱رازِ تو فاش می‌کنم صبر نماند بیش از این غزل شمارهٔ ۱۸۳۲مانده شده‌ست گوش من از پی انتظار آن غزل شمارهٔ ۱۸۳۳آمده‌ام به عذر تو ای طرب و قرار جان غزل شمارهٔ ۱۸۳۴عید نمای عید را ای تو هلال عید من غزل شمارهٔ ۱۸۳۵گرم درآ و دم مده ساقی بردبار من غزل شمارهٔ ۱۸۳۶باز بهار می کشد زندگی از بهار من غزل شمارهٔ ۱۸۳۷یا رب من بدانمی‌چیست مراد یار من غزل شمارهٔ ۱۸۳۸چند گریزی ای قمر هر طرفی ز کوی من غزل شمارهٔ ۱۸۳۹واقعه‌ای بدیده‌ام لایق لطف و آفرین غزل شمارهٔ ۱۸۴۰مطرب خوش نوای من عشق نواز همچنین غزل شمارهٔ ۱۸۴۱تا چه خیال بسته‌ای ای بت بدگمان من غزل شمارهٔ ۱۸۴۲چهره شرمگین تو بستد شرمگان من غزل شمارهٔ ۱۸۴۳دوش چه خورده‌ای دلا راست بگو نهان مکن غزل شمارهٔ ۱۸۴۴مرا در دل همی‌آید که من دل را کنم قربان غزل شمارهٔ ۱۸۴۵عدو توبه و صبرم مرا امروز ناگاهان غزل شمارهٔ ۱۸۴۶حرام است ای مسلمانان از این خانه برون رفتن غزل شمارهٔ ۱۸۴۷خرامان می‌روی در دل، چراغ‌افروز جان و تن غزل شمارهٔ ۱۸۴۸چه باشد پیشه عاشق به جز دیوانگی کردن غزل شمارهٔ ۱۸۴۹چرا کوشد مسلمان در مسلمان را فریبیدن غزل شمارهٔ ۱۸۵۰چراغ عالم افروزم نمی‌تابد چنین روشن غزل شمارهٔ ۱۸۵۱نشانی‌هاست در چشمش نشانش کن نشانش کن غزل شمارهٔ ۱۸۵۲چو آمد روی مه رویم کی باشم من که باشم من غزل شمارهٔ ۱۸۵۳چو افتم من ز عشق دل به پای دلربای من غزل شمارهٔ ۱۸۵۴چه دانی تو خراباتی که هست از شش جهت بیرون غزل شمارهٔ ۱۸۵۵چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون غزل شمارهٔ ۱۸۵۶مرا هر دم همی‌گویی که برگو قطعه شیرین غزل شمارهٔ ۱۸۵۷توقع دارم از لطف تو ای صدر نکوآیین غزل شمارهٔ ۱۸۵۸چو افتم من ز عشق دل به پای دلربای من غزل شمارهٔ ۱۸۵۹منم آن حلقه در گوش و نشسته گوش شمس الدین غزل شمارهٔ ۱۸۶۰الا ای باد شبگیرم بیار اخبار شمس الدین غزل شمارهٔ ۱۸۶۱ای قاعده مستان در همدگر افتادن غزل شمارهٔ ۱۸۶۲چون چنگ شدم جانا آن چنگ تو دروا کن غزل شمارهٔ ۱۸۶۳ای سنجق نصرالله وی مشعله یاسین غزل شمارهٔ ۱۸۶۴در پرده دل بنگر صد دختر آبستان غزل شمارهٔ ۱۸۶۵ای سرو و گل بستان بنگر به تهی دستان غزل شمارهٔ ۱۸۶۶ای کار من از تو زر ای سیمبر مستان غزل شمارهٔ ۱۸۶۷ای جانَک من چونی؟ یک بوسه به چند ای جان؟غزل شمارهٔ ۱۸۶۸دروازه هستی را جز ذوق مدان ای جان غزل شمارهٔ ۱۸۶۹رو مذهب عاشق را برعکس روش‌ها دان غزل شمارهٔ ۱۸۷۰ای نفس چو سگ آخر تا چند زنی دندان غزل شمارهٔ ۱۸۷۱دو چیز نخواهد بد در هر دو جهان می دان غزل شمارهٔ ۱۸۷۲ای در غم بیهوده رو کم ترکوا برخوان غزل شمارهٔ ۱۸۷۳دانی که کجا جویی ما را به گه جستن غزل شمارهٔ ۱۸۷۴از آتش روی خود اندر دلم آتش زن غزل شمارهٔ ۱۸۷۵ای یار مقامردل پیش آ و دمی کم زن غزل شمارهٔ ۱۸۷۶بی جا شو در وحدت در عین فنا جا کن غزل شمارهٔ ۱۸۷۷ای دل چو نمی‌گردد در شرح زبان من غزل شمارهٔ ۱۸۷۸من گوش کشان گشتم از لیلی و از مجنون غزل شمارهٔ ۱۸۷۹آرایش باغ آمد این روی چه روی است این غزل شمارهٔ ۱۸۸۰در زیر نقاب شب این زنگیکان را بین غزل شمارهٔ ۱۸۸۱از چشمه جان ره شد در خانه هر مسکین غزل شمارهٔ ۱۸۸۲آن کس که تو را بیند وانگه نظرش بر تن غزل شمارهٔ ۱۸۸۳بی او نتوان رفتن بی‌او نتوان گفتن غزل شمارهٔ ۱۸۸۴آن ساعد سیمین را در گردن ما افکن غزل شمارهٔ ۱۸۸۵ای سرده صد سودا دستار چنین می کن غزل شمارهٔ ۱۸۸۶نی نی به از این باید با دوست وفا کردن غزل شمارهٔ ۱۸۸۷گرت هست سر ما سر و ریش بجنبان غزل شمارهٔ ۱۸۸۸بیا بوسه به چند است از آن لعل مثمن غزل شمارهٔ ۱۸۸۹دل دل دل تو دل مرا مرنجان غزل شمارهٔ ۱۸۹۰با روی تو کفر است به معنی نگریدن غزل شمارهٔ ۱۸۹۱ما دست تو را خواجه بخواهیم کشیدن غزل شمارهٔ ۱۸۹۲هر شب که بود قاعده سفره نهادن غزل شمارهٔ ۱۸۹۳صد گوش نوم باز شد از راز شنودن غزل شمارهٔ ۱۸۹۴گر زانک ملولی ز من ای فتنه حوران غزل شمارهٔ ۱۸۹۵بفریفتیم دوش و پرندوش به دستان غزل شمارهٔ ۱۸۹۶نشاید از تو چندین جور کردن غزل شمارهٔ ۱۸۹۷در این دم همدمی آمد خمش کن غزل شمارهٔ ۱۸۹۸ندا آمد به جان از چرخ پروین غزل شمارهٔ ۱۸۹۹دل خون خواره را یک باره بستان غزل شمارهٔ ۱۹۰۰بیا ای مونس جان‌های مستان غزل شمارهٔ ۱۹۰۱ز زخم دف کفم بدرید ای جان غزل شمارهٔ ۱۹۰۲چرا منکر شدی ای میر کوران غزل شمارهٔ ۱۹۰۳شنیدی تو که خط آمد ز خاقان غزل شمارهٔ ۱۹۰۴کجا خواهی ز چنگ ما پریدن غزل شمارهٔ ۱۹۰۵اگر تو عاشقی غم را رها کن غزل شمارهٔ ۱۹۰۶تو نقد قلب را از زر برون کن غزل شمارهٔ ۱۹۰۷گر این جا حاضری سر همچنین کن غزل شمارهٔ ۱۹۰۸نتانی آمدن این راه با من غزل شمارهٔ ۱۹۰۹دل معشوق سوزیده است بر من غزل شمارهٔ ۱۹۱۰تو هر جزو جهان را بر گذر بین غزل شمارهٔ ۱۹۱۱تو را پندی دهم ای طالب دین غزل شمارهٔ ۱۹۱۲بیا ساقی می ما را بگردان غزل شمارهٔ ۱۹۱۳به باغ آییم فردا جمله یاران غزل شمارهٔ ۱۹۱۴اگر خواهی مرا می در هوا کن غزل شمارهٔ ۱۹۱۵برو ای دل به سوی دلبر من غزل شمارهٔ ۱۹۱۶برآ بر بام و اکنون ماه نو بین غزل شمارهٔ ۱۹۱۷چو بربندند ناگاهت زنخدان غزل شمارهٔ ۱۹۱۸فرود آ تو ز مرکب بار می‌بین غزل شمارهٔ ۱۹۱۹عشق است بر آسمان پریدن غزل شمارهٔ ۱۹۲۰دیر آمده‌ای مرو شتابان غزل شمارهٔ ۱۹۲۱ای ساقی و دستگیر مستان غزل شمارهٔ ۱۹۲۲ما شادتریم یا تو ای جان غزل شمارهٔ ۱۹۲۳ای روی مه تو شاد خندان غزل شمارهٔ ۱۹۲۴ای روی تو نوبهار خندان غزل شمارهٔ ۱۹۲۵بازآمد آستین فشانان غزل شمارهٔ ۱۹۲۶مال است و زر است مکسب تن غزل شمارهٔ ۱۹۲۷وقت آمد توبه را شکستن غزل شمارهٔ ۱۹۲۸ای دوست عتاب را رها کن غزل شمارهٔ ۱۹۲۹ای عربده کرده دوش با من غزل شمارهٔ ۱۹۳۰امروز تو خوشتری و یا من غزل شمارهٔ ۱۹۳۱عقل از کف عشق خورد افیون غزل شمارهٔ ۱۹۳۲ای دشمن عقل و جان شیرین غزل شمارهٔ ۱۹۳۳برخیز و صبوح را برنجان غزل شمارهٔ ۱۹۳۴از ما مرو ای چراغ روشن غزل شمارهٔ ۱۹۳۵دلبر بیگانه صورت مهر دارد در نهان غزل شمارهٔ ۱۹۳۶عاشقان نالان چو نای و عشق همچون نای زن غزل شمارهٔ ۱۹۳۷هر خوشی که فوت شد از تو مباش اندوهگین غزل شمارهٔ ۱۹۳۸نازنینی را رها کن با شهان نازنین غزل شمارهٔ ۱۹۳۹می پرد این مرغ دیگر در جنان عاشقان غزل شمارهٔ ۱۹۴۰ای ز تو مه پای کوبان وز تو زهره دف زنان غزل شمارهٔ ۱۹۴۱مهره‌ای از جان ربودم بی‌دهان و بی‌دهان غزل شمارهٔ ۱۹۴۲من ز گوش او بدزدم حلقه دیگر نهان غزل شمارهٔ ۱۹۴۳می گزید او آستین را شرمگین در آمدن غزل شمارهٔ ۱۹۴۴چون ببینی آفتاب از روی دلبر یاد کن غزل شمارهٔ ۱۹۴۵هر چه آن سرخوش کند بویی بود از یار من غزل شمارهٔ ۱۹۴۶کاشکی از غیر تو آگه نبودی جان من غزل شمارهٔ ۱۹۴۷سوی بیماران خود شد شاه مه رویان من غزل شمارهٔ ۱۹۴۸بانگ آید هر زمانی زین رواق آبگون غزل شمارهٔ ۱۹۴۹آنچ می آید ز وصفت این زمانم در دهن غزل شمارهٔ ۱۹۵۰بوی آن باغ و بهار و گلبن رعناست این غزل شمارهٔ ۱۹۵۱ای برادر تو چه مرغی خویشتن را بازبین غزل شمارهٔ ۱۹۵۲هست ما را هر زمانی از نگار راستین غزل شمارهٔ ۱۹۵۳هر صبوحی ارغنون‌ها را برنجان همچنین غزل شمارهٔ ۱۹۵۴عیش‌هاتان نوش بادا هر زمان ای عاشقان غزل شمارهٔ ۱۹۵۵ای زیان و ای زیان و ای زیان و ای زیان غزل شمارهٔ ۱۹۵۶سر فروکرد از فلک آن ماه روی سیمتن غزل شمارهٔ ۱۹۵۷هست عاقل هر زمانی در غم پیدا شدن غزل شمارهٔ ۱۹۵۸ساقیا چون مست گشتی خویش را بر من بزن غزل شمارهٔ ۱۹۵۹روی او فتوی دهد کز کعبه بر بتخانه زن غزل شمارهٔ ۱۹۶۰آفتابا بار دیگر خانه را پرنور کن غزل شمارهٔ ۱۹۶۱نوبهارا جان مایی جان‌ها را تازه کن غزل شمارهٔ ۱۹۶۲یار خود را خواب دیدم ای برادر دوش من غزل شمارهٔ ۱۹۶۳پرده بردار ای حیات جان و جان افزای من غزل شمارهٔ ۱۹۶۴شمس دین بر یوسفان و نازنینان نازنین غزل شمارهٔ ۱۹۶۵در میان ظلمت جان تو نور چیست آن غزل شمارهٔ ۱۹۶۶جام پر کن ساقیا آتش بزن اندر غمان غزل شمارهٔ ۱۹۶۷ای تو را گردن زده آن تسخرت بر گرد نان غزل شمارهٔ ۱۹۶۸ای دل من در هوایت همچو آب و ماهیان غزل شمارهٔ ۱۹۶۹از بدی‌ها آن چه گویم هست قصدم خویشتن غزل شمارهٔ ۱۹۷۰مطربا بردار چنگ و لحن موسیقار زن غزل شمارهٔ ۱۹۷۱از دخول هر غری افسرده‌ای در کار من غزل شمارهٔ ۱۹۷۲عاشقا دو چشم بگشا چارجو در خود ببین غزل شمارهٔ ۱۹۷۳موی بر سر شد سپید و روی من بگرفت چین غزل شمارهٔ ۱۹۷۴ای چراغ آسمان و رحمت حق بر زمین غزل شمارهٔ ۱۹۷۵عشق شمس الدین است یا نور کف موسی است آن غزل شمارهٔ ۱۹۷۶عشق شمس حق و دین کان گوهر کانی است آن غزل شمارهٔ ۱۹۷۷در ستایش‌های شمس الدین نباشم مفتتن غزل شمارهٔ ۱۹۷۸ایها الساقی ادر کأس الحمیا نصف من غزل شمارهٔ ۱۹۷۹عاشقان را مژده‌ای از سرفراز راستین غزل شمارهٔ ۱۹۸۰یارکان رقصی کنید اندر غمم خوشتر از این غزل شمارهٔ ۱۹۸۱مطربا نرمک بزن تا روح بازآید به تن غزل شمارهٔ ۱۹۸۲گلسن بنده ستایک غرضم یق اشد رسن غزل شمارهٔ ۱۹۸۳به خدا میل ندارم نه به چرب و نه به شیرین غزل شمارهٔ ۱۹۸۴بده آن مرد ترش را قدحی ای شه شیرین غزل شمارهٔ ۱۹۸۵صنما بیار باده بنشان خمار مستان غزل شمارهٔ ۱۹۸۶صنما به چشم شوخت که به چشم اشارتی کن غزل شمارهٔ ۱۹۸۷هله نیم مست گشتم قدحی دگر مدد کن غزل شمارهٔ ۱۹۸۸چه شکر داد عجب یوسف خوبی به لبان غزل شمارهٔ ۱۹۸۹جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن غزل شمارهٔ ۱۹۹۰جان حیوان که ندیده است به جز کاه و عطن غزل شمارهٔ ۱۹۹۱همه خوردند و بخفتند و تهی گشت وطن غزل شمارهٔ ۱۹۹۲خوی با ما کن و با بی‌خبران خوی مکن غزل شمارهٔ ۱۹۹۳هیچ باشد که رسد آن شکر و پسته من غزل شمارهٔ ۱۹۹۴بشنو از بوالهوسان قصه میر عسسان غزل شمارهٔ ۱۹۹۵اینک آن انجم روشن که فلک چاکرشان غزل شمارهٔ ۱۹۹۶چون خیال تو درآید به دلم رقص کنان غزل شمارهٔ ۱۹۹۷هر که را گشت سر از غایت برگردیدن غزل شمارهٔ ۱۹۹۸به خدا گل ز تو آموخت شکر خندیدن غزل شمارهٔ ۱۹۹۹مکن ای دوست ز جور این دلم آواره مکن غزل شمارهٔ ۲۰۰۰ای ز هجران تو مردن طرب و راحت