غزل شمارهٔ ۵۰۴
خیز که امروز جهان آن ماستجان و جهان ساقی و مهمان ماست
در دل و در دیده دیو و پریدبدبه فر سلیمان ماست
رستم دستان و هزاران چو اوبنده و بازیچه دستان ماست
بس نبود مصر مرا این شرفاین که شهش یوسف کنعان ماست
خیز که فرمان ده جان و جهاناز کرم امروز به فرمان ماست
زهره و مه دف زن شادی ماستبلبل جان مست گلستان ماست
کاسه ارزاق پیاپی شدهستکیسه اقبال حرمدان ماست
شاه شهی بخش طرب ساز ماستیار پری روی پری خوان ماست
آن ملک مفخر چوگان و گویشکر که امروز به میدان ماست
آن ملک مملکت جان و دلدر دل و در جان پریشان ماست
کیست در آن گوشهی دل تن زدهپیش کشش کو شکرستان ماست
خازن رضوان که مه جنتستمست رضای دل رضوان ماست
شور درافکنده و پنهان شدهاو نمک عمر و نمکدان ماست
گوشه گرفتست و جهان مست اوستاو خضر و چشمه حیوان ماست
چون نمک دیگ و چو جان در بدناز همه ظاهرتر و پنهان ماست
نیست نماینده و خود جمله اوستخود همه ماییم چو او آن ماست
بیش مگو حجت و برهان که عشقدر خمشی حجت و برهان ماست