غزل شمارهٔ ۱۴۶۷
این شکل که من دارم ای خواجه که را مانمیک لحظه پری شکلم یک لحظه پری خوانم
در آتش مشتاقی هم جمعم و هم شمعمهم دودم و هم نورم هم جمع و پریشانم
جز گوش رباب دل از خشم نمالم منجز چنگ سعادت را از زخمه نرنجانم
چون شکر و چون شیرم با خود زنم و گیرمطبعم چو جنون آرد زنجیر بجنبانم
ای خواجه چه مرغم من نی کبکم و نی بازمنی خوبم و نی زشتم نی اینم و نی آنم
نی خواجه بازارم نی بلبل گلزارمای خواجه تو نامم نه تا خویش بدان خوانم
نی بنده نی آزادم نی موم نه پولادمنی دل به کسی دادم نی دلبر ایشانم
گر در شرم و خیرم از خود نهام از غیرمآن سو که کشد آن کس ناچار چنان رانم