غزل شمارهٔ ۳۲۰۹
نسیت الیوم من عشقی صلاتیفلا ادری عشائی من غداتی
فوجهک سیدی! شمسی و بدریو نثری منک یاقوت الزکاة
نداک سکرة الارواح طراو فی لقیاک طاعة کل ناتی
لقد نهج الهوی منهاج کبدفضاعت فی مناهجه ثباتی
و ادنی ما لقینا فی هواهحیوة فی حیوة فی حیات
تشبثنا باذیال کرامبأید تایبات آیبات
فما اغنی التشبث للسکاریو ما انتفعوا بآیات النجاة
و انی الاستقامة والتوقیلقلب بعد شرب المنکرات؟!