من غزل شمارهٔ ۲۰۰۱دم ده و عشوه ده ای دلبر سیمین بر من غزل شمارهٔ ۲۰۰۲تو سبب سازی و دانایی آن سلطان بین غزل شمارهٔ ۲۰۰۳همه خوردند و بخفتند و تهی گشت وطن غزل شمارهٔ ۲۰۰۴شیرمردا تو چه ترسی ز سگ لاغرشان غزل شمارهٔ ۲۰۰۵چه نشستی دور چون بیگانگان غزل شمارهٔ ۲۰۰۶هر کجا که پا نهی ای جان من غزل شمارهٔ ۲۰۰۷شاه ما باری برای کاهلان غزل شمارهٔ ۲۰۰۸می بده ای ساقی آخرزمان غزل شمارهٔ ۲۰۰۹نک بهاران شد صلا ای لولیان غزل شمارهٔ ۲۰۱۰بشنو از دل نکته‌های بی‌سخن غزل شمارهٔ ۲۰۱۱جان جان‌هایی تو جان را برشکن غزل شمارهٔ ۲۰۱۲ای دلارام من و ای دل شکن غزل شمارهٔ ۲۰۱۳ساقیا برخیز و می در جام کن غزل شمارهٔ ۲۰۱۴راز چون با من نگوید یار من غزل شمارهٔ ۲۰۱۵فقر را در خواب دیدم دوش من غزل شمارهٔ ۲۰۱۶جان من جان تو جانت جان من غزل شمارهٔ ۲۰۱۷آمد آمد در میان خوب ختن غزل شمارهٔ ۲۰۱۸مرغ خانه با هما پروا مکن غزل شمارهٔ ۲۰۱۹ای ببرده دل تو قصد جان مکن غزل شمارهٔ ۲۰۲۰ای خدا این وصل را هجران مکن غزل شمارهٔ ۲۰۲۱صبحدم شد زود برخیز ای جوان غزل شمارهٔ ۲۰۲۲ای زیان و ای زیان و ای زیان غزل شمارهٔ ۲۰۲۳رو قرار از دل مستان بستان غزل شمارهٔ ۲۰۲۴مات خود را صنما مات مکن غزل شمارهٔ ۲۰۲۵ای به انکار سوی ما نگران غزل شمارهٔ ۲۰۲۶به شکرخنده ببردی دل من غزل شمارهٔ ۲۰۲۷ای امتان باطل بر نان زنید بر نان غزل شمارهٔ ۲۰۲۸گرچه بسی نشستم در نار تا به گردن غزل شمارهٔ ۲۰۲۹ای مرغ آسمانی آمد گه پریدن غزل شمارهٔ ۲۰۳۰گفتی مرا که چونی در روی ما نظر کن غزل شمارهٔ ۲۰۳۱ای محو راه گشته از محو هم سفر کن غزل شمارهٔ ۲۰۳۲من از کی باک دارم خاصه که یار با من غزل شمارهٔ ۲۰۳۳جانا نخست ما را مرد مدام گردان غزل شمارهٔ ۲۰۳۴ای دل ز شاه حوران یا قبله صبوران غزل شمارهٔ ۲۰۳۵آن خوب را طلب کن اندر میان حوران غزل شمارهٔ ۲۰۳۶امروز سرکشان را عشقت ز جلوه کردن غزل شمارهٔ ۲۰۳۷چون جان تو می‌ستانی چون شکر است مردن غزل شمارهٔ ۲۰۳۸از زنگ لشکر آمد بر قلب لشکرش زن غزل شمارهٔ ۲۰۳۹رو سر بِنِه به بالین، تنها مرا رها کن غزل شمارهٔ ۲۰۴۰روز است ای دو دیده در روزنم نظر کن غزل شمارهٔ ۲۰۴۱پروانه شد در آتش گفتا که همچنین کن غزل شمارهٔ ۲۰۴۲ای سنگ دل تو جان را دریای پرگهر کن غزل شمارهٔ ۲۰۴۳دیدی چه گفت بهمن هیزم بنه چو خرمن غزل شمارهٔ ۲۰۴۴جانا بیار باده و بختم بلند کن غزل شمارهٔ ۲۰۴۵تو آب روشنی تو در این آب گل مکن غزل شمارهٔ ۲۰۴۶مستی و عاشقی و جوانی و جنس این غزل شمارهٔ ۲۰۴۷می‌آیدم ز رنگ تو ای یار بوی آن غزل شمارهٔ ۲۰۴۸آن کیست ای خدای؟ که از این دام ِ خامُشان غزل شمارهٔ ۲۰۴۹ای دم به دم مصور جان از درون تن غزل شمارهٔ ۲۰۵۰جانا بیار باده و بختم تمام کن غزل شمارهٔ ۲۰۵۱می‌بینمت که عزم جفا می‌کنی مکن غزل شمارهٔ ۲۰۵۲ای آنک از میانه کران می‌کنی مکن غزل شمارهٔ ۲۰۵۳با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین غزل شمارهٔ ۲۰۵۴بشنیده‌ام که عزم سفر می‌کنی مکن غزل شمارهٔ ۲۰۵۵مست شدی عاقبت آمدی اندر میان غزل شمارهٔ ۲۰۵۶خواجه غلط کرده‌ای در روشِ یار من غزل شمارهٔ ۲۰۵۷یار شو و یار بین دل شو و دلدار بین غزل شمارهٔ ۲۰۵۸با رُخِ چون مشعله بر دَرِ ما کیست آن غزل شمارهٔ ۲۰۵۹گفت لَبَم ناگهان نامِ گل و گلسِتان غزل شمارهٔ ۲۰۶۰یک غزل آغاز کن بر صفتِ حاضران غزل شمارهٔ ۲۰۶۱بوسه بده خویش را ای صنم سیمتن غزل شمارهٔ ۲۰۶۲سیر نشد چشم و دل از نظر شاه من غزل شمارهٔ ۲۰۶۳ای رخ خندان تو مایه صد گلستان غزل شمارهٔ ۲۰۶۴باز فروریخت عشق از در و دیوار من غزل شمارهٔ ۲۰۶۵باز درآمد ز راه فتنه برانگیز من غزل شمارهٔ ۲۰۶۶باز برآمد ز کوه خسرو شیرین من غزل شمارهٔ ۲۰۶۷ای هوس عشق تو کرده جهان را زبون غزل شمارهٔ ۲۰۶۸باز شکستند خلق سلسله یا مسلمین غزل شمارهٔ ۲۰۶۹بیش مکن همچنان خانه درآ همچنین غزل شمارهٔ ۲۰۷۰یا تو ترش کرده رو! مایه ده شکّران غزل شمارهٔ ۲۰۷۱هر چه کنی تو کرده من دان غزل شمارهٔ ۲۰۷۲جفای تلخ تو گوهر کند مرا ای جان غزل شمارهٔ ۲۰۷۳دلا تو شهد منه در دهان رنجوران غزل شمارهٔ ۲۰۷۴مکن مکن که روا نیست بی‌گنه کشتن غزل شمارهٔ ۲۰۷۵توی که بدرقه باشی گهی گهی رهزن غزل شمارهٔ ۲۰۷۶به جان تو که از این دلشده کرانه مکن غزل شمارهٔ ۲۰۷۷به من نگر به دو رخسار زعفرانی من غزل شمارهٔ ۲۰۷۸چهار روز ببودم به پیش تو مهمان غزل شمارهٔ ۲۰۷۹مقام ناز نداری برو تو ناز مکن غزل شمارهٔ ۲۰۸۰چهار شعر بگفتم بگفت نی به از این غزل شمارهٔ ۲۰۸۱نعیم تو نه از آن است که سیر گردد جان غزل شمارهٔ ۲۰۸۲برای چشم تو صد چشم بد توان دیدن غزل شمارهٔ ۲۰۸۳اگر سزای لب تو نبود گفته من غزل شمارهٔ ۲۰۸۴بیا بیا که ز هجرت نه عقل ماند نه دین غزل شمارهٔ ۲۰۸۵به صلح آمد آن ترک تند عربده کن غزل شمارهٔ ۲۰۸۶من کجا بودم عجب بی‌تو این چندین زمان غزل شمارهٔ ۲۰۸۷بگویم مثالی از این عشق سوزان غزل شمارهٔ ۲۰۸۸ببردی دلم را بدادی به زاغان غزل شمارهٔ ۲۰۸۹تنت زین جهان است و دل زان جهان غزل شمارهٔ ۲۰۹۰به پیش آر سغراق گلگون من غزل شمارهٔ ۲۰۹۱ای هفت دریا گوهر عطا کن غزل شمارهٔ ۲۰۹۲آن دلبر من آمد بر من غزل شمارهٔ ۲۰۹۳تازه شد از او باغ و بر من غزل شمارهٔ ۲۰۹۴یک قوصره پر دارم ز سخن غزل شمارهٔ ۲۰۹۵با من صنما دل یک دله کن غزل شمارهٔ ۲۰۹۶گر تنگ بدی این سینه من غزل شمارهٔ ۲۰۹۷چون دل جانا بنشین بنشین غزل شمارهٔ ۲۰۹۸شب محنت که بد طبیب و تو افکار یاد کن غزل شمارهٔ ۲۰۹۹چند نظاره جهان کردن غزل شمارهٔ ۲۱۰۰چند بوسه وظیفه تعیین کن غزل شمارهٔ ۲۱۰۱سیر گشتم ز نازهای خسان غزل شمارهٔ ۲۱۰۲چیست با عشق آشنا بودن غزل شمارهٔ ۲۱۰۳گرچه اندر فغان و نالیدن غزل شمارهٔ ۲۱۰۴شب که جهان است پر از لولیان غزل شمارهٔ ۲۱۰۵ساقی من خیزد بی‌گفت من غزل شمارهٔ ۲۱۰۶مست رسید آن بت بی‌باک من غزل شمارهٔ ۲۱۰۷جان منی، جان منی، جان من غزل شمارهٔ ۲۱۰۸می‌نروم هیچ از این خانه من غزل شمارهٔ ۲۱۰۹ای تو پناه همه روز محن غزل شمارهٔ ۲۱۱۰بانگ برآمد ز خرابات من غزل شمارهٔ ۲۱۱۱بانگ برآمد ز خرابات من غزل شمارهٔ ۲۱۱۲ظلمت شب پرتو ظلمات من غزل شمارهٔ ۲۱۱۳ای تو چو خورشید و شه خاص من غزل شمارهٔ ۲۱۱۴بانگ برآمد ز دل و جان من غزل شمارهٔ ۲۱۱۵بازرسید آن بت زیبای من غزل شمارهٔ ۲۱۱۶آمده‌ای بی‌گه خامش مشین غزل شمارهٔ ۲۱۱۷پیشتر آ ای صنم شنگ من غزل شمارهٔ ۲۱۱۸می تلخی که تلخی‌ها بدو گردد همه شیرین غزل شمارهٔ ۲۱۱۹اگر امروز دلدارم درآید همچو دی خندان غزل شمارهٔ ۲۱۲۰دگرباره چو مه کردیم خرمن غزل شمارهٔ ۲۱۲۱افندس مسین کاغا یومیندن غزل شمارهٔ ۲۱۲۲کیف اتوب یا اخی من سکر کارجوان غزل شمارهٔ ۲۱۲۳العشق یقول لی تزین غزل شمارهٔ ۲۱۲۴ایا بدر الدجی بل انت احسن غزل شمارهٔ ۲۱۲۵اطیب الاسفار عندی انتقالی من مکان غزل شمارهٔ ۲۱۲۶اطیب الاعمار عمر فی طریق العاشقین غزل شمارهٔ ۲۱۲۷یا صغیر السن یا رطب البدن غزل شمارهٔ ۲۱۲۸ابشر ثم ابشر یا مؤتمن غزل شمارهٔ ۲۱۲۹نَحْنُ إِلَیٰ سَیِّدِنَا رَاجِعُون غزل شمارهٔ ۲۱۳۰ای عاشقان ای عاشقان آن کس که بیند روی او غزل شمارهٔ ۲۱۳۱حیلت رها کن عاشقا؛ دیوانه شو، دیوانه شو.غزل شمارهٔ ۲۱۳۲مستی ببینی رازدان می‌دانک باشد مست او غزل شمارهٔ ۲۱۳۳بیدار شو بیدار شو هین رفت شب بیدار شو غزل شمارهٔ ۲۱۳۴نبود چنین مه در جهان ای دل همین جا لنگ شو غزل شمارهٔ ۲۱۳۵ای شعشعه نور فلق در قبه مینای تو غزل شمارهٔ ۲۱۳۶ساقی اگر کم شد میت دستار ما بستان گرو غزل شمارهٔ ۲۱۳۷آن کون خر کز حاسدی عیسی بود تشویش او غزل شمارهٔ ۲۱۳۸ای عشق تو موزونتری یا باغ و سیبستان تو غزل شمارهٔ ۲۱۳۹والله ملولم من کنون از جام و سغراق و کدو غزل شمارهٔ ۲۱۴۰دل دی خراب و مست و خوش هر سو همی‌افتاد از او غزل شمارهٔ ۲۱۴۱ای تن و جان بنده او بند شکرخنده او غزل شمارهٔ ۲۱۴۲چون بجهد خنده ز من خنده نهان دارم از او غزل شمارهٔ ۲۱۴۳روشنی خانه تویی خانه بمگذار و مرو غزل شمارهٔ ۲۱۴۴کار جهان هر چه شود کار تو کو بار تو کو غزل شمارهٔ ۲۱۴۵شب شد ای خواجه ز کی آخر آن یار تو کو غزل شمارهٔ ۲۱۴۶ای شکران ای شکران کان شکر دارم از او غزل شمارهٔ ۲۱۴۷چیست که هر دمی چنین می‌کشدم به سوی او غزل شمارهٔ ۲۱۴۸جان و سر تو ای پسر نیست کسی به پای تو غزل شمارهٔ ۲۱۴۹ای تو خموش پرسخن چیست خبر بیا بگو غزل شمارهٔ ۲۱۵۰عید نمی‌دهد فرح بی‌نظر هلال تو غزل شمارهٔ ۲۱۵۱در سفر هوای تو بی‌خبرم به جان تو غزل شمارهٔ ۲۱۵۲سخت خوش است چشم تو و آن رخ گلفشان تو غزل شمارهٔ ۲۱۵۳ای تو امان هر بلا، ما همه در امان تو غزل شمارهٔ ۲۱۵۴هین کژ و راست می‌روی باز چه خورده‌ای بگو غزل شمارهٔ ۲۱۵۵کی ز جهان برون شود جزو جهان هله بگو غزل شمارهٔ ۲۱۵۶سیمبرا ز سیم تو سیمبرم به جان تو غزل شمارهٔ ۲۱۵۷سنگ شکاف می‌کند در هوس لقای تو غزل شمارهٔ ۲۱۵۸من که ستیزه روترم در طلب لقای تو غزل شمارهٔ ۲۱۵۹باده چو هست ای صنم بازمگیر و نی مگو غزل شمارهٔ ۲۱۶۰ندیدم در جهان کس را که تا سر پر نبوده‌ست او غزل شمارهٔ ۲۱۶۱اگر نه عاشق اویم چه می‌پویم به کوی او غزل شمارهٔ ۲۱۶۲دگرباره بشوریدم بدان سانم به جان تو غزل شمارهٔ ۲۱۶۳چو شیرینتر نمود ای جان مها شور و بلای تو غزل شمارهٔ ۲۱۶۴اگر بگذشت روز ای جان به شب مهمان مستان شو غزل شمارهٔ ۲۱۶۵فقیر است او فقیر است او فقیر ابن الفقیر است او غزل شمارهٔ ۲۱۶۶دگرباره بشوریدم بدان سانم به جان تو غزل شمارهٔ ۲۱۶۷دل آتش پذیر از توست برق و سنگ و آهن تو غزل شمارهٔ ۲۱۶۸نمی‌گفتی مرا روزی که ما را یار غاری تو غزل شمارهٔ ۲۱۶۹ز مکر حق مباش ایمن اگر صد بخت بینی تو غزل شمارهٔ ۲۱۷۰هر شش جهتم ای جان منقوش جمال تو غزل شمارهٔ ۲۱۷۱گشته‌ست طپان جانم ای جان و جهان برگو غزل شمارهٔ ۲۱۷۲هم آگه و هم ناگه مهمان من آمد او غزل شمارهٔ ۲۱۷۳چنگ خردم بگسل تاری من و تاری تو غزل شمارهٔ ۲۱۷۴ای یار قلندردل دلتنگ چرایی تو غزل شمارهٔ ۲۱۷۵در خشکی ما بنگر وآن پرده تر برگو غزل شمارهٔ ۲۱۷۶آن دلبر عیار