غزل شمارهٔ ۱۵۷۹
ما آب دریم ما چه دانیمچه شور و شریم ما چه دانیم
هر دم ز شراب بینشانیخود مستتریم ما چه دانیم
تا گوهر حسن تو بدیدیمرخ همچو زریم ما چه دانیم
تا عشق تو پای ما گرفتهستبیپا و سریم ما چه دانیم
خشک و تر ما همه توی توخوش خشک و تریم ما چه دانیم
سرحلقه زلف تو گرفتیمخوش می شمریم ما چه دانیم
گر زیر و زبر شود دو عالمزیر و زبریم ما چه دانیم
گر سبزه و باغ خشک گرددما از تو چریم ما چه دانیم
گلزار اگر همه بریزدگل از تو بریم ما چه دانیم
گر چرخ هزار مه نمایددر تو نگریم ما چه دانیم
گر زانک شکر جهان بگیردما باده خوریم ما چه دانیم
شمس تبریز ز آفتابتهمچون قمریم ما چه دانیم