غزل شمارهٔ ۱۵۳۱
بیا کامروز شَه را ما شکاریمسَرِ خویش و سَرِ عالَم نداریم
بیا کامروز چون موسیِ عمرانبه مردی گَرد از دریا برآریم
همه شب چون عصا افتاده بودیمچو روز آمد چو ثُعبان بیقراریم
چو گِردِ سینهٔ خود طوف کردیمیدِ بیضا ز جیبِ جان برآریم
بدان قدرت که ماری شد عصاییبه هر شب چون عصا و روز ماریم
پیِ فرعونِ سرکش اژدهاییمپی موسی عصا و بُردباریم
به همت خونِ نمرودان بریزیمتو این منگر که چون پشّه نزاریم
برافزاییم بر شیران و پیلاناگر چه در کفِ آن شیر، زاریم
اگر چه همچو اُشتر کژنهادیمچو اُشتر سوی کعبه راهواریم
به اقبالِ دو روزه دل نبندیمکه در اقبالِ باقی کامکاریم
چو خورشید و قمر نزدیک و دوریمچو عشق و دل نهان و آشکاریم
برای عشق خونآشامِ خونخوارسگانش را چو خون اندر تغاریم
چو ماهی وقتِ خاموشی خموشیمبه وقتِ گفتْ ماهِ بیغُباریم