جگرخواره ما کو غزل شمارهٔ ۲۱۷۷خزان عاشقان را نوبهار او غزل شمارهٔ ۲۱۷۸تو کمترخواره‌ای هشیار می‌رو غزل شمارهٔ ۲۱۷۹تو جام عشق را بستان و می‌رو غزل شمارهٔ ۲۱۸۰از این پستی به سوی آسمان شو غزل شمارهٔ ۲۱۸۱دل و جان را طربگاه و مقام او غزل شمارهٔ ۲۱۸۲به پیشت نام جان گویم زهی رو غزل شمارهٔ ۲۱۸۳به پیشت نام جان گویم زهی رو غزل شمارهٔ ۲۱۸۴بیا ای رونق گلزار از این سو غزل شمارهٔ ۲۱۸۵چو بگشادم نظر از شیوه تو غزل شمارهٔ ۲۱۸۶خداوندا چو تو صاحب قران کو غزل شمارهٔ ۲۱۸۷گران جانی مکن ای یار برگو غزل شمارهٔ ۲۱۸۸در این رقص و در این های و در این هو غزل شمارهٔ ۲۱۸۹بازم صنما چه می‌فریبی تو غزل شمارهٔ ۲۱۹۰دیدی که چه کرد آن پری رو غزل شمارهٔ ۲۱۹۱ای رونق نوبهار برگو غزل شمارهٔ ۲۱۹۲ای عارف خوش کلام برگو غزل شمارهٔ ۲۱۹۳ای صید رخ تو شیر و آهو غزل شمارهٔ ۲۱۹۴آن وعده که کرده‌ای مرا کو غزل شمارهٔ ۲۱۹۵خوش خرامان می‌روی ای جان جان بی‌من مرو غزل شمارهٔ ۲۱۹۶از حلاوت‌ها که هست از خشم و از دشنام او غزل شمارهٔ ۲۱۹۷ای خراب اسرارم از اسرار تو اسرار تو غزل شمارهٔ ۲۱۹۸جمله خشم از کبر خیزد از تکبر پاک شو غزل شمارهٔ ۲۱۹۹ای سنایی عاشقان را درد باید درد کو غزل شمارهٔ ۲۲۰۰ای صبا بادی که داری در سر از یاری بگو غزل شمارهٔ ۲۲۰۱در گذر آمد خیالش گفت جان این است او غزل شمارهٔ ۲۲۰۲ای جهان برهم زده سودای تو سودای تو غزل شمارهٔ ۲۲۰۳جسم و جان با خود نخواهم خانه خمار کو غزل شمارهٔ ۲۲۰۴عاشقی بر من پریشانت کنم نیکو شنو غزل شمارهٔ ۲۲۰۵دوش خوابی دیده‌ام خود عاشقان را خواب کو غزل شمارهٔ ۲۲۰۶ای برادر عاشقی را درد باید درد کو غزل شمارهٔ ۲۲۰۷در خلاصه عشق آخر شیوه اسلام کو غزل شمارهٔ ۲۲۰۸ناله ای کن عاشقانه درد محرومی بگو غزل شمارهٔ ۲۲۰۹ای ز رویت تافته در هر زمانی نور نو غزل شمارهٔ ۲۲۱۰طرب اندر طرب است او که در عقل شکست او غزل شمارهٔ ۲۲۱۱ز من و تو شرری زاد در این دل ز چنان رو غزل شمارهٔ ۲۲۱۲تو بمال گوش بربط که عظیم کاهل است او غزل شمارهٔ ۲۲۱۳خنک آن جان که رود مست و خرامان بر او غزل شمارهٔ ۲۲۱۴خنک آن دم که نشینیم در ایوان، من و تو غزل شمارهٔ ۲۲۱۵گر رَود دیده و عقل و خرد و جان، تو مرو غزل شمارهٔ ۲۲۱۶تن مزن ای پسر خوش دم خوش کام بگو غزل شمارهٔ ۲۲۱۷چهرهٔ زرد مرا بین و مرا هیچ مگو غزل شمارهٔ ۲۲۱۸همه خوردند و برفتند و بماندم من و تو غزل شمارهٔ ۲۲۱۹من غلام قمرم، غَیر قمر، هیچ مگو غزل شمارهٔ ۲۲۲۰هله ای شاه مپیچان سر و دستار مرو غزل شمارهٔ ۲۲۲۱سر و پا گم کند آن کس که شود دلخوش از او غزل شمارهٔ ۲۲۲۲سر عثمان تو مست است بر او ریز کدو غزل شمارهٔ ۲۲۲۳ای همه سرگشتگان مهمان تو غزل شمارهٔ ۲۲۲۴ای بمرده هر چه جان در پای او غزل شمارهٔ ۲۲۲۵شکر ایزد را که دیدم روی تو غزل شمارهٔ ۲۲۲۶ای بکرده رخت عشاقان گرو غزل شمارهٔ ۲۲۲۷مطربا اسرار ما را بازگو غزل شمارهٔ ۲۲۲۸جان ما را هر نفس بستان نو غزل شمارهٔ ۲۲۲۹ای غذای جان مستم نام تو غزل شمارهٔ ۲۲۳۰صوفیانیم آمده در کوی تو غزل شمارهٔ ۲۲۳۱می‌دوید از هر طرف در جست و جو غزل شمارهٔ ۲۲۳۲به حریفان بنشین خواب مرو غزل شمارهٔ ۲۲۳۳ای ترک ماه چهره چه گردد که صبح تو غزل شمارهٔ ۲۲۳۴ای دیده من جمال خود اندر جمال تو غزل شمارهٔ ۲۲۳۵آمد خیال آن رخ چون گلستان تو غزل شمارهٔ ۲۲۳۶جانا توی کلیم و منم چون عصای تو غزل شمارهٔ ۲۲۳۷این ترک ماجرا ز دو حکمت برون نبو غزل شمارهٔ ۲۲۳۸ای کرده چهره تو چو گلنار شرم تو غزل شمارهٔ ۲۲۳۹رفتم به کوی خواجه و گفتم که خواجه کو غزل شمارهٔ ۲۲۴۰ننشیند آتشم چو ز حق خاست آرزو غزل شمارهٔ ۲۲۴۱هان، ای جمال دلبر، ای شاد وقت تو غزل شمارهٔ ۲۲۴۲تا که درآمد به باغ چهره گلنار تو غزل شمارهٔ ۲۲۴۳آینهٔ جان شده چهرهٔ تابان تو غزل شمارهٔ ۲۲۴۴سیر نیم سیر نی از لب خندان تو غزل شمارهٔ ۲۲۴۵مطرب مهتاب رو آنچ شنیدی بگو غزل شمارهٔ ۲۲۴۶ای سر مردان برگو برگو غزل شمارهٔ ۲۲۴۷مرا اگر تو نیابی به پیش یار بجو غزل شمارهٔ ۲۲۴۸من آن نی‌ام که بگویم حدیث نعمت او غزل شمارهٔ ۲۲۴۹به وقت خواب بگیری مرا که هین برگو غزل شمارهٔ ۲۲۵۰هزار بار کشیده‌ست عشق‌ِ کافرخو غزل شمارهٔ ۲۲۵۱چو از سر بگیرم بود سرور او غزل شمارهٔ ۲۲۵۲بی‌دل شده‌ام بهر دل تو غزل شمارهٔ ۲۲۵۳نور دل ما روی خوش تو غزل شمارهٔ ۲۲۵۴دل من دل من دل من بر تو غزل شمارهٔ ۲۲۵۵بنشسته به گوشه‌ای دو سه مست ترانه گو غزل شمارهٔ ۲۲۵۶به قرار تو او رسد که بود بی‌قرار تو غزل شمارهٔ ۲۲۵۷قلم از عشق بشکند چو نویسد نشان تو غزل شمارهٔ ۲۲۵۸هله ای طالب سمو بگداز از غمش چو مو غزل شمارهٔ ۲۲۵۹هله طبل وفا بزن که بیامد اوان تو غزل شمارهٔ ۲۲۶۰طیب الله عیشکم لا وحش الله منکم غزل شمارهٔ ۲۲۶۱بوقلمون چند از انکار تو غزل شمارهٔ ۲۲۶۲پرده بگردان و بزن ساز نو غزل شمارهٔ ۲۲۶۳یا قمرا لوعه للقمرین سکن غزل شمارهٔ ۲۲۶۴بوسیسی افندیمو هم محسن و هم مه رو غزل شمارهٔ ۲۲۶۵الیوم من الوصل نسیم و سعود غزل شمارهٔ ۲۲۶۶بگردان ساقی مه روی جام غزل شمارهٔ ۲۲۶۷هم صدوا هم عتبوا عتابا ما له سبب غزل شمارهٔ ۲۲۶۸یا عاشقین المقصد سیحوا الی ما ترشدوا غزل شمارهٔ ۲۲۶۹الا یا ساقیا انی لظمن و مشتاق غزل شمارهٔ ۲۲۷۰ابناء ربیعنا تعالوا غزل شمارهٔ ۲۲۷۱جود الشموس علی الوری اشراق غزل شمارهٔ ۲۲۷۲حداء البشیر بشارة یا جار غزل شمارهٔ ۲۲۷۳امسی و اصبح بالجوی اتعذب غزل شمارهٔ ۲۲۷۴مررت بدر فی هواه بحار غزل شمارهٔ ۲۲۷۵امروز مستان را نگر در مست ما آویخته غزل شمارهٔ ۲۲۷۶ای جبرئیل از عشق تو اندر سما پا کوفته غزل شمارهٔ ۲۲۷۷یک چند رندند این طرف در ظل دل پنهان شده غزل شمارهٔ ۲۲۷۸این کیست این این کیست این شیرین و زیبا آمده غزل شمارهٔ ۲۲۷۹این کیست این این کیست این در حلقه ناگاه آمده غزل شمارهٔ ۲۲۸۰ای عاشقان ای عاشقان دیوانه‌ام کو سلسله غزل شمارهٔ ۲۲۸۱ای از تو خاکی تن شده تن فکرت و گفتن شده غزل شمارهٔ ۲۲۸۲ای جان و دل از عشق تو در بزم تو پا کوفته غزل شمارهٔ ۲۲۸۳ساقی فرخ رخ من جام چو گلنار بده غزل شمارهٔ ۲۲۸۴باده بده باد مده وز خودمان یاد مده غزل شمارهٔ ۲۲۸۵یا رجلا حصیده مجبنه و مبخله غزل شمارهٔ ۲۲۸۶ای تو برای آبرو آب حیات ریخته غزل شمارهٔ ۲۲۸۷آمد یار و بر کفش جام میی چو مشعله غزل شمارهٔ ۲۲۸۸شحنه عشق می‌کشد از دو جهان مصادره غزل شمارهٔ ۲۲۸۹دایم پیش خود نهی آینه را هرآینه غزل شمارهٔ ۲۲۹۰کجا شد عهد و پیمانی که کردی دوش با بنده غزل شمارهٔ ۲۲۹۱بر آنم کز دل و دیده شوم بیزار یک باره غزل شمارهٔ ۲۲۹۲به لاله دوش نسرین گفت برخیزیم مستانه غزل شمارهٔ ۲۲۹۳یکی ماهی همی‌بینم برون از دیده در دیده غزل شمارهٔ ۲۲۹۴ز بردابرد عشق او چو بشنید این دل پاره غزل شمارهٔ ۲۲۹۵سراندازان همی‌آیی نگارین جگرخواره غزل شمارهٔ ۲۲۹۶مرا گویی که چونی تو لطیف و لمتر و تازه غزل شمارهٔ ۲۲۹۷چو در دل پای بنهادی بشد از دست اندیشه غزل شمارهٔ ۲۲۹۸زهی بزم خداوندی زهی می‌های شاهانه غزل شمارهٔ ۲۲۹۹سراندازان همی‌آیی ز راه سینه در دیده غزل شمارهٔ ۲۳۰۰با زر غم و بی‌زر غم آخر غم با زر به غزل شمارهٔ ۲۳۰۱من سرخوش و تو دلخوش غم بی‌دل و بی‌سر به غزل شمارهٔ ۲۳۰۲هشیار شدم ساقی دستار به من واده غزل شمارهٔ ۲۳۰۳ناگاه درافتادم زان قصر و سراپرده غزل شمارهٔ ۲۳۰۴هر روز پری زادی از سوی سراپرده غزل شمارهٔ ۲۳۰۵کی باشد من با تو باده به گرو خورده غزل شمارهٔ ۲۳۰۶ناموس مکن پیش آ ای عاشق بیچاره غزل شمارهٔ ۲۳۰۷بربند دهان از نان کآمد شکر روزه غزل شمارهٔ ۲۳۰۸یا رب چه کس است آن مه یا رب چه کس است آن مه غزل شمارهٔ ۲۳۰۹من بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟غزل شمارهٔ ۲۳۱۰ای غایب از این محضر از مات سلام الله غزل شمارهٔ ۲۳۱۱از انبهی ماهی دریا به نهان گشته غزل شمارهٔ ۲۳۱۲دیدم رخ ترسا را با ما چو گل اشکفته غزل شمارهٔ ۲۳۱۳ای جان تو جانم را از خویش خبر کرده غزل شمارهٔ ۲۳۱۴ای روی تو رویم را چون روی قمر کرده غزل شمارهٔ ۲۳۱۵دل دست به یک کاسه با شهره صنم کرده غزل شمارهٔ ۲۳۱۶امروز بت خندان می‌بخش کند خنده غزل شمارهٔ ۲۳۱۷ای خاک کف پایت رشک فلکی بوده غزل شمارهٔ ۲۳۱۸مستی ده و هستی ده ای غمزه خماره غزل شمارهٔ ۲۳۱۹آن یار غریب من آمد به سوی خانه غزل شمارهٔ ۲۳۲۰بی‌برگی بستان بین کآمد دی دیوانه غزل شمارهٔ ۲۳۲۱ای دل به کجایی تو آگاه هیی یا نه غزل شمارهٔ ۲۳۲۲هر روز فقیران را هم عید و هم آدینه غزل شمارهٔ ۲۳۲۳ای دل تو بگو هستم چون ماهی بر تابه غزل شمارهٔ ۲۳۲۴روزی تو مرا بینی میخانه درافتاده غزل شمارهٔ ۲۳۲۵امروز من و باده و آن یار پری زاده غزل شمارهٔ ۲۳۲۶ای بر سر بازاری دستار چنان کرده غزل شمارهٔ ۲۳۲۷ای جنبش هر شاخی از لون دگر میوه غزل شمارهٔ ۲۳۲۸چون عزم سفر کردی فی لطف امان الله غزل شمارهٔ ۲۳۲۹هر موی من از عشقت بیت و غزلی گشته غزل شمارهٔ ۲۳۳۰آن عشق جگرخواره کز خون شود او فربه غزل شمارهٔ ۲۳۳۱ای دلبر بی‌صورت صورتگر ساده غزل شمارهٔ ۲۳۳۲ای آنک تو را ما ز همه کون گزیده غزل شمارهٔ ۲۳۳۳این کیست چنین مست ز خمار رسیده غزل شمارهٔ ۲۳۳۴ای طبل رحیل از طرف چرخ شنیده غزل شمارهٔ ۲۳۳۵رندان همه جمعند در این دیر مغانه غزل شمارهٔ ۲۳۳۶این نیم شبان کیست چو مهتاب رسیده غزل شمارهٔ ۲۳۳۷هلا ساقی بیا ساغر مرا ده غزل شمارهٔ ۲۳۳۸بیا دل بر دل پردرد من نه غزل شمارهٔ ۲۳۳۹ایا گم گشتگان راه و بیراه غزل شمارهٔ ۲۳۴۰چنین می‌زن دو دستک تا سحرگاه غزل شمارهٔ ۲۳۴۱سماع آمد هلا ای یار برجه غزل شمارهٔ ۲۳۴۲خدایا مطربان را انگبین ده غزل شمارهٔ ۲۳۴۳ایا خورشید بر گردون سواره غزل شمارهٔ ۲۳۴۴مبارک باد آمد ماه روزه غزل شمارهٔ ۲۳۴۵چو بی‌گاه است و باران خانه خانه غزل شمارهٔ ۲۳۴۶مکن راز مرا ای جان فسانه غزل شمارهٔ ۲۳۴۷خدایا رحمت خود را به من ده غزل شمارهٔ ۲۳۴۸فریاد ز یار خشم کرده غزل شمارهٔ ۲۳۴۹ای دیده راست راست دیده غزل شمارهٔ ۲۳۵۰آمد مه و لشکر ستاره غزل شمارهٔ ۲۳۵۱دیدی که چه