غزل شمارهٔ ۲۲۴۶
ای سر مردان برگو برگووی شه میدان برگو برگو
ای مه باقی وی شه ساقیجان سخن دان برگو برگو
قبله جمعی شعله شمعیقصه ایشان برگو برگو
ای همه دستان ساقی مستانراز گلستان برگو برگو
هم همه دانی هم همه جانیخواجه دیوان برگو برگو
آب حیاتی شاخ نباتینکته جانان برگو برگو
غم نپذیری خشم نگیریای دل شادان برگو برگو
خسرو شیرین بنشین بنشینراه سپاهان برگو برگو
دل بشکفتی خیلی و گفتیباز دو چندان برگو برگو
آن می صافی جام گزافیدرده و خندان برگو برگو
یار ربابی هر چه که یابیحرمت ایمان برگو برگو
نی بستیزی نی بگریزیبیسر و پایان برگو برگو