غزل شمارهٔ ۳۱۸۵
عزیزی و کریم و لطف داریولیکن دور شو، چون هوشیاری
نشاید عاشقان را یار هشیارز هشیاران نیاید هیچ یاری
مرا یکدم چو ساقی کم دهد میبگیرم دامن او را به زاری
صراحیوار خون گریم به پیششبجوشم همچو می در بیقراری
که از اندیشه بیزارم، بده میمرا تا کی به اندیشه سپاری؟!
چه حیله سازم ای ساقی؟! چه حیله؟!که حیله آفرین و حیلهکاری
به حجت هر دمم بیرون فرستیکه بس باغیرتی و تنگ باری
برون و اندرون و جام و می نیستولیکن در سخن اینست جاری
قفی یا ناقتی هذا مناخولا تسرین من هذاالدیار
فدیتالعشق ما احلی هواهتقطع فی هواه اختیاری
فلا تشغلنی یا ساقی بلهوواسکرنی بکاسات کبار
ایا بدرالتمام اطلع علینابحق العشق اسمع، لاتمار
وخلصنی منالدنیا واسکرفلا ادری یمینی من یساری