کرد آن یگانه غزل شمارهٔ ۲۳۵۲یک جام ز صد هزار جان به غزل شمارهٔ ۲۳۵۳جان آمده در جهان ساده غزل شمارهٔ ۲۳۵۴ای بی تو حیات‌ها فسرده غزل شمارهٔ ۲۳۵۵ای دوش ز دست ما رهیده غزل شمارهٔ ۲۳۵۶ماییم قدیم عشق باره غزل شمارهٔ ۲۳۵۷ای گشته دلت چو سنگ خاره غزل شمارهٔ ۲۳۵۸ماییم و دو چشم و جان خیره غزل شمارهٔ ۲۳۵۹آن سفره بیار و در میان نه غزل شمارهٔ ۲۳۶۰ای نقد تو را زکات نسیه غزل شمارهٔ ۲۳۶۱ای روز مبارک و خجسته غزل شمارهٔ ۲۳۶۲ای دو چشمت جاودان را نکته‌ها آموخته غزل شمارهٔ ۲۳۶۳ای ز هندستان زلفت رهزنان برخاسته غزل شمارهٔ ۲۳۶۴ای ز هجرانت زمین و آسمان بگریسته غزل شمارهٔ ۲۳۶۵ای ز گلزار جمالت یاسمن پا کوفته غزل شمارهٔ ۲۳۶۶ای سراندازان همه در عشق تو پا کوفته غزل شمارهٔ ۲۳۶۷تا چه عشق است آن صنم را با دل پرخون شده غزل شمارهٔ ۲۳۶۸ای به میدان‌های وحدت گوی شاهی باخته غزل شمارهٔ ۲۳۶۹چشم بگشا جان‌ها بین از بدن بگریخته غزل شمارهٔ ۲۳۷۰این چه باد صرصر است از آسمان پویان شده غزل شمارهٔ ۲۳۷۱کی بود خاک صنم با خون ما آمیخته غزل شمارهٔ ۲۳۷۲هله بحری شو و در رو مکن از دور نظاره غزل شمارهٔ ۲۳۷۳مشنو حیلت خواجه هله ای دزد شبانه غزل شمارهٔ ۲۳۷۴هله صیاد نگویی که چه دام است و چه دانه غزل شمارهٔ ۲۳۷۵سوی اطفال بیامد به کرم مادر روزه غزل شمارهٔ ۲۳۷۶صنما از آنچ خوردی بهل اندکی به ما ده غزل شمارهٔ ۲۳۷۷ای خداوند! یکی یارِ جفاکارش ده غزل شمارهٔ ۲۳۷۸صد خمار است و طرب در نظر آن دیده غزل شمارهٔ ۲۳۷۹بده آن باده جانی، که چنانیم همه غزل شمارهٔ ۲۳۸۰پیش جوش عفو بی‌حد تو شاه غزل شمارهٔ ۲۳۸۱عشق بین با عاشقان آمیخته غزل شمارهٔ ۲۳۸۲ای بخاری را تو جان پنداشته غزل شمارهٔ ۲۳۸۳عشق تو از بس کشش جان آمده غزل شمارهٔ ۲۳۸۴جسته‌اند دیوانگان از سلسله غزل شمارهٔ ۲۳۸۵روز ما را دیگران را شب شده غزل شمارهٔ ۲۳۸۶قرابه‌بازِ دانا هش‌دار آبگینه غزل شمارهٔ ۲۳۸۷پیغام زاهدان را کآمد بلای توبه غزل شمارهٔ ۲۳۸۸این جا کسی‌ست پنهان دامان من گرفته غزل شمارهٔ ۲۳۸۹در خانه دل ای جان آن کیست ایستاده؟غزل شمارهٔ ۲۳۹۰آن آتشی که داری در عشق صاف و ساده غزل شمارهٔ ۲۳۹۱بازآمد آن مغنی با چنگ سازکرده غزل شمارهٔ ۲۳۹۲ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده غزل شمارهٔ ۲۳۹۳برجه ز خواب و بنگر صبحی دگر دمیده غزل شمارهٔ ۲۳۹۴از بس که مطرب دل از عشق کرد ناله غزل شمارهٔ ۲۳۹۵دیدم نگار خود را می‌گشت گرد خانه غزل شمارهٔ ۲۳۹۶ای پاک از آب و از گل پایی در این گلم نه غزل شمارهٔ ۲۳۹۷ای گرد عاشقانت از رشک تخته بسته غزل شمارهٔ ۲۳۹۸آن دم که در رباید باد از رخ تو پرده غزل شمارهٔ ۲۳۹۹ای از تو من برسته ای هم توام بخورده غزل شمارهٔ ۲۴۰۰گل را نگر ز لطف سوی خار آمده غزل شمارهٔ ۲۴۰۱ای صد هزار خرمن‌ها را بسوخته غزل شمارهٔ ۲۴۰۲باده بده ساقیا عشوه و بادم مده غزل شمارهٔ ۲۴۰۳ساقی جان غیر آن رطل گرانم مده غزل شمارهٔ ۲۴۰۴ای مه و ای آفتاب پیش رخت مسخره غزل شمارهٔ ۲۴۰۵ای همه منزل شده از تو ره بی‌رهه غزل شمارهٔ ۲۴۰۶ایا دلی چو صبا ذوق صبح‌ها دیده غزل شمارهٔ ۲۴۰۷زهی لواء و علم لا اله الا الله غزل شمارهٔ ۲۴۰۸چو آفتاب برآمد ز قعر آب سیاه غزل شمارهٔ ۲۴۰۹که بوده است تو را دوش یار و همخوابه غزل شمارهٔ ۲۴۱۰مقام خلوت و یار و سماع و تو خفته غزل شمارهٔ ۲۴۱۱دلم چو دیده و تو چون خیال در دیده غزل شمارهٔ ۲۴۱۲چو مست روی توام ای حکیم فرزانه غزل شمارهٔ ۲۴۱۳عجب دلی که به عشق بت است پیوسته غزل شمارهٔ ۲۴۱۴ز لقمه‌ای که بشد دیده تو را پرده غزل شمارهٔ ۲۴۱۵تو دیده گشته و ما را بکرده نادیده غزل شمارهٔ ۲۴۱۶برو برو که به بز لایق است بزغاله غزل شمارهٔ ۲۴۱۷خلاصه دو جهان است آن پری چهره غزل شمارهٔ ۲۴۱۸ای جان ای جان فی ستر الله غزل شمارهٔ ۲۴۱۹خوش بود فرش تن نور دیده غزل شمارهٔ ۲۴۲۰آمد آمد نگار پوشیده غزل شمارهٔ ۲۴۲۱مطرب جان‌های دل برده غزل شمارهٔ ۲۴۲۲رخ نفسی بر رخ این مست نه غزل شمارهٔ ۲۴۲۳یا رشاء فدیته من زمن رایته غزل شمارهٔ ۲۴۲۴هل طربا لعاشق وافقه زمانه غزل شمارهٔ ۲۴۲۵طوبی لمن آواه سر فؤاده غزل شمارهٔ ۲۴۲۶فدیتتک یا ستی الناسیه غزل شمارهٔ ۲۴۲۷گر باغ از او واقف بدی از شاخ تر خون آمدی غزل شمارهٔ ۲۴۲۸فصل بهاران شد ببین بستان پر از حور و پری غزل شمارهٔ ۲۴۲۹ای در طواف ماه تو ماه و سپهر مشتری غزل شمارهٔ ۲۴۳۰ای آن که بر اسب بقا از دیر فانی می‌روی غزل شمارهٔ ۲۴۳۱این عشق گردان کو به کو بر سر نهاده طبله‌ای غزل شمارهٔ ۲۴۳۲ای رونق هر گلشنی وی روزن هر خانه‌ای غزل شمارهٔ ۲۴۳۳ای آنک اندر باغ جان آلاجقی برساختی غزل شمارهٔ ۲۴۳۴از دار ملک لم یزل ای شاه سلطان آمدی غزل شمارهٔ ۲۴۳۵من دوش دیدم سر دل اندر جمال دلبری غزل شمارهٔ ۲۴۳۶ای یار اگر نیکو کنی اقبال خود صدتو کنی غزل شمارهٔ ۲۴۳۷ای یوسفِ خوش‌نام هی! در ره میا بی‌همرهی غزل شمارهٔ ۲۴۳۸دزدید جمله رخت ما لولی و لولی زاده‌ای غزل شمارهٔ ۲۴۳۹دامن کشانم می‌کِشد در بتکده عَیّاره‌ای غزل شمارهٔ ۲۴۴۰ای آفتاب سرکشان با کهکشان آمیختی غزل شمارهٔ ۲۴۴۱آخر مراعاتی بکن مر بی‌دلان را ساعتی غزل شمارهٔ ۲۴۴۲بانگی عجب از آسمان در می‌رسد هر ساعتی غزل شمارهٔ ۲۴۴۳ای تو ملول از کار من من تشنه‌تر هر ساعتی غزل شمارهٔ ۲۴۴۴چون در‌شو‌ی در باغ دل مانند گل خوش‌بو شوی غزل شمارهٔ ۲۴۴۵از بامدادان ساغری پر کرد خوش خماره‌ای غزل شمارهٔ ۲۴۴۶ای شهسوار خاص بک کز عالم جان تاختی غزل شمارهٔ ۲۴۴۷یک ساعت ار دو قبلکی از عقل و جان برخاستی غزل شمارهٔ ۲۴۴۸ای داده جان را لطف تو خوشتر ز مستی حالتی غزل شمارهٔ ۲۴۴۹من پیش از این می‌خواستم گفتار خود را مشتری غزل شمارهٔ ۲۴۵۰در دل خیالش زان بود تا تو به هر سو ننگری غزل شمارهٔ ۲۴۵۱دریوزه‌ای دارم ز تو در اقتضای آشتی غزل شمارهٔ ۲۴۵۲ای دل نگویی چون شدی ور عشق روزافزون شدی غزل شمارهٔ ۲۴۵۳بویی ز گردون می‌رسد با پرسش و دلداریی غزل شمارهٔ ۲۴۵۴عیش جهان پیسه بود گاه خوشی گاه بدی غزل شمارهٔ ۲۴۵۵برگذری درنگری جز دل خوبان نبری غزل شمارهٔ ۲۴۵۶هم نظری هم خبری هم قمران را قمری غزل شمارهٔ ۲۴۵۷ای دل سرگشته شده در طلبِ یاوه‌روی غزل شمارهٔ ۲۴۵۸سنگ مزن بر طرف کارگه شیشه‌گر‌ی غزل شمارهٔ ۲۴۵۹عارف گوینده اگر تا به سحر صبر کنی غزل شمارهٔ ۲۴۶۰تو نه چنانی که منم، من نه چنانم که تویی غزل شمارهٔ ۲۴۶۱چون دل من جست ز تن بازنگشتی چه شدی غزل شمارهٔ ۲۴۶۲طوطی و طوطی بچه‌ای قند به صد ناز خوری غزل شمارهٔ ۲۴۶۳آه چه دیوانه شدم در طلب سلسله‌ای غزل شمارهٔ ۲۴۶۴هر طربی که در جهان گشت ندیم کهتری غزل شمارهٔ ۲۴۶۵آمده‌ای که راز من بر همگان بیان کنی غزل شمارهٔ ۲۴۶۶ای که به لطف و دلبری از دو جهان زیاده‌ای غزل شمارهٔ ۲۴۶۷کعبه طواف می‌کند بر سر کوی یک بتی غزل شمارهٔ ۲۴۶۸نیست به جز دوام جان ز اهل دلان روایتی غزل شمارهٔ ۲۴۶۹آه خجسته ساعتی که صنما به من رسی غزل شمارهٔ ۲۴۷۰جان به فدای عاشقان خوش هوسی است عاشقی غزل شمارهٔ ۲۴۷۱سوخت یکی جهان به غم آتش غم پدید نی غزل شمارهٔ ۲۴۷۲چشم تو خواب می‌رود یا که تو ناز می‌کنی غزل شمارهٔ ۲۴۷۳آب تو ده گسسته را در دو جهان سقا توی غزل شمارهٔ ۲۴۷۴ریگ ز آب سیر شد من نشدم زهی زهی غزل شمارهٔ ۲۴۷۵باز ترش شدی مگر یار دگر گزیده‌ای غزل شمارهٔ ۲۴۷۶هین که خروس بانگ زد وقت صبوح یا فتی غزل شمارهٔ ۲۴۷۷سرکه هفت ساله را از لب او حلاوتی غزل شمارهٔ ۲۴۷۸باز چه شد تو را دلا باز چه مکر اندری غزل شمارهٔ ۲۴۷۹پیش از آنک از عدم کرد وجودها سری غزل شمارهٔ ۲۴۸۰ای دل بی‌قرار من راست بگو چه گوهری غزل شمارهٔ ۲۴۸۱با همگان فضولکی چون که به ما ملولکی غزل شمارهٔ ۲۴۸۲ای که لب تو چون شکر هان که قرابه نشکنی غزل شمارهٔ ۲۴۸۳تلخ کنی دهان من قند به دیگران دهی غزل شمارهٔ ۲۴۸۴خواجه اگر تو همچو ما بیخود و شوخ و مستیی غزل شمارهٔ ۲۴۸۵یاور من توی بکن بهر خدای یاریی غزل شمارهٔ ۲۴۸۶ای زده مطرب غمت در دل ما ترانه‌ای غزل شمارهٔ ۲۴۸۷هست به خطه عدم شور و غبار و غارتی غزل شمارهٔ ۲۴۸۸ای که غریب آتشی در دل و جان ما زدی غزل شمارهٔ ۲۴۸۹گر ز تو بوسه ای خرد صد مه و مهر و مشتری غزل شمارهٔ ۲۴۹۰ساقی جان فزای من بهر خدا ز کوثری غزل شمارهٔ ۲۴۹۱جمع مکن تو برف را بر خود تا که نفسری غزل شمارهٔ ۲۴۹۲هر بشری که صاف شد در دو جهان ورا دلی غزل شمارهٔ ۲۴۹۳رو بنمودی به تو گر همگی نه جانمی غزل شمارهٔ ۲۴۹۴زرگر آفتاب را بسته گاز می‌کنی غزل شمارهٔ ۲۴۹۵آنک بخورد دم به دم سنگ جفای صدمنی غزل شمارهٔ ۲۴۹۶خواجه ترش مرا بگو سرکه به چند می‌دهی غزل شمارهٔ ۲۴۹۷صبح چو آفتاب زد رایت روشناییی غزل شمارهٔ ۲۴۹۸مرا سودای آن دلبر ز دانایی و قرایی غزل شمارهٔ ۲۴۹۹مسلمانان مسلمانان مرا ترکی است یغمایی غزل شمارهٔ ۲۵۰۰چه افسردی در آن گوشه چرا تو هم نمی‌گردی غزل شمارهٔ ۲۵۰۱گرم سیم و درم بودی مرا مونس چه کم بودی غزل شمارهٔ ۲۵۰۲امیر دل همی‌گوید تو را گر تو دلی داری غزل شمارهٔ ۲۵۰۳چو سرمست منی ای جان ز خیر و شر چه اندیشی غزل شمارهٔ ۲۵۰۴اگر زهر است اگر شکر چه شیرین است بی‌خویشی غزل شمارهٔ ۲۵۰۵چو بی گه آمدی باری درآ مردانه‌ ای ساقی غزل شمارهٔ ۲۵۰۶مبارک باشد آن رو را بدیدن بامدادانی غزل شمارهٔ ۲۵۰۷بیامد عید ای ساقی عنایت را نمی‌دانی غزل شمارهٔ ۲۵۰۸مرا آن دلبر پنهان همی‌گوید به پنهانی غزل شمارهٔ ۲۵۰۹بر دیوانگان امروز آمد شاه پنهانی غزل شمارهٔ ۲۵۱۰مرا پرسید آن سلطان به نرمی و سخن‌خایی غزل شمارهٔ ۲۵۱۱به باغ و چشمه حیوان چرا این چشم نگشایی غزل شمارهٔ ۲۵۱۲رها کن ماجرا ای جان فروکن سر ز بالایی غزل شمارهٔ ۲۵۱۳بیا ای عارف مطرب چه باشد گر ز خوش خویی غزل شمارهٔ ۲۵۱۴درآمد در میان شهر آدم زفت سیلابی غزل شمارهٔ ۲۵۱۵یکی گنجی پدید آمد در آن دکان زرکوبی غزل شمارهٔ ۲۵۱۶اگر الطاف شمس الدین بدیده برفتادستی غزل شمارهٔ ۲۵۱۷ز رنگ روی شمس الدین گرم خود بو و رنگستی غزل شمارهٔ ۲۵۱۸اگر امروز دلدارم کند چون دوش بدمستی غزل شمارهٔ ۲۵۱۹غلام پاسبانانم که یارم پاسبانستی غزل شمارهٔ ۲۵۲۰گر آبت بر جگر بودی دل تو پس چه کاره ستی غزل شمارهٔ ۲۵۲۱اگر یار مرا از من غم و سودا نبایستی غزل شمارهٔ ۲۵۲۲دل پردرد من امشب بنوشیده‌ست یک دردی غزل شمارهٔ ۲۵۲۳دل آتش پرست من که در آتش چو گوگردی غزل شمارهٔ ۲۵۲۴اگر آب و گل ما را چو جان و دل پری بودی غزل شمارهٔ ۲۵۲۵اگر گل‌های رخسارش از آن گلشن بخندیدی غزل شمارهٔ ۲۵۲۶نکو بنگر به روی من نه آنم من که هر باری غزل شمارهٔ ۲۵۲۷بنامیزد نگویم من که تو آنی که هر باری غزل شمارهٔ ۲۵۲۸مروت نیست در سرها که اندازند دستاری غزل شمارهٔ ۲۵۲۹ایا نزدیک جان و دل چنین دوری روا داری غزل شمارهٔ ۲۵۳۰دلم همچون قلم آمد در انگشتان دلداری غزل شمارهٔ ۲۵۳۱چو سرمست منی ای جان ز درد سر چه غم داری غزل شمارهٔ ۲۵۳۲که افسون خواند در گوشت که ابرو پر گره داری؟!