غزل شمارهٔ ۸۵۳
مر بحر را ز ماهی دایم گزیر باشدزیرا به پیش دریا ماهی حقیر باشد
مانند بحر قلزم ماهی نیابی ای جاندر بحر قلزم حق ماهی کثیر باشد
بحرست همچو دایه ماهی چو شیرخوارهپیوسته طفل مسکین گریان شیر باشد
با این همه فراغت گر بحر را به ماهیمیلی بود به رحمت فضل کبیر باشد
وان ماهیی که داند کان بحر طالب اوستپایش ز روی نخوت فوق اثیر باشد
آن ماهیی که دریا کار کسی نسازدالا که رای ماهی آن را مشیر باشد
گویی ز بس عنایت آن ماهیست سلطانوان بحر بینهایت او را وزیر باشد
گر هیچ کس ز جرات ماهیش خواند او راهر قطرهای به قهرش مانند تیر باشد
تا چند رمز گویی رمزت تحیر آردروشنترک بیان کن تا دل بصیر باشد
مخدوم شمس دینست هم سید و خداوندکز وی زمین تبریز مشک و عبیر باشد
گر خارهای عالم الطاف او ببیننددر نرمی و لطافت همچون حریر باشد
جانم مباد هرگز گر جانم از شرابشوز مستی جمالش از خود خبیر باشد