غزل شمارهٔ ۱۷۶۵
عاشق روی جان فزای توییمرحمتی کن که در هوای توییم
تو به رخسار آفتابی و مهما همه ذره در هوای توییم
تا تو زین پرده روی بنماییمنتظر بر در سرای توییم
ای که ما در میان مجلس انسبیخود از شربت لقای توییم
خیره چون دشمنان مکش ما راکآخر ای دوست آشنای توییم
تو رضا می دهی به کشتن ماما همه بنده رضای توییم
گرچه با خاتم سلیمانیمای پری زاده خاک پای توییم
شمس تبریز جان جانهاییما همه بنده و گدای توییم