غزل شمارهٔ ۲۵۳۳برآ بر بام ای عارف بکن هر نیم شب زاری غزل شمارهٔ ۲۵۳۴مها یک دم رعیت شو مرا شه دان و سالاری غزل شمارهٔ ۲۵۳۵هر آن بیمار مسکین را که از حد رفت بیماری غزل شمارهٔ ۲۵۳۶مثال باز رنجورم زمین بر، من ز بیماری غزل شمارهٔ ۲۵۳۷مگردانید با دلبر به حق صحبت و یاری غزل شمارهٔ ۲۵۳۸حجاب از چشم بگشایی که سبحان الذی اسری غزل شمارهٔ ۲۵۳۹یکی طوطی مژده آور یکی مرغی خوش آوازی غزل شمارهٔ ۲۵۴۰چو شیر و انگبین جانا چه باشد گر درآمیزی غزل شمارهٔ ۲۵۴۱الا ای جان جان جان چو می‌بینی چه می‌پرسی غزل شمارهٔ ۲۵۴۲بتاب ای ماه بر یارم بگو یارا اغاپوسی غزل شمارهٔ ۲۵۴۳بیا ای شاه خودکامه نشین بر تخت خودکامی غزل شمارهٔ ۲۵۴۴شنیدم کاشتری گم شد ز کردی در بیابانی غزل شمارهٔ ۲۵۴۵مگر مستی نمی‌دانی که چون زنجیر جنبانی غزل شمارهٔ ۲۵۴۶سحرگه گفتم آن مه را که ای من جسم و تو جانی غزل شمارهٔ ۲۵۴۷شدم از دست یک باره ز دست عشق تا دانی غزل شمارهٔ ۲۵۴۸تو استظهار آن داری که رو از ما بگردانی غزل شمارهٔ ۲۵۴۹چو دید آن طره کافر مسلمان شد مسلمانی غزل شمارهٔ ۲۵۵۰یکی دودی پدید آمد سحرگاهی به هامونی غزل شمارهٔ ۲۵۵۱دلی یا دیده عقلی تو یا نور خدابینی غزل شمارهٔ ۲۵۵۲کجا باشد دورویان را میان عاشقان جایی غزل شمارهٔ ۲۵۵۳کجا شد عهد و پیمانی که می‌کردی نمی‌گویی غزل شمارهٔ ۲۵۵۴اگر بی‌من خوشی یارا به صد دامم چه می‌بندی غزل شمارهٔ ۲۵۵۵چرا چون ای حیات جان در این عالم وطن داری غزل شمارهٔ ۲۵۵۶زهی چشم مرا حاصل شده آیین خون ریزی غزل شمارهٔ ۲۵۵۷هر آن چشمی که گریان است در عشق دلارامی غزل شمارهٔ ۲۵۵۸الا ای نقش روحانی چرا از ما گریزانی غزل شمارهٔ ۲۵۵۹الا ای یوسف مصری از این دریای ظلمانی غزل شمارهٔ ۲۵۶۰الا ای جان قدس آخر به سوی من نمی‌آیی غزل شمارهٔ ۲۵۶۱مسلمانان مسلمانان مرا جانی است سودایی غزل شمارهٔ ۲۵۶۲یکی فرهنگ دیگر نو برآر ای اصل دانایی غزل شمارهٔ ۲۵۶۳من پای همی‌کوبم ای جان و جهان دستی غزل شمارهٔ ۲۵۶۴گر عشق بزد راهم ور عقل شد از مستی غزل شمارهٔ ۲۵۶۵ای دوست ز شهر ما ناگه به سفر رفتی غزل شمارهٔ ۲۵۶۶آورد طبیب جان یک طبله ره آوردی غزل شمارهٔ ۲۵۶۷افتاد دل و جانم در فتنه طراری غزل شمارهٔ ۲۵۶۸یک حمله و یک حمله کآمد شب و تاریکی غزل شمارهٔ ۲۵۶۹آن زلف مسلسل را گر دام کنی حالی غزل شمارهٔ ۲۵۷۰پنهان به میان ما می‌گردد سلطانی غزل شمارهٔ ۲۵۷۱ای شاه مسلمانان وی جان مسلمانی غزل شمارهٔ ۲۵۷۲جانا به غریبستان چندین به چه می‌مانی غزل شمارهٔ ۲۵۷۳در پرده خاک ای جان عیشی است به پنهانی غزل شمارهٔ ۲۵۷۴از آتش ناپیدا دارم دل بریانی غزل شمارهٔ ۲۵۷۵هر لحظه یکی صورت می‌بینی و زادن نی غزل شمارهٔ ۲۵۷۶ای خواجه سلام علیک از زحمت ما چونی غزل شمارهٔ ۲۵۷۷هَمرَنگِ جَماعَت شو تا لذتِ جان بینی غزل شمارهٔ ۲۵۷۸ای بود تو از کی نی وی ملک تو تا کی نی غزل شمارهٔ ۲۵۷۹با هر کی تو درسازی می‌دانک نیاسایی غزل شمارهٔ ۲۵۸۰ای خیره نظر در جو پیش آ و بخور آبی غزل شمارهٔ ۲۵۸۱ای سوخته یوسف در آتش یعقوبی غزل شمارهٔ ۲۵۸۲خواهم که روم زین جا پایم بگرفته‌ستی غزل شمارهٔ ۲۵۸۳آمد مه ما مستی دستی فلکا دستی غزل شمارهٔ ۲۵۸۴ماییم در این گوشه پنهان شده از مستی غزل شمارهٔ ۲۵۸۵گر نرگس خون خوارش دربند امانستی غزل شمارهٔ ۲۵۸۶گر هیچ نگارینم بر خلق عیانستی غزل شمارهٔ ۲۵۸۷ای ساکن جان من آخر به کجا رفتی غزل شمارهٔ ۲۵۸۸ای یار غلط کردی با یار دگر رفتی غزل شمارهٔ ۲۵۸۹نه چرخ زمرد را محبوس هوا کردی غزل شمارهٔ ۲۵۹۰ای پرده‌ی در پرده بنگر که چه‌ها کردی غزل شمارهٔ ۲۵۹۱ای پرده در پرده بنگر که چه‌ها کردی غزل شمارهٔ ۲۵۹۲ای صورت روحانی امروز چه آوردی غزل شمارهٔ ۲۵۹۳گر شمس و قمر خواهی نک شمس و قمر باری غزل شمارهٔ ۲۵۹۴از مرگ چه اندیشی چون جان بقا داری غزل شمارهٔ ۲۵۹۵امشب پریان را من تا روز به دلداری غزل شمارهٔ ۲۵۹۶نظاره چه می‌آیی در حلقه بیداری غزل شمارهٔ ۲۵۹۷گر روی بگردانی تو پشت قوی داری غزل شمارهٔ ۲۵۹۸ای جان و جهان آخر از روی نکوکاری غزل شمارهٔ ۲۵۹۹ای بر سر بازارت صد خرقه به زناری غزل شمارهٔ ۲۶۰۰گفتم که بجست آن مه از خانه چو عیاری غزل شمارهٔ ۲۶۰۱ای بر سر هر سنگی از لعل لبت نوری غزل شمارهٔ ۲۶۰۲ای دشمن عقل من وی داروی بی‌هوشی غزل شمارهٔ ۲۶۰۳ای بر سر و پا گشته داری سر حیرانی غزل شمارهٔ ۲۶۰۴آن چهره و پیشانی شد قبله حیرانی غزل شمارهٔ ۲۶۰۵ای باغ همی‌دانی کز باد کی رقصانی غزل شمارهٔ ۲۶۰۶مانده شدم از گفتن تا تو بر ما مانی غزل شمارهٔ ۲۶۰۷آن ماه همی‌تابد بر چرخ و زمین یا نی غزل شمارهٔ ۲۶۰۸افند کلیمیرا از زحمت ما چونی غزل شمارهٔ ۲۶۰۹در عشق کجا باشد مانند تو عشقینی غزل شمارهٔ ۲۶۱۰چون بسته کنی راهی آخر بشنو آهی غزل شمارهٔ ۲۶۱۱جانا تو بگو رمزی از آتش همراهی غزل شمارهٔ ۲۶۱۲در کوی که می‌گردی ای خواجه چه می‌خواهی غزل شمارهٔ ۲۶۱۳ای شادی آن روزی کز راه تو بازآیی غزل شمارهٔ ۲۶۱۴ما می‌نرویم ای جان زین خانه دگر جایی غزل شمارهٔ ۲۶۱۵هم پهلوی خم سر نه، ‌ای خواجهٔ هرجایی غزل شمارهٔ ۲۶۱۶من نیت آن کردم تا باشم سودایی غزل شمارهٔ ۲۶۱۷عیسی چو توی جانا ای دولت ترسایی غزل شمارهٔ ۲۶۱۸جانا نظری فرما چون جان نظرهایی غزل شمارهٔ ۲۶۱۹گل گفت مرا نرمی از خار چه می‌جویی غزل شمارهٔ ۲۶۲۰ای دل به ادب بنشین برخیز ز بدخویی غزل شمارهٔ ۲۶۲۱از هر چه ترنجیدی با دل تو بگو حالی غزل شمارهٔ ۲۶۲۲ای خواجه، تو چه مرغی؟ نامت چه؟ چرا شایی؟غزل شمارهٔ ۲۶۲۳ما گوش شماییم شما تن زده تا کی غزل شمارهٔ ۲۶۲۴برخیز که جان است و جهان است و جوانی غزل شمارهٔ ۲۶۲۵گر علم خرابات تو را همنفسستی غزل شمارهٔ ۲۶۲۶ای دل تو در این غارت و تاراج چه دیدی غزل شمارهٔ ۲۶۲۷عاشق شو و عاشق شو بگذار زحیری غزل شمارهٔ ۲۶۲۸هر روز بگه ای شه دلدار درآیی غزل شمارهٔ ۲۶۲۹ای ماه اگر باز بر این شکل بتابی غزل شمارهٔ ۲۶۳۰یا ساقی شرف بشراباتک زندی غزل شمارهٔ ۲۶۳۱تو دوش رهیدی و شب دوش رهیدی غزل شمارهٔ ۲۶۳۲ای جان گذرکرده از این گنبد ناری غزل شمارهٔ ۲۶۳۳در خانه خود یافتم از شاه نشانی غزل شمارهٔ ۲۶۳۴امروز در این شهر نفیر است و فغانی غزل شمارهٔ ۲۶۳۵امروز سماع است و مدام است و سقایی غزل شمارهٔ ۲۶۳۶ای مونس ما خواجه ابوبکر ربابی غزل شمارهٔ ۲۶۳۷امروز سماع است و شراب است و صراحی غزل شمارهٔ ۲۶۳۸ای آنک به دل‌ها ز حسد خار خلیدی غزل شمارهٔ ۲۶۳۹برخیز که صبح است و صبوح است و سکاری غزل شمارهٔ ۲۶۴۰مگریز ز آتش که چنین خام بمانی غزل شمارهٔ ۲۶۴۱گیرم که نبینی رخ آن دختر چینی غزل شمارهٔ ۲۶۴۲زان جای بیا خواجه بدین جای نه جایی غزل شمارهٔ ۲۶۴۳ای شاه تو ترکی عجمی وار چرایی غزل شمارهٔ ۲۶۴۴یک روز مرا بر لب خود میر نکردی غزل شمارهٔ ۲۶۴۵بخوردم از کف دلبر شرابی غزل شمارهٔ ۲۶۴۶چه باشد گر چو عقل و جان نخسبی غزل شمارهٔ ۲۶۴۷دلا چون واقف اسرار گشتی غزل شمارهٔ ۲۶۴۸دریغا کز میان ای یار رفتی غزل شمارهٔ ۲۶۴۹منم فانی و غرقه در ثبوتی غزل شمارهٔ ۲۶۵۰تو آن ماهی که در گردون نگنجی غزل شمارهٔ ۲۶۵۱کریما تو گلی یا جمله قندی غزل شمارهٔ ۲۶۵۲نگارا تو در اندیشه درازی غزل شمارهٔ ۲۶۵۳گر این سلطان ما را بنده باشی غزل شمارهٔ ۲۶۵۴ببین این فتح ز استفتاح تا کی غزل شمارهٔ ۲۶۵۵تو نقشی نقش بندان را چه دانی غزل شمارهٔ ۲۶۵۶نه آتش‌های ما را ترجمانی غزل شمارهٔ ۲۶۵۷دلا تا نازکی و نازنینی غزل شمارهٔ ۲۶۵۸اگر درد مرا درمان فرستی غزل شمارهٔ ۲۶۵۹کسی کاو را بود در طبع سستی غزل شمارهٔ ۲۶۶۰چرا ز اندیشه‌ای بیچاره گشتی‌؟غزل شمارهٔ ۲۶۶۱کجا شد عهد و پیمانی که کردی غزل شمارهٔ ۲۶۶۲دلا رو رو همان خون شو که بودی غزل شمارهٔ ۲۶۶۳مرا چون ناف بر مستی بریدی غزل شمارهٔ ۲۶۶۴از این تنگین قفس جانا پریدی غزل شمارهٔ ۲۶۶۵صلا ای صوفیان کامروز باری غزل شمارهٔ ۲۶۶۶به تن این جا به باطن در چه کاری غزل شمارهٔ ۲۶۶۷مبارک باد بر ما این عروسی غزل شمارهٔ ۲۶۶۸خبر واده کز این دنیای فانی غزل شمارهٔ ۲۶۶۹برفتیم ای عقیق لامکانی غزل شمارهٔ ۲۶۷۰خوشی آخر بگو ای یار چونی غزل شمارهٔ ۲۶۷۱بر من نیستی یارا کجایی غزل شمارهٔ ۲۶۷۲دلا در روزه مهمان خدایی غزل شمارهٔ ۲۶۷۳سؤالی دارم ای خواجه خدایی غزل شمارهٔ ۲۶۷۴هلا ای آب حیوان از نوایی غزل شمارهٔ ۲۶۷۵بیاموز از پیمبر کیمیایی غزل شمارهٔ ۲۶۷۶سبک بنواز ای مطرب ربابی غزل شمارهٔ ۲۶۷۷سلام علیک ای مقصود هستی غزل شمارهٔ ۲۶۷۸اگر خورشید جاویدان نگشتی غزل شمارهٔ ۲۶۷۹ز ما برگشتی و با گل فتادی غزل شمارهٔ ۲۶۸۰چنین باشد چنین گوید منادی غزل شمارهٔ ۲۶۸۱کجا شد عهد و پیمان را چه کردی غزل شمارهٔ ۲۶۸۲به بخت و طالع ما ای افندی غزل شمارهٔ ۲۶۸۳نگارا تو گلی یا جمله قندی غزل شمارهٔ ۲۶۸۴شنودم من که چاکر را ستودی غزل شمارهٔ ۲۶۸۵دگرباره شه ساقی رسیدی غزل شمارهٔ ۲۶۸۶اگر یار مرا از من برآری غزل شمارهٔ ۲۶۸۷صلا ای صوفیان کامروز باری غزل شمارهٔ ۲۶۸۸صلا ای صوفیان کامروز باری غزل شمارهٔ ۲۶۸۹منم غرقه درون جوی باری غزل شمارهٔ ۲۶۹۰چو عشق آمد که جان با من سپاری غزل شمارهٔ ۲۶۹۱نگفتم دوش ای زین بخاری غزل شمارهٔ ۲۶۹۲به جان تو پس گردن نخاری غزل شمارهٔ ۲۶۹۳به تن با ما، به دل در مرغزاری غزل شمارهٔ ۲۶۹۴مرا بگرفت روحانی نگاری غزل شمارهٔ ۲۶۹۵متاز ای دل سوی دریای ناری غزل شمارهٔ ۲۶۹۶مرا در خنده می‌آرد بهاری غزل شمارهٔ ۲۶۹۷بدید این دل درون دل بهاری غزل شمارهٔ ۲۶۹۸خداوندا زکات شهریاری غزل شمارهٔ ۲۶۹۹ندارد مجلس ما بی‌تو نوری غزل شمارهٔ ۲۷۰۰ز هر چیزی ملول است آن فضولی غزل شمارهٔ ۲۷۰۱مرا هر لحظه قربان است جانی غزل شمارهٔ ۲۷۰۲مگیر ای ساقی از مستان کرانی غزل شمارهٔ ۲۷۰۳ز مهجوران نمی‌جویی نشانی غزل شمارهٔ ۲۷۰۴برون کن سر که جان سرخوشانی غزل شمارهٔ ۲۷۰۵مرا هر لحظه منزل آسمانی غزل شمارهٔ ۲۷۰۶چه دلشادم به دلدار خدایی غزل شمارهٔ ۲۷۰۷کجایید ای شهیدان خدایی غزل شمارهٔ ۲۷۰۸تو هر روزی از آن پشته برآیی غزل شمارهٔ ۲۷۰۹دلاراما چنین زیبا چرایی غزل شمارهٔ ۲۷۱۰بیا ای غم که تو بس باوفایی غزل شمارهٔ ۲۷۱۱بیا ای یار کامروز آن مایی غزل شمارهٔ ۲۷۱۲بیا جانا که امروز آن مایی غزل شمارهٔ ۲۷۱۳چنان گشتم ز مستی و خرابی غزل شمارهٔ ۲۷۱۴چو اسم شمس دین اسما تو دیدی غزل شمارهٔ ۲۷۱۵مرا اندر جگر بنشست خاری غزل شمارهٔ ۲۷۱۶بگفتم با دلم آخر قراری غزل شمارهٔ ۲۷۱۷تو جانا بی‌وصالش در چه کاری غزل شمارهٔ ۲۷۱۸بیا ای آنک سلطان جمالی غزل شمارهٔ ۲۷۱۹مگر تو یوسفان را دلستانی غزل شمارهٔ ۲۷۲۰تو تا بنشسته‌ای بر دار فانی غزل شمارهٔ ۲۷۲۱نه آتش‌های ما را ترجمانی غزل شمارهٔ ۲۷۲۲به کوی دل فرورفتم زمانی غزل شمارهٔ ۲۷۲۳دیدی که چه کرد یار ما‌؟ دیدی‌؟غزل شمارهٔ ۲۷۲۴روز ار دو هزار بار می‌آیی غزل شمارهٔ ۲۷۲۵مندیش از آن بت مسیحایی غزل شمارهٔ ۲۷۲۶ای دیده ز نم زبون نگشتی غزل شمارهٔ ۲۷۲۷گر وسوسه ره دهی به گوشی غزل شمارهٔ ۲۷۲۸باغ است و بهار و سرو عالی غزل شمارهٔ ۲۷۲۹با این همه مهر و مهربانی غزل شمارهٔ ۲۷۳۰آورد خبر شکرستانی غزل شمارهٔ ۲۷۳۱بشنیده بدم که جان جانی غزل شمارهٔ ۲۷۳۲ای ساقی باده معانی غزل شمارهٔ ۲۷۳۳ای وصل تو آب زندگانی غزل شمارهٔ ۲۷۳۴ای بی‌تو حرام زندگانی غزل شمارهٔ ۲۷۳۵برجه که بهار زد صلایی غزل شمارهٔ ۲۷۳۶چون سوی برادری بپویی غزل شمارهٔ ۲۷۳۷مجلس چو چراغ و تو چو آبی غزل شمارهٔ ۲۷۳۸من پار بخورده‌ام شرابی غزل شمارهٔ ۲۷۳۹ای یار یگانه چند خسبی غزل شمارهٔ ۲۷۴۰بازم صنما چه می‌فریبی غزل شمارهٔ ۲۷۴۱ای آنک تو خواب ما ببستی غزل شمارهٔ ۲۷۴۲ای آنک تو خواب ما ببستی غزل شمارهٔ ۲۷۴۳رو رو که از این جهان گذشتی غزل شمارهٔ ۲۷۴۴روز طرب است و سال شادی غزل شمارهٔ ۲۷۴۵آخر گل و خار را بدیدی غزل شمارهٔ ۲۷۴۶آن را که به لطف سر بخاری غزل شمارهٔ ۲۷۴۷خضری به میان سینه داری غزل شمارهٔ ۲۷۴۸می‌آید سنجق بهاری غزل شمارهٔ ۲۷۴۹ای چشم و چراغ شهریاری غزل شمارهٔ ۲۷۵۰ای جان و جهان چه می‌گریزی غزل شمارهٔ ۲۷۵۱از قصه حال ما نپرسی غزل شمارهٔ ۲۷۵۲ای دلبر بی‌دلان صوفی غزل شمارهٔ ۲۷۵۳ای آنک تو شاه مطربانی غزل شمارهٔ ۲۷۵۴روزی که مرا ز من ستانی غزل شمارهٔ ۲۷۵۵چون عشق کند شکرفشانی غزل شمارهٔ ۲۷۵۶ای وصل تو اصل شادمانی غزل شمارهٔ ۲۷۵۷کژزخمه مباش تا توانی غزل شمارهٔ ۲۷۵۸مست می عشق را حیا نی غزل شمارهٔ ۲۷۵۹گویم سخن لب تو یا نی غزل شمارهٔ ۲۷۶۰با دل گفتم «چرا چنینی؟»غزل شمارهٔ ۲۷۶۱در خون دلم رسید فتوی غزل شمارهٔ ۲۷۶۲در عشق هر آنک شد فدایی غزل شمارهٔ ۲۷۶۳عشق است دلاور و فدایی غزل شمارهٔ ۲۷۶۴ماها چو به چرخ دل برآیی غزل شمارهٔ ۲۷۶۵آن شمع چو شد طرب فزایی غزل شمارهٔ ۲۷۶۶ای بی‌تو محال جان فزایی غزل شمارهٔ ۲۷۶۷گر یار لطیف و باوفایی غزل شمارهٔ ۲۷۶۸ساقی انصاف خوش لقایی غزل شمارهٔ ۲۷۶۹برخیز و بزن یکی نوایی غزل شمارهٔ ۲۷۷۰رخ‌ها بنگر تو زعفرانی غزل شمارهٔ ۲۷۷۱ای قلب و درست را روایی غزل شمارهٔ ۲۷۷۲ای آنک تو خواب ما ببستی غزل شمارهٔ ۲۷۷۳با یار بساز تا توانی غزل شمارهٔ ۲۷۷۴در فنای محض افشانند مردان آستی غزل شمارهٔ ۲۷۷۵مرغ دل پران مبا جز در هوای بیخودی غزل شمارهٔ ۲۷۷۶ای رها کرده تو باغی از پی انجیرکی غزل شمارهٔ ۲۷۷۷شاد آن صبحی که جان را چاره آموزی کنی غزل شمارهٔ ۲۷۷۸ای خدایی که مفرح بخش رنجوران توی غزل شمارهٔ ۲۷۷۹بانگ می‌زن ای منادی بر سر هر دسته‌ای غزل شمارهٔ ۲۷۸۰در شرابم چیز دیگر ریختی درریختی غزل شمارهٔ ۲۷۸۱ساقیا بر خاک ما چون جرعه‌ها می‌ریختی غزل شمارهٔ ۲۷۸۲گر شراب عشق کار جان حیوانیستی غزل شمارهٔ ۲۷۸۳ای نرفته از دل من اندرآ شاد آمدی غزل شمارهٔ ۲۷۸۴در جهان گر بازجویی نیست بی‌سودا سری غزل شمارهٔ ۲۷۸۵گر من از اسرار عشقش نیک دانا بودمی غزل شمارهٔ ۲۷۸۶آتشینا آب حیوان از کجا آورده‌ای غزل شمارهٔ ۲۷۸۷ای مهی کاندر نکویی از صفت افزوده‌ای غزل شمارهٔ ۲۷۸۸آه از آن رخسار برق انداز خوش عیاره‌ای غزل شمارهٔ ۲۷۸۹پیش شمع نور جان دل هست چون پروانه‌ای غزل شمارهٔ ۲۷۹۰بار دیگر ملتی برساختی برساختی غزل شمارهٔ ۲۷۹۱هر دلی را گر سوی گلزار جانان خاستی غزل شمارهٔ ۲۷۹۲سر نهاده بر قدم‌های بت چین نیستی غزل شمارهٔ ۲۷۹۳این چه چتر است این که بر ملک ابد برداشتی غزل شمارهٔ ۲۷۹۴ای ملامت گر تو عاشق را سبک پنداشتی غزل شمارهٔ ۲۷۹۵ای تو جان صد گلستان از سمن پنهان شدی غزل شمارهٔ ۲۷۹۶ای که جان‌ها خاک پایت صورت اندیش آمدی غزل شمارهٔ ۲۷۹۷تا بنستانی تو انصاف از جهود خیبری غزل شمارهٔ ۲۷۹۸در دو چَشمِ مَن نِشین اِی آن که از مَن مَن‌تری غزل شمارهٔ ۲۷۹۹بی‌گهان شد بهر رفتن سوی روزن ننگری غزل شمارهٔ ۲۸۰۰در میان جان نشین کامروز جان دیگری غزل شمارهٔ ۲۸۰۱عاشقان را آتشی وآنگه چه پنهان آتشی غزل شمارهٔ ۲۸۰۲آخر ای دلبر تو ما را می‌نجویی اندکی غزل شمارهٔ ۲۸۰۳ساقیا شد عقل‌ها هم خانه دیوانگی غزل شمارهٔ ۲۸۰۴چون تو آن روبند را از روی چون مه برکنی غزل شمارهٔ ۲۸۰۵ای خوشا عیشی که باشد ای خوشا نظاره‌ای غزل شمارهٔ ۲۸۰۶آه کان سایه خدا گوهردلی پرمایه‌ای غزل شمارهٔ ۲۸۰۷گشت جان از صدر شمس الدین یکی سوداییی غزل شمارهٔ ۲۸۰۸گرچه در مستی خسی را تو مراعاتی کنی غزل شمارهٔ ۲۸۰۹ساخت بغراقان به رسم عید بغراقانیی غزل شمارهٔ ۲۸۱۰ای بداده دیده‌های خلق را حیرانیی غزل شمارهٔ ۲۸۱۱از هوای شمس دین بنگر تو این دیوانگی غزل شمارهٔ ۲۸۱۲ای دهان آلوده جانی از کجا می خورده‌ای غزل شمارهٔ ۲۸۱۳اقتلونی یا ثقاتی ان فی قتلی حیاتی غزل شمارهٔ ۲۸۱۴خنک آن دم که به رحمت سر عشاق بخاری غزل شمارهٔ ۲۸۱۵بمشو همره مرغان که چنین بی‌پر و بالی غزل شمارهٔ ۲۸۱۶که شکیبد ز تو ای جان که جگرگوشه جانی غزل شمارهٔ ۲۸۱۷مکن ای دوست نشاید که بخوانند و نیایی غزل شمارهٔ ۲۸۱۸صنما چونک فریبی همه عیار فریبی غزل شمارهٔ ۲۸۱۹اگر او ماه منستی شب من روز شدستی غزل شمارهٔ ۲۸۲۰چو به شهر تو رسیدم تو ز من گوشه گزیدی غزل شمارهٔ ۲۸۲۱تو ز هر ذره وجودت بشنو ناله و زاری غزل شمارهٔ ۲۸۲۲تو فقیری تو فقیری تو فقیر ابن فقیری غزل شمارهٔ ۲۸۲۳ز کجایی ز کجایی هله ای مجلس سامی غزل شمارهٔ ۲۸۲۴مه ما نیست منور تو مگر چرخ درآیی غزل شمارهٔ ۲۸۲۵مثل ذره روزن همگان گشته هوایی غزل شمارهٔ ۲۸۲۶همه چون ذره روزن ز غمت گشته هوایی غزل شمارهٔ ۲۸۲۷بده ای دوست شرابی که خدایی است خدایی غزل شمارهٔ ۲۸۲۸خبری است نورسیده تو مگر خبر نداری غزل شمارهٔ ۲۸۲۹تو نفس نفس بر این دل هوسی دگر گماری غزل شمارهٔ ۲۸۳۰هله پاسبان منزل تو چگونه پاسبانی غزل شمارهٔ ۲۸۳۱چو نماز شام هر کس بنهد چراغ و خوانی غزل شمارهٔ ۲۸۳۲صنما چنان لطیفی که به جان ما درآیی غزل شمارهٔ ۲۸۳۳سوی باغ ما سفر کن بنگر بهار باری غزل شمارهٔ ۲۸۳۴به مبارکی و شادی بستان ز عشق جامی غزل شمارهٔ ۲۸۳۵ز گزاف ریز باده که تو شاه ساقیانی غزل شمارهٔ ۲۸۳۶به چه روی پشت آرم به کسی که از گزینی غزل شمارهٔ ۲۸۳۷هله عاشقان بشارت که نماند این جدایی غزل شمارهٔ ۲۸۳۸صفت خدای داری چو به سینه‌ای درآیی غزل شمارهٔ ۲۸۳۹بکشید یار گوشم که تو امشب آن مایی غزل شمارهٔ ۲۸۴۰منگر به هر گدایی که تو خاص از آن مایی غزل شمارهٔ ۲۸۴۱به خدا کسی نجنبد چو تو تن زنی نجنبی غزل شمارهٔ ۲۸۴۲بت من ز در درآمد به مبارکی و شادی غزل شمارهٔ ۲۸۴۳هله ای پری شب رو که ز خلق ناپدیدی غزل شمارهٔ ۲۸۴۴تو کیی در این ضمیرم که فزونتر از جهانی غزل شمارهٔ ۲۸۴۵بت من به طعنه گوید چه میان ره فتادی غزل شمارهٔ ۲۸۴۶چو مرا ز عشق کهنه صنما به یاد دادی غزل شمارهٔ ۲۸۴۷دل بی‌قرار را گو که چو مستقر نداری غزل شمارهٔ ۲۸۴۸سحر است خیز ساقی بکن آنچ خوی داری غزل شمارهٔ ۲۸۴۹ز بهار جان خبر ده هله ای دم بهاری غزل شمارهٔ ۲۸۵۰ز غم تو زار زارم هله تا تو شاد باشی غزل شمارهٔ ۲۸۵۱شب و روز آن نکوتر که به پیش یار باشی غزل شمارهٔ ۲۸۵۲چو یقین شده‌ست دل را که تو جان جان جانی غزل شمارهٔ ۲۸۵۳تو ز عشق خود نپرسی که چه خوب و دلربایی غزل شمارهٔ ۲۸۵۴برسید لک لک جان که بهار شد کجایی غزل شمارهٔ ۲۸۵۵هله ای دلی که خفته تو به زیر ظل مایی غزل شمارهٔ ۲۸۵۶صنما چگونه گویم که تو نور جان مایی غزل شمارهٔ ۲۸۵۷چه جمال جان فزایی که میان جان مایی غزل شمارهٔ ۲۸۵۸صنما تو همچو آتش قدح مدام داری غزل شمارهٔ ۲۸۵۹برو ای عشق که تا شحنه خوبان شده‌ای غزل شمارهٔ ۲۸۶۰هست در حلقه ما حلقه ربایی عجبی غزل شمارهٔ ۲۸۶۱چند روز است که شطرنج عجب می‌بازی غزل شمارهٔ ۲۸۶۲هله هشدار که با بی‌خبران نستیزی غزل شمارهٔ ۲۸۶۳وقت آن شد که بدان روح فزا آمیزی غزل شمارهٔ ۲۸۶۴به شکرخنده اگر می‌ببرد دل ز کسی غزل شمارهٔ ۲۸۶۵در رخ عشق نگر تا به صفت مرد شوی غزل شمارهٔ ۲۸۶۶گر گریزی به ملولی ز من سودایی غزل شمارهٔ ۲۸۶۷نیستی عاشق ای جلف شکم خوار گدای غزل شمارهٔ ۲۸۶۸در دلت چیست عجب که چو شکر می‌خندی غزل شمارهٔ ۲۸۶۹هست اندر غم تو دلشده دانشمندی غزل شمارهٔ ۲۸۷۰ای دریغا در این خانه دمی بگشودی غزل شمارهٔ ۲۸۷۱به دغل کی بگزیند دل یارم یاری غزل شمارهٔ ۲۸۷۲مرغ اندیشه که اندر همه دل‌ها بپری غزل شمارهٔ ۲۸۷۳رو رو ای جان سبک خیز غریب