غزل شمارهٔ ۲۸۷۸
هله تا ظن نبری کز کف من بگریزیحیله کم کن نگذارم که به فن بگریزی
جان شیرین تو در قبضه و در دست من استتن بیجان چه کند گر تو ز تن بگریزی
گر همه زهرم با خوی منت باید ساختپس تو پروانه نه ای گر ز لگن بگریزی
چون کدو بیخبری زین که گلویت بستمبستم و میکشمت چون ز رسن بگریزی
بلبلان و همه مرغان خوش و شاد از چمنندجغد و بوم و جعلی گر ز چمن بگریزی
چون گرفتار منی حیله میندیش آن بهکه شوی مرده و در خلق حسن بگریزی
تو که قاف نهای گر چو که از جا برویتو زر صاف نهای گر ز شکن بگریزی
جان مردان همه از جان تو بیزار شوندچون مخنث اگر از خوب ختن بگریزی
تو چو نقشی نرهی از کف نقاش مکوشوثنی چون ز کف کلک و شمن بگریزی
من تو را ماه گرفتم هله خورشید تویدر خسوفی گر از این برج و بدن بگریزی
تو ز دیوی نرهی گر ز سلیمان برمیوز غریبی نرهی چون ز وطن بگریزی
نه خمش کن که مرا با تو هزاران کار استخود سهیلت نهلد تا ز یمن بگریزی