غزل شمارهٔ ۱۷۶۶
خیز تا فتنهای برانگیزیمیک زمان از زمانه بگریزیم
بر بساط نشاط بنشینیمهمه از پیش خویش برخیزیم
جز حریف ظریف نگزینیمبا کسان خسان نیامیزیم
غم بیهوده در جهان نخوریممی آسوده در قدح ریزیم
ما گرفتار شادی و طربیمنه گرفتار زهد و پرهیزیم
گر ستیزه کند فلک با مابر مرادش رویم و نستیزیم
چون نداریم هیچ دست آویزچند با هر کسی درآویزیم
عیش باقی است شمس تبریزیمست جاوید شاه تبریزیم