سفری غزل شمارهٔ ۲۸۷۴سحری کرد ندایی عجب آن رشک پری غزل شمارهٔ ۲۸۷۵نی تو شکلی دگری سنگ نباشی تو زری غزل شمارهٔ ۲۸۷۶شکنی شیشه مردم گرو از من گیری غزل شمارهٔ ۲۸۷۷بر یکی بوسه حقستت که چنان می‌لرزی غزل شمارهٔ ۲۸۷۸هله تا ظن نبری کز کف من بگریزی غزل شمارهٔ ۲۸۷۹ننگ هر قافله در شش دره ابلیسی غزل شمارهٔ ۲۸۸۰به حق و حرمت آنکه همگان را جانی غزل شمارهٔ ۲۸۸۱گر تو ما را به جفای صنمان ترسانی غزل شمارهٔ ۲۸۸۲تیغ را گر تو چو خورشید دمی رنده زنی غزل شمارهٔ ۲۸۸۳چه حریصی که مرا بی‌خور و بی‌خواب کنی غزل شمارهٔ ۲۸۸۴به شکرخنده بتا نرخ شکر می‌شکنی غزل شمارهٔ ۲۸۸۵هله آن به که خوری این می و از دست روی غزل شمارهٔ ۲۸۸۶اگر امشب بر من باشی و خانه نروی غزل شمارهٔ ۲۸۸۷بده ای کف تو را قاعده لطف افزایی غزل شمارهٔ ۲۸۸۸به شکرخنده اگر می‌ببرد جان ز کسی غزل شمارهٔ ۲۸۸۹ای که تو چشمه حیوان و بهار چمنی غزل شمارهٔ ۲۸۹۰سخن تلخ مگو ای لب تو حلوایی غزل شمارهٔ ۲۸۹۱هر که از نیستی آید به سوی او خبری غزل شمارهٔ ۲۸۹۲ای شه جاودانی وی مه آسمانی غزل شمارهٔ ۲۸۹۳قدر غم گر چشم سر بگریستی غزل شمارهٔ ۲۸۹۴با چنین رفتن به منزل کی رسی غزل شمارهٔ ۲۸۹۵چاره‌ای کو بهتر از دیوانگی غزل شمارهٔ ۲۸۹۶قره العین منی ای جان بلی غزل شمارهٔ ۲۸۹۷بوی باغ و گلستان آید همی غزل شمارهٔ ۲۸۹۸هر دم ای دل سوی جانان می‌روی غزل شمارهٔ ۲۸۹۹بار دیگر عزم رفتن کرده‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۰۰بوی مشکی در جهان افکنده‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۰۱فارغم گر گشت دل آواره‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۰۲ای درآورده جهانی را ز پای غزل شمارهٔ ۲۹۰۳باوفا یارا جفا آموختی غزل شمارهٔ ۲۹۰۴عاقبت از عاشقان بگریختی غزل شمارهٔ ۲۹۰۵اندرآ در خانه یارا ساعتی غزل شمارهٔ ۲۹۰۶گوید آن دلبر که چون همدل شدی غزل شمارهٔ ۲۹۰۷آفتابا سوی مه رویان شدی غزل شمارهٔ ۲۹۰۸باوفاتر گشت یارم اندکی غزل شمارهٔ ۲۹۰۹هست امروز آنچ می‌باید بلی غزل شمارهٔ ۲۹۱۰باز گردد عاقبت این در؟ بلی غزل شمارهٔ ۲۹۱۱طبع چیزی نو به نو خواهد همی غزل شمارهٔ ۲۹۱۲با من ای عشق امتحان‌ها می‌کنی غزل شمارهٔ ۲۹۱۳باز چون گل سوی گلشن می‌روی غزل شمارهٔ ۲۹۱۴ناگهان اندر دویدم پیش وی غزل شمارهٔ ۲۹۱۵خوش بود گر کاهلی یک سو نهی غزل شمارهٔ ۲۹۱۶مرحبا ای پرده تو آن پرده‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۱۷هیچ خمری بی‌خماری دیده‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۱۸می‌زنم حلقهٔ درِ هر خانه‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۱۹گر سران را بی‌سری درواستی غزل شمارهٔ ۲۹۲۰ای بهار سبز و تر شاد آمدی غزل شمارهٔ ۲۹۲۱ساقی این جا هست ای مولا؟ بلی غزل شمارهٔ ۲۹۲۲هم تو شمعی هم تو شاهد هم تو می غزل شمارهٔ ۲۹۲۳باد بین اندر سرم از باده‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۲۴آه از عشق جمال حوره‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۲۵ای دلی کز گلشکر پرورده‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۲۶گر در آب و گر در آتش می‌روی غزل شمارهٔ ۲۹۲۷ز کجا آمده‌ای می‌دانی غزل شمارهٔ ۲۹۲۸آنچه در سینه نهان می‌داری غزل شمارهٔ ۲۹۲۹ای خیالی که به دل می‌گذری غزل شمارهٔ ۲۹۳۰تو چرا جمله نبات و شکری غزل شمارهٔ ۲۹۳۱از دلبر نهانی گر بوی جان بیابی غزل شمارهٔ ۲۹۳۲چه باشد ای برادر یک شب اگر نخسپی غزل شمارهٔ ۲۹۳۳ای آنک امام عشقی تکبیر کن که مستی غزل شمارهٔ ۲۹۳۴گفتی شکار گیرم رفتی شکار گشتی غزل شمارهٔ ۲۹۳۵گرچه به زیر دلقی شاهی و کیقبادی غزل شمارهٔ ۲۹۳۶ای نوبهار خندان از لامکان رسیدی غزل شمارهٔ ۲۹۳۷از بهر مرغ خانه چون خانه‌ای بسازی غزل شمارهٔ ۲۹۳۸آن مه چو در دل آید او را عجب شناسی غزل شمارهٔ ۲۹۳۹ما را مسلم آمد هم عیش و هم عروسی غزل شمارهٔ ۲۹۴۰چون زخمه رجا را بر تار می‌کشانی غزل شمارهٔ ۲۹۴۱ای گوهر خدایی آیینه معانی غزل شمارهٔ ۲۹۴۲اندر مصاف ما را در پیش رو سپر نی غزل شمارهٔ ۲۹۴۳گرمی مجوی الا از سوزش درونی غزل شمارهٔ ۲۹۴۴ای مبدعی که سگ را بر شیر می‌فزایی غزل شمارهٔ ۲۹۴۵ای حیله‌هات شیرین تا کی مرا فریبی غزل شمارهٔ ۲۹۴۶دی عهد و توبه کردی امروز درشکستی غزل شمارهٔ ۲۹۴۷یا من عجب فتادم یا تو عجب فتادی غزل شمارهٔ ۲۹۴۸ای کرده رو چو سرکه چه گردد ار بخندی غزل شمارهٔ ۲۹۴۹در غیب هست عودی کاین عشق از او است دودی غزل شمارهٔ ۲۹۵۰ای آنک جان ما را در گلشکر کشیدی غزل شمارهٔ ۲۹۵۱زان خاک تو شدم تا بر من گهر بباری غزل شمارهٔ ۲۹۵۲گر از شراب دوشین در سر خمار داری غزل شمارهٔ ۲۹۵۳بازآمدی که ما را درهم زنی به شوری غزل شمارهٔ ۲۹۵۴گر روشنی تو یارا یا خود سیه ضمیری غزل شمارهٔ ۲۹۵۵چون روی آتشین را یک دم تو می‌نپوشی غزل شمارهٔ ۲۹۵۶دل را تمام برکن ای جان ز نیک نامی غزل شمارهٔ ۲۹۵۷اندر شکست جان شد پیدا لطیف جانی غزل شمارهٔ ۲۹۵۸مطرب چو زخمه‌ها را بر تار می‌کشانی غزل شمارهٔ ۲۹۵۹ای آنک جمله عالم از توست یک نشانی غزل شمارهٔ ۲۹۶۰رقصان شو ای قراضه کز اصل اصل کانی غزل شمارهٔ ۲۹۶۱در رنگ یار بنگر تا رنگ زندگانی غزل شمارهٔ ۲۹۶۲با تو عتاب دارم جانا چرا چنینی غزل شمارهٔ ۲۹۶۳می‌زن سه‌تا که یک‌تا گشتم مکن دوتایی غزل شمارهٔ ۲۹۶۴دی دامنش گرفتم کای گوهر عطایی غزل شمارهٔ ۲۹۶۵ای برده اختیارم تو اختیار مایی غزل شمارهٔ ۲۹۶۶هر چند بی‌گه آیی بی‌گاه خیز مایی غزل شمارهٔ ۲۹۶۷آمد ز نای دولت بار دگر نوایی غزل شمارهٔ ۲۹۶۸ای چنگیان غیبی از راه خوش نوایی غزل شمارهٔ ۲۹۶۹بوی کباب داری تو نیز دل کبابی غزل شمارهٔ ۲۹۷۰با صد هزار دستان آمد خیال یاری غزل شمارهٔ ۲۹۷۱اندر قمارخانه چون آمدی به بازی غزل شمارهٔ ۲۹۷۲ای آن که مر مرا تو به از جان و دیده‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۷۳ای از جمال حسن تو عالم نشانه‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۷۴آن دم که دل کند سوی دلبر اشارتی غزل شمارهٔ ۲۹۷۵هر روز بامداد به آیین دلبری غزل شمارهٔ ۲۹۷۶شد جادوی حرام و حق از جادوی بری غزل شمارهٔ ۲۹۷۷هر روز بامداد درآید یکی پری غزل شمارهٔ ۲۹۷۸ای دل ز بامداد تو بر حال دیگری غزل شمارهٔ ۲۹۷۹هر روز بامداد طلبکار ما توی غزل شمارهٔ ۲۹۸۰آن لحظه کآفتاب و چراغ جهان شوی غزل شمارهٔ ۲۹۸۱ای سیرگشته از ما ما سخت مشتهی غزل شمارهٔ ۲۹۸۲ای ساقیی که آن می احمر گرفته‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۸۳ای ساقیی که آن می احمر گرفته‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۸۴ای مرغ گیر دام نهانی نهاده‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۸۵مه طلعتی و شهره قبایی بدیده‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۸۶ای عشق کز قدیم تو با ما یگانه‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۸۷ای جان و ای دو دیده بینا چگونه‌ای غزل شمارهٔ ۲۹۸۸هر چند شیر بیشه و خورشیدطلعتی غزل شمارهٔ ۲۹۸۹رویش ندیده پس مکنیدم ملامتی غزل شمارهٔ ۲۹۹۰جان خاک آن مهی که خداش است مشتری غزل شمارهٔ ۲۹۹۱ای عشق پرده در که تو در زیر چادری غزل شمارهٔ ۲۹۹۲ای بس فراز و شیب که کردم طلب گری غزل شمارهٔ ۲۹۹۳شاها بکش قطار که شهوار می‌کشی غزل شمارهٔ ۲۹۹۴ای نای خوش نوای که دلدار و دلخوشی غزل شمارهٔ ۲۹۹۵اندر میان جمع چه جان است آن یکی غزل شمارهٔ ۲۹۹۶گر من ز دست بازی هر غم پژولمی غزل شمارهٔ ۲۹۹۷ای آسمان که بر سر ما چرخ می‌زنی غزل شمارهٔ ۲۹۹۸سوگند خورده‌ای که از این پس جفا کنی غزل شمارهٔ ۲۹۹۹تا چند از فراق مرا کار بشکنی غزل شمارهٔ ۳۰۰۰ساقی بیار باده سغراق ده منی غزل شمارهٔ ۳۰۰۱ای نای بس خوش است کز اسرار آگهی غزل شمارهٔ ۳۰۰۲شوری فتاد در فلک ای مه چه شَسته‌ای غزل شمارهٔ ۳۰۰۳ای کاشکی تو خویش زمانی بدانیی غزل شمارهٔ ۳۰۰۴بزم و شراب لعل و خرابات و کافری غزل شمارهٔ ۳۰۰۵آن دل که گم شده‌ست هم از جان خویش جوی غزل شمارهٔ ۳۰۰۶سیمرغ و کیمیا و مقام قلندری غزل شمارهٔ ۳۰۰۷دوش همه شب دوش همه شب گشتم من بر بام حبیبی غزل شمارهٔ ۳۰۰۸خواجه سلام علیک گنج وفا یافتی غزل شمارهٔ ۳۰۰۹آه که چه شیرین بتیست در تتق زرکشی غزل شمارهٔ ۳۰۱۰روی من از روی تو دارد صد روشنی غزل شمارهٔ ۳۰۱۱هر نفسی از درون دلبر روحانیی غزل شمارهٔ ۳۰۱۲ای دل چون آهنت بوده چو آیینه‌ای غزل شمارهٔ ۳۰۱۳یار در آخرزمان کرد طرب سازیی غزل شمارهٔ ۳۰۱۴رو که به مهمان تو می‌نروم ای اخی غزل شمارهٔ ۳۰۱۵جان و جهان می‌روی جان و جهان می‌بری غزل شمارهٔ ۳۰۱۶بازرهان خلق را از سر و از سرکشی غزل شمارهٔ ۳۰۱۷لاله ستانست از عکس تو هر شوره‌ای غزل شمارهٔ ۳۰۱۸ای تو ز خوبی خویش آینه را مشتری غزل شمارهٔ ۳۰۱۹ای که تو عشاق را همچو شکر می‌کشی غزل شمارهٔ ۳۰۲۰پیشتر آ پیشتر چند از این رهزنی غزل شمارهٔ ۳۰۲۱شیردلا صد هزار شیردلی کرده‌ای غزل شمارهٔ ۳۰۲۲گفت مرا آن طبیب: «رَو، تُرُشی خورده‌ای»غزل شمارهٔ ۳۰۲۳قصر بوَد روح ما‌، نی تل ویرانه‌ای غزل شمارهٔ ۳۰۲۴بستگی این سماع هست ز بیگانه‌ای غزل شمارهٔ ۳۰۲۵جای دگر بوده‌ای زانک تهی روده‌ای غزل شمارهٔ ۳۰۲۶خیره چرا گشته‌ای خواجه مگر عاشقی غزل شمارهٔ ۳۰۲۷نیست عجب صف زده پیش سلیمان پری غزل شمارهٔ ۳۰۲۸ای صنم گلزاری چند مرا آزاری غزل شمارهٔ ۳۰۲۹آه که دلم برد غمزه‌های نگاری غزل شمارهٔ ۳۰۳۰سلمک الله نیست مثل تو یاری غزل شمارهٔ ۳۰۳۱خوشدلم از یار همچنانک تو دیدی غزل شمارهٔ ۳۰۳۲از پگه ای یار زان عقار سمایی غزل شمارهٔ ۳۰۳۳چند دویدم سوی افندی غزل شمارهٔ ۳۰۳۴می‌رسد ای جان باد بهاری غزل شمارهٔ ۳۰۳۵دوش همه شب دوش همه شب غزل شمارهٔ ۳۰۳۶گاه چو اشتر در وحل آیی غزل شمارهٔ ۳۰۳۷به خاک پای تو ای مه هر آن شبی که بتابی غزل شمارهٔ ۳۰۳۸ببرد عقل و دلم را براق عشق معانی غزل شمارهٔ ۳۰۳۹هزار جان مقدس هزار گوهر کانی غزل شمارهٔ ۳۰۴۰چه آفتاب جمالی که از مجره گشادی غزل شمارهٔ ۳۰۴۱اگر مرا تو ندانی، بپرس از شب تاری غزل شمارهٔ ۳۰۴۲چو مهر عشق سلیمان به هر دو کون تو داری غزل شمارهٔ ۳۰۴۳ز حد چون بگذشتی بیا بگوی که چونی غزل شمارهٔ ۳۰۴۴گهی به سینه درآیی گهی ز روح برآیی غزل شمارهٔ ۳۰۴۵من آن نیم که تو دیدی چو بینیم نشناسی غزل شمارهٔ ۳۰۴۶چو صبحدم خندیدی در بلا بندیدی غزل شمارهٔ ۳۰۴۷به جان تو ای طایی که سوی ما بازآیی غزل شمارهٔ ۳۰۴۸تو آسمان منی من زمین به حیرانی غزل شمارهٔ ۳۰۴۹ربود عقل و دلم را جمال آن عربی غزل شمارهٔ ۳۰۵۰خدایگان جمال و خلاصه خوبی غزل شمارهٔ ۳۰۵۱به عاقبت بپریدی و در نهان رفتی غزل شمارهٔ ۳۰۵۲چه باده بود که در دور از بگه دادی غزل شمارهٔ ۳۰۵۳ز قیل و قال تو گر خلق بو نبردندی غزل شمارهٔ ۳۰۵۴منم که کار ندارم به غیر بی‌کاری غزل شمارهٔ ۳۰۵۵بیا بیا که نیابی چو ما دگر یاری غزل شمارهٔ ۳۰۵۶خورانمت می جان تا دگر تو غم نخوری غزل شمارهٔ ۳۰۵۷اگر ز حلقه این عاشقان کران گیری غزل شمارهٔ ۳۰۵۸ز بامداد درآورد دلبرم جامی غزل شمارهٔ ۳۰۵۹چه باک دارد عاشق ز ننگ و بدنامی غزل شمارهٔ ۳۰۶۰نهان شدند معانی ز یار بی‌معنی غزل شمارهٔ ۳۰۶۱اگر تو یار نداری، چرا طلب نکنی؟غزل شمارهٔ ۳۰۶۲اگر تو مست شرابی چرا حشر نکنی غزل شمارهٔ ۳۰۶۳به هر دلی که درآیی چو عشق بنشینی غزل شمارهٔ ۳۰۶۴ز بامداد دلم می‌پرد به سودایی غزل شمارهٔ ۳۰۶۵شدم به سوی چه آب همچو سقایی غزل شمارهٔ ۳۰۶۶رسید ترکم با چهره‌های گل وردی غزل شمارهٔ ۳۰۶۷تو در عقیله ترتیب کفش و دستاری غزل شمارهٔ ۳۰۶۸فرست باده جان را به رسم دلداری غزل شمارهٔ ۳۰۶۹نگاهبان دو دیده‌ست چشم دلداری غزل شمارهٔ ۳۰۷۰اگر به خشم شود چرخ هفتم از تو بری غزل شمارهٔ ۳۰۷۱دلا همای وصالی بپر چرا نپری غزل شمارهٔ ۳۰۷۲به من نگر که به جز من به هر کی درنگری غزل شمارهٔ ۳۰۷۳بیا بیا که پشیمان شوی از این دوری غزل شمارهٔ ۳۰۷۴مسلم آمد یار مرا دل افروزی غزل شمارهٔ ۳۰۷۵بیا بیا که تو از نادرات ایامی غزل شمارهٔ ۳۰۷۶بلندتر شده‌ست آفتاب انسانی غزل شمارهٔ ۳۰۷۷ایا مربی جان از صداع جان چونی غزل شمارهٔ ۳۰۷۸ز آب تشنه گرفته‌ست خشم می‌بینی غزل شمارهٔ ۳۰۷۹بیامدیم دگربار سوی مولایی غزل شمارهٔ ۳۰۸۰تو نور دیده جان یا دو دیده مایی غزل شمارهٔ ۳۰۸۱تو عاشقی چه کسی از کجا رسیدستی غزل شمارهٔ ۳۰۸۲رهید جان دوم از خودی و از هستی غزل شمارهٔ ۳۰۸۳بیا بیا که چو آب حیات درخوردی غزل شمارهٔ ۳۰۸۴به جان تو که بگویی وطن کجا داری غزل شمارهٔ ۳۰۸۵به حق آنک تو جان و جهان جانداری غزل شمارهٔ ۳۰۸۶شبی که دررسد از عشق پیک بیداری غزل شمارهٔ ۳۰۸۷اگر تو همره بلبل ز بهر گلزاری غزل شمارهٔ ۳۰۸۸حرام گشت از این پس فغان و غمخواری غزل شمارهٔ ۳۰۸۹به اهل پرده اسرارها ببر خبری غزل شمارهٔ ۳۰۹۰بجه بجه ز جهان تا شه جهان باشی غزل شمارهٔ ۳۰۹۱اگر دمی بگذاری هوا و نااهلی غزل شمارهٔ ۳۰۹۲هزار جان مقدس فدای سلطانی غزل شمارهٔ ۳۰۹۳نگفتمت که تو سلطان خوبرویانی غزل شمارهٔ ۳۰۹۴بگو به جان مسافر ز رنج‌ها چونی غزل شمارهٔ ۳۰۹۵از این درخت بدان شاخ و بر نمی‌بینی غزل شمارهٔ ۳۰۹۶ز بامداد دلم می‌جهد به سودایی غزل شمارهٔ ۳۰۹۷بیا بیا که شدم در غم تو سودایی غزل شمارهٔ ۳۰۹۸ترش ترش بنشستی بهانه دربستی غزل شمارهٔ ۳۰۹۹بداد پندم استاد عشق ز استادی غزل شمارهٔ ۳۱۰۰ببست خواب مرا جاودانه دلداری غزل شمارهٔ ۳۱۰۱کسی که باده خورد بامداد زین ساقی غزل شمارهٔ ۳۱۰۲برست جان و دلم از خودی و از هستی غزل شمارهٔ ۳۱۰۳پدید گشت یکی آهوی در این وادی غزل شمارهٔ ۳۱۰۴طواف کعبه دل کن اگر دلی داری غزل شمارهٔ ۳۱۰۵ز صبحگاه فتادم به دست سرمستی غزل شمارهٔ ۳۱۰۶فرست بادهٔ جان را به رسم دلداری غزل شمارهٔ ۳۱۰۷میان تیرگی خواب و نور بیداری غزل شمارهٔ ۳۱۰۸به دست هجر تو زارم تو نیز می‌دانی غزل شمارهٔ ۳۱۰۹کالی تیشبی آپانسو، ای افندی چلبی غزل شمارهٔ ۳۱۱۰جان جان مایی، خوش‌تر از حلوایی غزل شمارهٔ ۳۱۱۱تو چنین نبودی تو چنین چرایی غزل شمارهٔ ۳۱۱۲تو خدای خویی تو صفات هویی غزل شمارهٔ ۳۱۱۳نه ز عاقلانم که ز من بگیری غزل شمارهٔ ۳۱۱۴عشق تو خواند مرا کز من چه می‌گذری غزل شمارهٔ ۳۱۱۵در لطف اگر بروی شاه همه چمنی غزل شمارهٔ ۳۱۱۶دلا گر مرا تو ببینی ندانی غزل شمارهٔ ۳۱۱۷پذیرفت این دل ز عشقت خرابی غزل شمارهٔ ۳۱۱۸نگارا! چرا قول دشمن شنیدی؟غزل شمارهٔ ۳۱۱۹نشانت کی جوید که تو بی‌نشانی غزل شمارهٔ ۳۱۲۰اگر چه لطیفی و زیبالقایی غزل شمارهٔ ۳۱۲۱هم ایثار کردی هم ایثار گفتی غزل شمارهٔ ۳۱۲۲الا میر خوبان هلا تا نرنجی غزل شمارهٔ ۳۱۲۳به حیلت تو خواهی که در را ببندی غزل شمارهٔ ۳۱۲۴چو عشقش برآرد سر از بی‌قراری غزل شمارهٔ ۳۱۲۵بتا گر مرا تو ببینی ندانی غزل شمارهٔ ۳۱۲۶گل سرخ دیدم شدم زعفرانی غزل شمارهٔ ۳۱۲۷عجیب‌العجایب توی در کیایی غزل شمارهٔ ۳۱۲۸تو هر چند صدری شه مجلسی غزل شمارهٔ ۳۱۲۹رضیت بما قسم‌الله لی غزل شمارهٔ ۳۱۳۰تماشا مرو نک تماشا توی غزل شمارهٔ ۳۱۳۱الا هات حمرا کالعندم غزل شمارهٔ ۳۱۳۲خواهیم یارا کامشب نخسپی غزل شمارهٔ ۳۱۳۳حدی نداری در خوش لقایی غزل شمارهٔ ۳۱۳۴تو جان مایی، ماه سمایی غزل شمارهٔ ۳۱۳۵با چرخ گردان تیره هوایی غزل شمارهٔ ۳۱۳۶خواهی ز جنون بویی ببری غزل شمارهٔ ۳۱۳۷سلطان منی سلطان منی غزل شمارهٔ ۳۱۳۸آن به که مرا تمکین نکنی غزل شمارهٔ ۳۱۳۹صنما خرگه توم که بسازی و برکنی غزل شمارهٔ ۳۱۴۰صنما بر همه جهان تو چو خورشید سروری غزل شمارهٔ ۳۱۴۱ای خجل از تو شکر و آزادی غزل شمارهٔ ۳۱۴۲حکم نو کن که شاه دورانی غزل شمارهٔ ۳۱۴۳مستی و عاشقانه می‌گویی غزل شمارهٔ ۳۱۴۴بحر ما را کنار بایستی غزل شمارهٔ ۳۱۴۵آوخ آوخ چو من وفاداری غزل شمارهٔ ۳۱۴۶ای دلزار محنت و بلا داری غزل شمارهٔ ۳۱۴۷ساقیا ساقیا روا داری غزل شمارهٔ ۳۱۴۸تا شدستی امیر چوگانی غزل شمارهٔ ۳۱۴۹مستم از باده‌های پنهانی غزل شمارهٔ ۳۱۵۰من مرید توَم مراد توی غزل شمارهٔ ۳۱۵۱چند اندر میان غوغایی غزل شمارهٔ ۳۱۵۲گرچه تو نیم شب رسیدستی غزل شمارهٔ ۳۱۵۳ز اول بامداد سر مستی غزل شمارهٔ ۳۱۵۴ز اول بامداد سرمستی غزل شمارهٔ ۳۱۵۵در غم یار یار بایستی غزل شمارهٔ ۳۱۵۶در غم یار، یار بایستی غزل شمارهٔ ۳۱۵۷آنکه چون ابر خواند کف ترا غزل شمارهٔ ۳۱۵۸رو، مسلم تراست بی‌کاری غزل شمارهٔ ۳۱۵۹زندگانی مجلس سامی غزل شمارهٔ ۳۱۶۰جان جانی و جان صد جانی غزل شمارهٔ ۳۱۶۱خامشی ناطقی مگر جانی غزل شمارهٔ ۳۱۶۲ای که مستک شدی و می‌گویی غزل شمارهٔ ۳۱۶۳عشق در کفر کرد اظهاری غزل شمارهٔ ۳۱۶۴مست و خوشی باده کجا خورده‌ای؟غزل شمارهٔ ۳۱۶۵جان و جهان! دوش کجا بوده‌ای؟غزل شمارهٔ ۳۱۶۶ای دل سرمست، کجا می‌پری؟غزل شمارهٔ ۳۱۶۷از مه من مست دو صد مشتری غزل شمارهٔ ۳۱۶۸یا مَلِکَ الْمَغْرِبِ وَالْمَشْرِقِی غزل شمارهٔ ۳۱۶۹گر نه شکار غم دلدارمی غزل شمارهٔ ۳۱۷۰ای که تو از عالم ما می‌روی غزل شمارهٔ ۳۱۷۱خشم مرو خواجه! پشیمان شوی غزل شمارهٔ ۳۱۷۲ای که ازین تنگ قفس می‌پری غزل شمارهٔ ۳۱۷۳باده ده، ای ساقی هر متقی غزل شمارهٔ ۳۱۷۴صد دل و صد جان بدمی دادمی غزل شمارهٔ ۳۱۷۵کار به پیری و جوانیستی غزل شمارهٔ ۳۱۷۶کردم با کان گهر آشتی غزل شمارهٔ ۳۱۷۷آدمیی، آدمیی، آدمی غزل شمارهٔ ۳۱۷۸در دل من پردهٔ نو می‌زنی غزل شمارهٔ ۳۱۷۹این طریق دارهم یا سندی و سیدی غزل شمارهٔ ۳۱۸۰اخلائی! اخلائی! صفونی عند مولایی غزل شمارهٔ ۳۱۸۱ما انصف ندمانی، لو انکر ادمانی غزل شمارهٔ ۳۱۸۲بغداد همانست که دیدی و شنیدی غزل شمارهٔ ۳۱۸۳ای جان، چندان خوبی، نوباوهٔ یعقوبی غزل شمارهٔ ۳۱۸۴کسی کو را بود خلق خدایی غزل شمارهٔ ۳۱۸۵عزیزی و کریم و لطف داری غزل شمارهٔ ۳۱۸۶بگو ای تازه رو، کم کن ملولی غزل شمارهٔ ۳۱۸۷اتی‌النیروز مسرورالجنان غزل شمارهٔ ۳۱۸۸ادر کاسی و دعنی عن فنونی غزل شمارهٔ ۳۱۸۹یا ساقی اسقنی براح غزل شمارهٔ ۳۱۹۰سلب‌العشق فؤادی، حصل‌الیوم مرادی غزل شمارهٔ ۳۱۹۱کالی تَیشی آینو سوْای اَفَندی چَلَبی غزل شمارهٔ ۳۱۹۲لا یغرنک سد هوس عن رایی غزل شمارهٔ ۳۱۹۳غدرالعشق فزلت قدمی غزل شمارهٔ ۳۱۹۴وقتت خوش ای حبیبی، بشنو به حق یاری غزل شمارهٔ ۳۱۹۵درهم شکن چو شیشه خود را، چو مست جامی غزل شمارهٔ ۳۱۹۶بار منست او بچه نغزی، خواجه اگرچه همه مغزی غزل شمارهٔ ۳۱۹۷سیدی ایم هو کی، خذیدی ایم هو کی غزل شمارهٔ ۳۱۹۸گهی پرده‌سوزی، گهی پرده‌داری غزل شمارهٔ ۳۱۹۹الام طماعیة العاذل غزل شمارهٔ ۳۲۰۰هذا طبیبی، عند الدوآء غزل شمارهٔ ۳۲۰۱یا ساقی الحی اسمع سؤالی غزل شمارهٔ ۳۲۰۲هذا سیدی، هذا سندی غزل شمارهٔ ۳۲۰۳طیب‌الله عیشکم، لا اوحش‌الله من ابی غزل شمارهٔ ۳۲۰۴یا ملک المبعث والمحشر غزل شمارهٔ ۳۲۰۵روزن دل! آه چه خوش روزنی غزل شمارهٔ ۳۲۰۶اضحکنی بنظرة، قلت له فهکذی غزل شمارهٔ ۳۲۰۷قد اسکرنی ربی من قهوة مد راری غزل شمارهٔ ۳۲۰۸الا فی‌الغشق تشریفی و عیدی غزل شمارهٔ ۳۲۰۹نسیت الیوم من عشقی صلاتی غزل شمارهٔ ۳۲۱۰اتاک الصوم فی حلل السعود غزل شمارهٔ ۳۲۱۱نسیم‌الصبح جد بابتشار غزل شمارهٔ ۳۲۱۲الا یا مالکا رق‌الزمان غزل شمارهٔ ۳۲۱۳املا قدح البقا ندیمی!غزل شمارهٔ ۳۲۱۴یا مالک دمة الزمان غزل شمارهٔ ۳۲۱۵یا ساقیةالمدام هاتی غزل شمارهٔ ۳۲۱۶طارت حیلی و زال حیلی غزل شمارهٔ ۳۲۱۷قالت الکأس ارفعونی کم الی کم تحبسونی غزل شمارهٔ ۳۲۱۸ترکبن طبقا عن طبق مولائی غزل شمارهٔ ۳۲۱۹اسفا لقلبی یوما هجرالحبیب داری غزل شمارهٔ ۳۲۲۰لا قی‌الفراش نارا کن هکذا حبیبی غزل شمارهٔ ۳۲۲۱الا حریم لیلی، علیکم سلامی غزل شمارهٔ ۳۲۲۲اخرج عن‌المکان، یا صارم‌الزمان غزل شمارهٔ ۳۲۲۳یا من یزید حسنک حقا تحیری غزل شمارهٔ ۳۲۲۴یا ویح نفسنا بفوات الفضائل غزل شمارهٔ ۳۲۲۵یا ملک‌المحشر، ترحم لا ترتشی غزل شمارهٔ ۳۲۲۶قلت له مصیحا یا ملک‌المشرق غزل شمارهٔ ۳۲۲۷یا ساقی الراح خذ و امرلاء به طاسی غزل شمارهٔ ۳۲۲۸ایا ملتقی العیش کم تبعدی غزل شمارهٔ ۳۲۲۹یا وَلی نِعمَتی وَ سُلطانی غزل شمارهٔ ۳۲۳۰یا سندا لحاظه عاقلتی و مسکنی